தில்லுதுரயும் டாக்ஸியும்

தில்லுதுர அன்று அலுவலக வேலையாய் ஒரு மீட்டிங்கிற்காக கோவை வந்திருந்தார்.

ஏர்போர்ட்டை விட்டு வெளியே வந்தவர், போகும் இடத்தைச் சொல்லி ஒரு டாக்ஸியைப் பிடித்து ஏறி பின் சீட்டில் அமர்ந்ததும், தனது லேப்டாப்பைப் பிரித்து உட்கார்ந்தார்.

கோவையில் வேலை என்றாலும், தனது அலுவலகம் சம்பந்தமான உத்தரவுகளை சென்னைக்கும் இன்னபிற இடங்களுக்கும் மெயிலில் அனுப்ப ஆரம்பித்தார்.

கொஞ்ச நேரம் அப்படியே அமைதியாய்ப் போய்க் கொண்டிருந்தது.

திடீரென மீட்டிங்கிற்கு முன்பு 'சாப்பிட்டு விடலாம்' என்று தோன்றவே, 'நல்ல ஹோட்டல் எங்கே இருக்கிறது..' என்று கேட்பதற்காக டாக்ஸி டிரைவர் தோளைத் தொட்டார்.

டிரைவரின் தோளைத் தொட்டதுதான் தாமதம்.

அதிர்ந்துபோய் திக்கென ஆன டிரைவர், காரை சட்டென்று தாறுமாறாய் கண்டபடி ஓட்ட ஆரம்பித்தார்.

எதிரே வந்த ஒரு லாரியில் மோத இருந்து காரை ஒடித்த டிரைவர், அடுத்து ஒரு ஆட்டோ மேல் மோத இருந்து திருப்பி, மேடு பள்ளத்தில் எகிறி, ஒரு மரத்தில் கிட்டத்தட்ட மோதும் நிலையில் சட்டென்று ஒரு சடன் பிரேக்கைப் போட்டு நிறுத்தினார்.

தில்லுதுரயின் நெஞ்சு படவென்று அடிக்க ஆரம்பித்து, ஓயவே ஐந்து நிமிடம் ஆகியது.

டிரைவரோ நெஞ்சைப் பிடித்தபடி கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்திருந்தவர், நீளமாய் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுவிட்டுத் திரும்பி மெதுவான குரலில் தில்லுதுரயிடம் கேட்டார்.

"என்ன சார், இப்படிப் பண்ணிட்டீங்க..?".

தில்லுதுர மன்னிப்பு கேட்கும் குரலில் சொன்னார்.

"சாரிப்பா... நான் தான் தப்பு பண்ணிட்டேன்..!".

இப்போது லேசாய்ப் புன்னகைத்த டிரைவர், தில்லுதுரயிடம் சொன்னார்.

"இல்ல சார்... இதுல உங்க தப்பு ஒண்ணுமில்ல. எல்லாம் என் தப்புதான். நான் இப்பத்தான் புதுசா டாக்ஸி ஓட்ட ஆரம்பிச்சிருக்கேன். இதுக்கு முன்னால பத்து வருசமா ஹாஸ்பிடல்ல டெட்பாடிகளை ஏற்றிச் செல்லும் வண்டி ஓட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்..!".
.
.
.

கம்ப்யூட்டரே கதை எழுது

நான் ஒரு 'ஒரு பக்கக் கதை' எழுத்தாளன்.

பேனாவில் எழுதியே பழக்கப்பட்டவன்.

டைப்ரைட்டர்கூடப் பார்க்காத நான் ஒரு லேப்டாப் வாங்க ஆசைப்பட்டு வாங்கியும் விட்டேன்.

பிறகுதான் பிரச்சினைகளே ஆரம்பம்.

ஆன், ஆஃப் செய்யவெல்லாம் கற்றுக்கொண்டு தமிழில் டைப் செய்ய ஆரம்பித்தபின் வார்த்தைகளுக்கிடையே இடைவெளி விட என்ன செய்யவேண்டுமென்று மறந்துவிட்டது.

யாரிடமும் கேட்கலாமென்றால் கவுரவப் பிரச்சினை.

நேராய் லேப்டாப் கம்பெனியின் ஹெல்ப்லைனிற்கு போன் செய்தேன்.

இனிமையான குரலில் அந்தப் பக்கம் இருந்தவன் எனக்கு என்ன செய்ய வேண்டுமென்பதைத் தெளிவாய் இவ்வாறு கூறினான்.

"நீங்கள் ஒரு வார்த்தையை டைப் செய்த பிறகு அடுத்த வார்த்தைக்குப் போகும் முன்பு ஸ்பேஸ்பாரை அழுத்தவேண்டும்..!".

எனக்கோ ஸ்பேஸ்பார் எது என்பதே தெரியவில்லை.

நீண்ட நேர விளக்கத்திற்குப் பின்பு ஒருமாதிரி அதைக் கற்றுக் கொண்டுவிட்டேன்.

ஒரு வாரத்திற்குப் பின்பு, நான் கம்ப்யூட்டரை உபயோகிக்க உபயோகிக்க எனக்குப் பிரச்சினைகள் அதிகமாகிக் கொண்டே போனது.

நான் மறுபடி ஹெல்ப்லைனைத் தொடர்பு கொண்டு ஒரு இன்ஸ்ட்ரக்டரை அனுப்பக் கேட்டுக்கொண்டேன்.

வந்தவன் தெளிவாய் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டே போகும்போது எனக்கு ஒன்று புரிந்துவிட்டது. நான் சொன்னேன்.

"சார்.. நீங்க சொல்லிக் கொடுக்கறதுல எந்த உபயோகமும் இல்ல.எனக்கு ஒண்ணும் புரியவும் மாட்டேங்குது. எனக்கு கம்ப்யூட்டர் வேண்டாம்...!"

என் குழப்பத்தைப் புரிந்து கொண்ட அவன் என்னைத் தேற்றும்விதமாய்ச் சொன்னான்.

"சார் பயப்படாதீங்க... நீங்க எவ்வளவோ பரவாயில்லை. உங்களைவிட மோசமானவர்கள் எல்லாம் கம்ப்யூட்டரை யூஸ் பண்ணுகிறார்கள். போனவாரம் எங்களுக்கு ஒரு கஸ்டமர் 'ஸ்பேஸ்பார் எங்க இருக்கு'னு போன் பண்ணினார். அவரைவிடவா நீங்க மோசமாப் போயிட்டீங்க..!".
.
.
.