ஆண் என்ன பெண் என்ன...?

நீலிமா என்னுடன் வேலை பார்க்கும் மற்றொரு ஆசிரியை.

இன்னும் சொன்னால் எனக்கு மிக நெருங்கிய தோழி.
அவள் மிகச் சமீபமாய் குழந்தைப் பேறு அடைய இருக்கிறாள்.

நாட்கள் நெருங்கி வரவர அது பெண் குழந்தையாய் இருக்குமோவென்று அவளுக்கு பயம் அதிகமாகிக் கொண்டே வந்தது.

பெண் குழந்தை மீது அவளுக்கு ஒன்றும் வெறுப்பு இல்லை என்றாலும், அதை வேண்டாம் என்பதற்கு ஒரு ஆச்சர்யமான காரணம் இருந்தது அவளிடம்.

நீலிமாவின் வீட்டில் யாருக்கும் ஆண் குழந்தை பிறந்ததே இல்லை என்பதுதான் அது.

அவளுடன் பிறந்தவர்கள் இருவரும் பெண்கள்.

அவள் அம்மாவுக்கும் உடன் பிறந்த நான்கும் பெண்கள்.

அவள் பாட்டிக்கும் பாட்டியின் அம்மாவிற்கும் உடன் பிறந்தது எல்லாம் பெண்கள் என அவர்கள் வீட்டில் எல்லோருக்கும் பெண்களாய்ப் பிறந்து வந்ததுதான் அந்தப் பரம்பரை சோகம்.

இது பழைய கதை என்றால், சமீபமாய்த் திருமணமான நீலிமாவின் அக்கா இருவருக்கும் சொல்லி வைத்தது போல் ஆளுக்கு இரண்டு பெண் குழந்தைகளே.

எனவே... நீலிமா தனக்கு ஆண்குழந்தை பிறக்க வேண்டும் என ஆசைப்பட ஆரம்பித்தாள்.

முதலில் சாதரண ஆசையாய்த் தெரிந்த இது பின்னர் வளர்ந்து வளர்ந்து வெறியாய் மாற ஆரம்பித்துவிட்டது.

கடைசி கடைசியாய்... பெண் குழந்தை இவள் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டாளோ என பயப்படும் அளவுக்கு அவளது ஆண்குழந்தைப் பித்து தலைக்கேறிப்போய்க் கிடந்தது.

அன்றும் அப்படித்தான் நீலிமா வேலைக்கு வந்து கொஞ்ச நேரத்தில் அவளுக்கு பிரசவ வலி வந்துவிட்டது.

ஆம்புலன்ஸ் வந்து கிளம்பும்வரை என் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு 'பையனாப் பிறக்கணும்னு கும்பிட்டுக்கடி...!' என்று சொல்லிக் கொண்டே இருந்தாள்.

எனக்கும் என்னவோ... அவளுக்கு பையனே பிறக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது.

நீலிமா கிளம்பிப்போன அன்று பூராவும் அவளுக்கு பிரசவம் ஆகவில்லை.

கணவர் வராததால், அவளைப் போய்ப் பார்க்கவும் முடியவில்லை.

மறுநாள், காலையில் சமையல்.. பையனை கிளம்ப வைத்து, அவரை வேலைக்கு அனுப்பி, காலேஜ் உள்ளே நுழைந்ததிலிருந்து விடாமல் க்ளாஸ் என இருந்ததால் நீலிமாவைத் தொடர்பு கொள்ளவும் முடியவில்லை.

கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி... லன்ச் சமயத்தில் ரெஸ்ட் ரூம் வந்து  செல்போனை எடுத்தால், நீலிமாவின் போனில் இருந்து நாலைந்து மிஸ்டு கால் வந்திருந்தது.

ஒரு குற்ற உணர்ச்சியுடனும், அவளுக்கு ஆண் குழந்தையே பிறந்திருக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்துடனும் நீலிமாவிற்கு போன் செய்தேன்.
மறுமுனையில் அவள்தான் எடுத்தாள்.

காலை மூன்றரை மணிக்கே பிரசவம் ஆகிவிட்டதாம்... சுகப் பிரசவம்.

கொஞ்சம் பயத்துடனே என்ன குழந்தை என்று கேட்டேன்.

"ஏய்டி இவளே... நீ கும்பிட்டது வீண்போகலைடி. எங்க வம்சத்துலயே இல்லாம எனக்கு பையனே பொறந்துட்டாண்டி....! அம்மா அப்பா அக்கா அக்கா வீட்டுக்காரரு எல்லாருக்கும் ஆச்சர்யமோ ஆச்சர்யம்...! எல்லாரும் குழந்தைய கையில தூக்கிட்டே அலையறாங்க. கீழ வைக்கலேன்னா பாத்துக்கோயேன்".

மிகுந்த சந்தோசத்துடன் அவள் பேசப் பேச நான் ஆர்வத்துடன் கேட்டேன்.

"ஆமா... பையன் யாரு மாதிரி இருக்கான்..? அப்பா மாதிரியா,  இல்லை உன்னை மாதிரியா...?".

நீலிமா இன்னும் அந்தச் சந்தோசம் மாறாத குரலில் சொன்னாள்.

"தெரியலடி... மூஞ்சியை யாரு பார்த்தா...?".
.
.
.

பிறந்தநாள் பரிசு

டேனி  படிக்கும் யூகேஜி வகுப்பின் ஆசிரியையின் பிறந்த நாள் அது.

 வகுப்பு டீச்சர் தனது மாணவர்களிடமிருந்து பரிசுகளைப் பெற்றுக்கொண்டிருந்தார்.

முதலில் ஒரு பூக்கடை முதலாளியின் மகன் ஒரு பரிசுப் பொட்டலத்தைக் கொண்டு வந்தான்.

பரிசைப் பெற்றுக் கொண்ட டீச்சர் சொன்னார்.

"ஒரு மாஜிக்... இதுல என்ன இருக்குன்னு நான் சொல்லட்டுமா..?".

அந்தச் சிறுவன் ஆச்சரயமாய்க் கேட்டான்.

"எங்கே சொல்லுங்க பார்க்கலாம்...?".

டீச்சர் கண்களை விரித்துக் கொண்டு சொன்னார்.

"பூச்செண்டு...!".

"கரெக்ட்..!" மிகுந்த ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டான், "எப்படிக் கண்டுபிடிச்சீங்க...?".

"அதுதான் சொன்னேனே மாஜிக் என்று...!" என்ற டீச்சர்... அடுத்த சிறுமியிடம் சென்றார்.

அவள் ஒரு ஸ்வீட் ஸ்டால் முதலாளியின் மகள்.

"நீ என்ன கொண்டு வந்திருக்கேன்னு சொல்லட்டுமா..?".

அந்தச் சிறுமி மேலும் ஆச்சர்யத்துடன்," சொல்லுங்க டீச்சர்...!" எனறாள்.  

டீச்சர் அந்தப் பெட்டியை வாங்கிக் சொன்னார், "ஸ்வீட் பாக்கெட்... சரியா..?"

"கரெக்ட்...!"என்ற சிறுமி கேட்டாள், "எப்படி டீச்சர்...?".

டீச்சர் சிரித்தபடியே  சொன்னார்," அதுதான் மாஜிக்...!".

கேட்டுக் கொண்டே அவர் வந்தது டேனியிடம்.

டேனியின் அப்பா ஒரு ஜுஸ் ஸ்டால் வைத்திருப்பது அவருக்குத் தெரியும். எனவே தனது மாஜிக் ஒன்றும் பெரிய கஷ்டமாய் இருக்காதென்பது அவருக்குத் தெரியும்.

டேனி நீட்டிய பார்சல் அவர் நினைத்ததைப் போலவே  சற்றுப் பெரியதாய் இருந்தது.

கையில் வாங்கிய போது, உள்ளே என்னவோ  உருளுவதும் என்னதோ உடைந்து சொட்டுச் சொட்டாய் லீக் ஆவதும் தெரிந்தது.

டீச்சரின் மாஜிக் இன்னும் சுலபமாய்ப் போனது.

நம்பிக்கையுடன் கேட்டார், "உள்ளே என்ன இருக்குன்னு சொல்லட்டுமா...?".

டேனி கண்கள் நிறைய  ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டான் ,"எங்கே சொல்லுங்க...?".

டீச்சர் சொன்னார்,"ஆப்பிள் ஜுஸ்...!"

டேனி தலையை ஆட்டினான்,"இல்லை...!".

பெட்டிக்குள் இப்போது நன்றாகவே உருண்டது.

கொஞ்சம் குழப்பத்துடன் டீச்சர் வடிந்துகொண்டிருந்த ட்ராப்பில் ஒரு ட்ராப்பைத் தொட்டுச் சுவைத்துவிட்டு,"நன்னாரி சர்பத்..." என்றார் ஆவலுடன்.

டேனி மறுபடி தலையசைத்தான்'"இல்லை...!".
டீச்சர் இன்னொரு சொட்டையும் சுவைத்துவிட்டுச் லேசாய்க் உப்புக் கரிக்கவே கேட்டார்," சால்ட் லெமன்...?".
"இல்லை..." டேனி முற்றிலும் தலையசைத்து மறுக்க, டீச்சர் தன் மாஜிக் பலிக்காத சோகத்துடன் சோர்வாய்ச் சொன்னார்.
"சரி, எனக்குத் தெரியல. அதுல என்ன இருக்குன்னு நீயே சொல்லு...!".
டீச்சர் அவ்வாறு சொன்னதும் டேனி சந்தோசமாய்ச் சொன்னான்.
"அது என்னோட நாய்க்குட்டி...பப்பி...!".
.
.

மனைவியைக் காணோம்

தில்லுதுர ஒரு பொருட்காட்சியில் தன் மனைவியைத் தொலைத்துவிட்டார்.
பொருட்காட்சியிலோ கட்டுக்கடங்காத கூட்டம்.
எங்கே எதைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறாளோ தெரியவில்லை... அவளும் போன் செய்யவில்லை; தில்லுதுர போன் செய்தாலும் எடுக்கவில்லை.
தில்லுதுரக்கு கோபமான கோபம்.
கூட்டம், புழுக்கம்,தூசி,சப்தம் என இத்தனைக்கும் நடுவே மனைவியைத் தேடிச் சுற்றிச் சுற்றி டயர்டாகிப் போனார் அவர்.
சரி, ஒரு ஜூஸாவது குடிக்கலாம் என்று பொருட்காட்சியிலேயே ஜூஸ் கடையில் போய், "ஒரு ப்ளெய்ன் சாத்துக்குடி..." என்று சொல்லிவிட்டு கண்களைக் கூட்டத்தில் அலையவிட்டார்.
ம்ஹூம்... மனைவி கண்ணில் மாட்டவேயில்லை.
ஜூஸ் வந்து சாப்பிடும்போதுதான் தில்லுதுர தன் எதிரே நிற்கும் அவனைக் கவனித்தார்.
நல்ல அழகான இளைஞன்.
பார்க்க ஒரு சினிமா நடிகன் போலிருந்தான்.
உடையிலும் அணிந்திருக்கும் கண்ணாடி ஷூ போன்றவற்றிலும் அவன் பணக்காரத்தனம் தெரிந்தது.
கையில் செல்போனை வைத்துக் கொண்டு பரபரவென யாருக்கோ ட்ரை பண்ணிக் கொண்டிருந்தான்.
தில்லுதுர தன் கவலை மறந்து, கொஞ்சம் ஆர்வமாய் அவனைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தார்.
கொஞ்ச நேரம் போனில் ட்ரை செய்வதும் கொஞ்ச நேரம் கூட்டத்தில் தேடுவதுமாய் இருந்த அவனிடம் தில்லுதுர கேட்டார்.
"என்ன பிரதர்... என்ன பிராப்ளம்...?".
அவனும் தில்லுதுர போலவே கூட்டத்தில் தன் மனைவியைத் தொலைத்துவிட்டுத் தேடும் தனது சோகத்தைச் சொன்னான்.
"போனைக் கூட எடுக்கமாட்டேங்கறா சார்...!".
தில்லுதுர அலுப்புடன் பதில் சொன்னார்.
"எல்லாப் பொண்ணுகளும் அப்படித்தாம்பா... எம் பொண்டாட்டியையும் நான் உன்னை மாதிரித்தான் தேடிக்கிட்டு இருக்கேன். சரி, ஒண்ணு பண்ணுவோம். நாம ரெண்டு பேரும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து தேடுவோம். என் வொய்ஃபப் பாத்தா நீ சொல்லு... உன் வொய்ஃபப் பாத்தா நான் சொல்லறேன்... என்ன...?".
அவனும் ஒத்துக்கொண்டான்.
"சரி... உன் வொய்ஃப் எப்படி இருப்பா? அடையாளம் சொல்லு...!".
அவன் சொல்ல ஆரம்பித்தான்.
"சார், அவ பேரு ஜெஸிந்தா. இருபத்திரெண்டு வயசு. ரொம்ப அழகா இருப்பா...!".
தில்லுதுர ஆர்வமாய் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து கேட்டார்.
"இப்பிடிச் சொன்னா எப்பிடிப்பா.... ஏதாவது குறிப்பான அடையாளம் இருந்தாச் சொல்லு...!"
அவன் தொடர்ந்தான்.
"சார்... ஜெஸி உயரமும் கிடையாது, குள்ளமும் கிடையாது... அளவான உயரம். அதுக்குத் தகுந்த உடம்பு. உதட்டுக்கு மேல ஒரு சின்ன மச்சம் இருக்கும். நல்ல வட்டமான முகத்துல ஒரு சின்ன ஸ்டிக்கர்ப் பொட்டு. நல்லா லூஸ் ஹேர் விட்டிருந்தா. அப்புறம் ட்ரெஸ் வந்து முக்காக்காலுக்கு தொடையைக் கவ்வுன மாதிரி ஸ்கைப்ளூ கலர்ல ஸ்ட்ரெட்ச் பேன்டும்... மேல வொயிட் கலர்ல ஒரு ட்ரான்ஸ்பரென்ட் சர்ட்டும் போட்டிருந்தா...!".
என்றவன் நிமிர்ந்து தில்லுதுரயப் பார்த்துக் கேட்டான்.
"சார்... நீங்க உங்க வொய்ஃப் அடையாளம் ஒண்ணும் சொல்லலியே...!".
கேட்டதுதான் தாமதம் சட்டென்று பதிலளித்தார்.
"அவ கெடக்கிறா விடுங்க.... மொதல்ல உங்க வொய்ஃப்பத் தேடுவோம்...!".

சொல்லாதே..!

துறவி ஒருவர் மலைப் பகுதியில் குதிரையில் வந்து கொண்டிருந்தார்.
நேரமோ மாலை நேரம்.
இருட்டத் துவங்கியிருந்தது.
அப்போது பாதையின் ஓரத்தில் ஒருவன் மயங்கிக் கிடப்பதைத் துறவி பார்த்தார்.
குதிரையிலிருந்து இறங்கிய அந்தத் துறவி அவனை அசைத்துப் பார்த்தார்.
அவன் அசையவில்லை.
எனவே, துறவி தன் கையிலிருந்த தண்ணீர் குடுவையிலிருந்து நீரைக் கொஞ்சம் முகத்தில் தெளித்து அவனை மயக்கம் தெளிவித்தார்.
மயக்கம் தெளிந்தவனைக் கைத்தாங்கலாய் அழைத்துக் குதிரையில் ஏற்றி அமரவைத்தார்.
அவன் ஏறி அமர்ந்த மறுகணம், லகானைப் பற்றி ஒரு சொடுக்கு சொடுக்க குதிரை திருடனுடன் சடுதியில் பறந்தோடி மறைந்துவிட்டது.
துறவிக்கு அப்போதுதான் அவன் திருடன் என்பதும் இதுவரை அவன் நடித்திருக்கிறான் என்பதும் புரிய வந்தது.
குதிரை பறிபோனதால் அவர் மெல்ல நடந்து, மலையைக் கடந்து, பொழுது புலரும் நேரத்தில் நகரத்தை அடைந்தார்.
நகரத்தை அடைந்த துறவி நேராகச் சந்தைக்குப் போனார்.
அங்கே சந்தையில் திருடன்... இவர் குதிரையை விற்க நின்று கொண்டிருந்தான்.
துறவி மெல்லச் சென்று அவன் தோளைத் தொட்டார்.
திரும்பிப் பார்த்த திருடன் மிரண்டு போனான்.
துறவி மெல்லச் சிரித்தபடிச் சொன்னார்,"சொல்லாதே..!".
திருடன் அதிர்ச்சி மாறாமல்,"என்ன?எது?" என்று உளறினான்.
துறவி முன்னிலும் அதிக அன்புடன் சொன்னார்.
"குதிரையை நீயே வைத்துகொள். ஆனால், நீ அதை அடைந்த விதத்தை யாரிடத்திலும் சொல்லாதே. மக்களுக்கு இப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்தது தெரிய வந்தால்... எதிர்காலத்தில் உண்மையிலேயே சாலையில் யாராவது மயங்கிக் கிடந்தால்கூட உதவ முன்வரமாட்டார்கள். புரிகிறதா...?".
திருடன் கண்ணில் இப்போது கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது.
சொல்லிவிட்டு துறவி தன்வழியே போய்க் கொண்டிருந்தார்.

திருடன் போலீஸ்

பக்கத்திலிருந்த போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு விடிந்த கொஞ்ச நேரத்தில் அந்த போன் வந்தது.
போனை ஒரு போலிஸ்காரர் எடுத்தார்.
"ஹலோ...!".
மறுமுனையில் குரல் ரகசியமாய்ச் சொன்னது.
"சார்... எங்கள் தெருவில் மகேஷ் வீட்டில் பெரிய பெரிய மரக்கட்டைகளுக்குள்ளே வைத்து போதைப் பொருள்களைக் கடத்துகிறார்கள்....!"
"தகவலுக்கு நன்றி. அந்த வீட்டின் முகவரி சொல்ல முடியுமா...?"
அந்தக் குரல் சொல்லச்சொல்ல போலீஸ்காரர் குறித்துக் கொண்டார்.
"சரி... நீங்கள் யார் எனச் சொல்ல முடியுமா..?".
போன் டக்கென்று துண்டிக்கப்பட்டது.
சற்று நேரத்தில் போலீஸ் அந்த வீட்டை ரவுண்ட் செய்தது.
நேராய் வீட்டைச் சோதனையிட்ட போலீஸ், பின்பக்கம் இருந்த பெரும் பெரும் மரக்கட்டைகளைக் கண்டுபிடித்தது.
உஷாரான போலீஸ் டீம்... ஏற்கனவே கொண்டு வந்திருந்த கோடாரிகளை உபயோகப்படுத்தி எல்லா மரக்கட்டைகளையும் துண்டு துண்டாக வெட்டியெறிந்தது.
கடைசிக் கட்டை வரைக்கும் துண்டாடிய பிறகும் போதைப் பொருள் ஒன்றையும் கண்டுபிடிக்க முடியாத போலீஸ் மகேஷிடம் சாரி சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பியது.
போலீஸ் கிளம்பிய கொஞ்ச நேரத்தில் மகேஷுக்கு போன் வந்தது.
"மகேஷ்.. நான் தினகர் பேசறேன். உங்க வீட்டுக்குப் போலீஸ் வந்ததா...?"
மகேஷ் பதில் சொன்னான்.
"ஆமாம்...!".
"கட்டைகளைப் பிளந்ததா...?".
"ஆமாம்...!".
சொன்னதும் மறுமுனையில் குரல் புன்னகையுடன் சொன்னது.
"வெரிகுட்,இனி இப்ப உன்னுடைய முறை.!நீ போன் பண்ணு... எனக்கு என்னோட தோட்டத்து மண்ணை உழுதுவிட வேண்டும்...!".