பிறந்தநாள் பரிசு

டேனி  படிக்கும் யூகேஜி வகுப்பின் ஆசிரியையின் பிறந்த நாள் அது.

 வகுப்பு டீச்சர் தனது மாணவர்களிடமிருந்து பரிசுகளைப் பெற்றுக்கொண்டிருந்தார்.

முதலில் ஒரு பூக்கடை முதலாளியின் மகன் ஒரு பரிசுப் பொட்டலத்தைக் கொண்டு வந்தான்.

பரிசைப் பெற்றுக் கொண்ட டீச்சர் சொன்னார்.

"ஒரு மாஜிக்... இதுல என்ன இருக்குன்னு நான் சொல்லட்டுமா..?".

அந்தச் சிறுவன் ஆச்சரயமாய்க் கேட்டான்.

"எங்கே சொல்லுங்க பார்க்கலாம்...?".

டீச்சர் கண்களை விரித்துக் கொண்டு சொன்னார்.

"பூச்செண்டு...!".

"கரெக்ட்..!" மிகுந்த ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டான், "எப்படிக் கண்டுபிடிச்சீங்க...?".

"அதுதான் சொன்னேனே மாஜிக் என்று...!" என்ற டீச்சர்... அடுத்த சிறுமியிடம் சென்றார்.

அவள் ஒரு ஸ்வீட் ஸ்டால் முதலாளியின் மகள்.

"நீ என்ன கொண்டு வந்திருக்கேன்னு சொல்லட்டுமா..?".

அந்தச் சிறுமி மேலும் ஆச்சர்யத்துடன்," சொல்லுங்க டீச்சர்...!" எனறாள்.  

டீச்சர் அந்தப் பெட்டியை வாங்கிக் சொன்னார், "ஸ்வீட் பாக்கெட்... சரியா..?"

"கரெக்ட்...!"என்ற சிறுமி கேட்டாள், "எப்படி டீச்சர்...?".

டீச்சர் சிரித்தபடியே  சொன்னார்," அதுதான் மாஜிக்...!".

கேட்டுக் கொண்டே அவர் வந்தது டேனியிடம்.

டேனியின் அப்பா ஒரு ஜுஸ் ஸ்டால் வைத்திருப்பது அவருக்குத் தெரியும். எனவே தனது மாஜிக் ஒன்றும் பெரிய கஷ்டமாய் இருக்காதென்பது அவருக்குத் தெரியும்.

டேனி நீட்டிய பார்சல் அவர் நினைத்ததைப் போலவே  சற்றுப் பெரியதாய் இருந்தது.

கையில் வாங்கிய போது, உள்ளே என்னவோ  உருளுவதும் என்னதோ உடைந்து சொட்டுச் சொட்டாய் லீக் ஆவதும் தெரிந்தது.

டீச்சரின் மாஜிக் இன்னும் சுலபமாய்ப் போனது.

நம்பிக்கையுடன் கேட்டார், "உள்ளே என்ன இருக்குன்னு சொல்லட்டுமா...?".

டேனி கண்கள் நிறைய  ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டான் ,"எங்கே சொல்லுங்க...?".

டீச்சர் சொன்னார்,"ஆப்பிள் ஜுஸ்...!"

டேனி தலையை ஆட்டினான்,"இல்லை...!".

பெட்டிக்குள் இப்போது நன்றாகவே உருண்டது.

கொஞ்சம் குழப்பத்துடன் டீச்சர் வடிந்துகொண்டிருந்த ட்ராப்பில் ஒரு ட்ராப்பைத் தொட்டுச் சுவைத்துவிட்டு,"நன்னாரி சர்பத்..." என்றார் ஆவலுடன்.

டேனி மறுபடி தலையசைத்தான்'"இல்லை...!".
டீச்சர் இன்னொரு சொட்டையும் சுவைத்துவிட்டுச் லேசாய்க் உப்புக் கரிக்கவே கேட்டார்," சால்ட் லெமன்...?".
"இல்லை..." டேனி முற்றிலும் தலையசைத்து மறுக்க, டீச்சர் தன் மாஜிக் பலிக்காத சோகத்துடன் சோர்வாய்ச் சொன்னார்.
"சரி, எனக்குத் தெரியல. அதுல என்ன இருக்குன்னு நீயே சொல்லு...!".
டீச்சர் அவ்வாறு சொன்னதும் டேனி சந்தோசமாய்ச் சொன்னான்.
"அது என்னோட நாய்க்குட்டி...பப்பி...!".
.
.

டேனியும் நாய்க்குட்டியும்

பூமியின் காவல் தேவதை அன்று அதிசயமாய் பூலோகம் வந்திருந்தாள்.

வந்தவள் மக்களை அழைத்துச் சொன்ன செய்தியோ மகா அதிர்ச்சி அளிப்பதாய் இருந்தது.

"மானிடர்களே... இப்பூலோகம் இன்னும் சில மணிகளில் அழியப் போகிறது. உங்களில் ஏழு உயிர்களை இப்போது என்னால் காப்பற்ற முடியும். அந்த ஏழு உயிர்களும் தனக்குப் பிடித்த ஒரு பொருளைத் தன்னுடன் எடுத்துவர அனுமதி அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. உங்களில் யார் அந்த எழுவர் என்பதை முடிவு செய்து சற்று நேரத்தில் அனுப்பி வையுங்கள்...!"

அடுத்த முக்கால் மணி நேரத்தில் முதலாய் ஒரு தமிழ்ப் புலவர் வந்தார்.

தேவதை அவனைக் கேட்டாள்.

"யார் நீ...?".

"புலவன்...!".

"உன்னுடன் என்ன கொண்டுவரப் போகிறாய்...?".

"புத்தகங்கள் அடங்கிய ஒரு பை....!".

"சரி வா...!".

தேவதை அவனைத் தனது சிறகுகளில் அவனை ஏற்றிக் கொண்டாள்.

பிறகு... ஒரு அரசியல்வாதி தனது செலவங்கள் அடங்கிய பெட்டியுடன் வந்தான்.

அதன் பின்னால் ஒரு குடிகாரன் தனது மினி பாருடன் வந்தான்.

ஒரு உலக அழகி தனது ஒப்பனை சாதனங்களுடன் வந்தாள்.

ஒரு வியாதிக்காரன் தனது மருந்து பாட்டில்களுடன் வந்தான்.

ஒரு பக்திமான் தனது பிரியமான ஸ்வாமி படத்துடன் வந்தான்.

கடைசியாய் வந்தது ஒரு சிறுவன்.

தேவதை கேட்டாள்.

"யார் நீ...?".

சிறுவன் பதில் சொன்னான்.

"நான் டேனி...!".

"உன்னுடன் என்ன கொண்டு வந்திருக்கிறாய்...?".

"எனது செல்ல நாய்க்குட்டி பப்பி...!".

தேவதை நெற்றியைச் சுருக்கினாள்.

"தம்பி... என்னுடன் ஏழு உயிர்களை அழைத்துச் செல்லவே அனுமதி இருக்கிறது. எனவே, உன்னுடன் எடுத்துச் செல்ல வேறு ஏதாவது உயிரற்ற பொருளை எடுத்து வா...போ...!".

டேனி ஒரு கணம் யோசித்தான்.

"தேவதையே... உன்னால் ஏழு உயிர்களை அழைத்துச் செல்ல முடியுமானால்...இதோ என்னுடைய பப்பியை அழைத்துச் செல். நான் இங்கேயே இருந்து கொள்கிறேன்...!".

தேவதையின் கண்கள் ஒரு கணம் ஒளிர்ந்து மறைந்தது.
சற்று நேரம் கழித்து தேவதை கிளம்பும்போது அவள் சிறகில் டேனியும் பப்பியும் மட்டுமே இருந்தார்கள்.
.
.
.