அன்பே சிவம்

வாரப் பத்திரிக்கை ஒன்று ஏற்பாடு செய்திருந்த கூட்டம் அது.
'நிகழ்காலத்தில் ஏழ்மை' என்ற தலைப்பில் பொதுமக்கள் பேச மேடை அமைத்திருந்தது அந்தப் பத்திரிக்கை.
கூட்டத்திற்கு வந்திருந்த பலரும் ஏழ்மை பற்றி உருக்கமாய் ஏகப்பட்ட செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொண்டாலும் அங்கு வந்திருந்த ஒரு பெரியவர் சொன்ன உண்மைக் கதை எல்லோர் கண்ணிலும் கண்ணீரை வரவைத்துவிட்டது.
அவர் சொன்னது...
"எங்கள் ஊரில் நல்லசிவம் என்றொருவர் இருக்கிறார்.
அவருக்குக் காச நோய்.
அவர் மனைவிக்கோ புற்றுநோய்.
அவருக்கு எட்டு குழந்தைகள்.
அதில் முதல் குழந்தை ஊனம்...மூன்றாவது குழந்தை குருடு...
நான்காவது குழந்தைக்கோ மனவளர்ச்சியில்லை.
நல்லசிவம் தன் குடும்பத்தின் மருத்துவச் செலவுக்காக கடன் வாங்கி, கடன் வாங்கி... அதைக் கட்ட முடியாமல் ஒரு கட்டத்தில் குடும்பத்துடன் கொத்தடிமையாக வேலை செய்ய ஆரம்பித்தார்.
இருபது வருடங்களுக்கு மேலாயிற்று.
இன்னும் கடன் அடையவில்லை.
இதில் இரண்டு பெண்களின் திருமணம் வேறு.
நல்லசிவம் நன்றாக மாட்டிக் கொண்டார்.
கடன் கழுத்தை நெரித்தது.
வட்டியோ தலைமீது ஏறிப் பேயாட்டம் போட்டது.
இப்போது அவர்கள் வீட்டு வாடகை கட்டமுடியாமல் விழி பிதுங்கிக் கிடக்கிறார்கள்.
நீங்கள் எல்லோரும் கொஞ்சம் பண உதவி செய்தால் அவர்கள் தப்பிக்க கொஞ்சம் வழி இருக்கிறது...!"
பெரியவர் மேலும் சொல்லச் சொல்ல கூட்டம் கண்களைக் கசக்கி கொள்ள ஆரம்பித்தது.
அப்போது, தாங்கமுடியாத துன்பத்தோடு ஒரு பத்திரிக்கையாளர் கேட்டார்.
"அய்யா... ஒரு பாவப்பட்ட குடும்பத்தின் மீது இவ்வளவு அக்கறையும் பரிவும் கொண்டு பேசுகிறீர்களே நீங்கள் யார்...?".
அந்தப் பெரியவர் கண்ணாடியைக் கழற்றி கண்களைத் துடைத்தபடி அமைதியாய் நிதானமாய்ச் சொன்னார்.
"அய்யா... நான் அந்த ஊரின் ஜமீன்தார். அந்த நல்லசிவம் குடும்பம் என்னிடம்தான் வேலை செய்கிறது...!".

படையல்

டேனியின் அம்மா ஒரு சைவம்.
அவர் வீட்டிலும் அசைவம் சமைப்பதில்லை.
எனவே, டேனியும் பிறந்ததிலிருந்தே முட்டைகூடச் சாப்பிட்டதில்லை.
ஆனால், அவன் அப்பாவோ பரம்பரையாய் மாமிசப் பட்சிணிகள்.
டேனியின் அம்மாவும் இதுவரை அவன் அசைவம் சாப்பிட வாய்ப்பு அமையாதவாறே பார்த்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறாள்.
கடைகளில் கோழியும் ஆடும் தோலுரிந்து தொங்குவதைப் பார்க்கையில் அதை வினோதமாய்ப் பார்த்ததுண்டே தவிர அது ஏன், எதற்கு அவ்வாறு தொங்குகிறது என்று அவன் ஆச்சர்யமாய் கேட்டதில்லை.
இது இப்படியிருக்க... சோதனையாய் அந்த மாதம் அவன் அப்பா ஊரில் ஒரு கோவில் விசேஷம் வந்தது.
டேனியின் அம்மாவுக்கோ அந்த சமயத்தில் கல்லூரியில் விடுமுறை கிடைக்கவில்லை.
அவளுக்கோ பயமான பயம்.
ஏற்கனவே கணவன் வீட்டில் பையன் கறி, மீனெல்லாம் சாப்பிட்டாத்தான் 'பையன் கொஞ்சம் திடமா வளர்வான்' என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள் வேறு.
'இதுதான் சமயம்' என்று தன் பிள்ளையை அசைவம் சாப்பிடப் பழக்கிவிடுவார்களோ என்று பயந்துகொண்டே இருந்தாள்.
கணவன் 'என்னுடன் இருக்கும்போது அப்படியெல்லாம் உன் விருப்பமில்லாமல் அசைவம் சாப்பிடப் பழக்க மாட்டேன்...' என்று உறுதி கூறி அவனையும் ஊருக்கு உடன் அழைத்துச் சென்றார்.
ஊரில் டேனியும் அவன் அப்பாவும் கோவிலில் நின்று கொன்டிருக்கும்போதுதான் கோழி அறுத்தார்கள்.
டேனி கோழி அறுப்பதையும் அது துடிக்கத் துடிக்க சாமிக்கு ரத்தம் படைப்பதையும் ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
பிறகு, "என்னப்பா செய்றாங்க...?" என்று கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டான்.
கோவிலில் சாமிக்குப் படையல் எல்லாம் முடிந்த பிறகு பந்தியில் டேனி சாப்பிடாதால் அவன் அப்பாவும் 'அசைவம் வேண்டாம்' என்று சொல்லிவிட அவர்களுக்கு சைவச் சாப்பாடே பரிமாறப்பட்டது.
என்றாலும்,அவர்கள் பந்திக்கு நேரெதிரே ஊர்க்காரர்களில் யாரோ ஒருவர்கூட வந்திருந்த ஒரு ஆங்கிலேயன் உட்கார்ந்திருந்தான்.
அவனுக்குப் பரிமாறப்பட்ட கோழியின் தொடையை அவன் கத்தி மற்றும் முள்கத்தியின் உதவியுடன் கொத்திக் கொண்டிருக்கையில் டேனி அவன் அப்பாவிடம் கேட்டான்.
"ஏம்பா...அந்த அங்கிள் அதைக் கத்தியால குத்திகிட்டு இருக்காரு. அந்தக் கோழி இன்னும் சாகலையாப்பா...?".

தோள்... தோள்... தோள் மேல...

அத்தியாயம் - 3

கடவுள் சொன்ன பொய்

(கீழே முந்தைய இரு அத்தியாயங்களைப் படித்துவிட்டு வரவும்)

கணேஷ் சாயந்திரம் வீடு திரும்பியபோது, வாசலில் வசந்தியின் செருப்பைப் பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டான்.

எப்போது வந்தாள்?

என்றைக்குமே இல்லாத ஆர்வத்தோடு வசந்தி ஓடோடி வந்து, ஏதோ விருந்தாளியை வரவேற்பது போல் வரவேற்றாள்.

"வாங்க, வாங்க. என்ன இவ்வளவு லேட்?"

"வசந்தி, ஊர்ல இருந்து நாளைக்குத்தானே வரதா இருந்தே?"

"ஆமா. ஆனா என்னமோ நேத்துலர்ந்தே மனசுக்குள்ளே படபடன்னு இருந்தது. அதான் ஒரு நாள் முன்னாலயே புறப்பட்டு வந்துட்டேன். வந்தது நல்லதாப் போச்சு. நான் கேள்விப்பட்டதெல்லாம் நிஜமா?"

கணேஷ் சற்றே துணுக்குற்று அவளைப் பார்த்தான். "என்ன கேள்விப்பட்டே?"

"கடவுள் உங்க முன்னால வந்தாராம். கண்ணாடி குடுத்தாராம்."

"யார் சொன்னா உனக்கு?"

வெக்கென்று மோவாயை தோளில் இடித்துக் கொண்டு முணுமுணுத்தாள். "ஆமா, கட்டின பெண்டாட்டிக்கு கூட யாராவது மூணாவது மனுஷங்க சொல்லித்தான் தெரியணும்."

கணேஷ் அவளை சமாதானப்படுத்த முயன்றான். "நீதான் ஊர்ல இருந்தியே வசந்தி..."

"இல்லேன்னா மட்டும்? ஏன், ஊர்ல இருந்தா போன் பண்ணி சொல்ல முடியாதா? உங்க ஆபிஸ் பூராவும் தெரிஞ்ச விஷயம் எனக்குத் தெரியலை. சே, கேவலம். சரி அதை சீக்கிரமா எடுத்துட்டு வாங்க."

"எதை?"

"அந்தக் கண்ணாடியைத்தான்."

"எதுக்கு வசந்தி?"

"அதுல என்னோட கால் தடத்தை நான் பார்க்கணும்."

கணேஷ் திடுக்கிட்டான். "வசந்தி... அதுல எப்படி உன்னோட கால் தடம்...?"

"ம்ம்... கண்ணாடில உங்க கால் தெரியும். கடவுளோட கால் தெரியும். உங்க மேனேஜரோட புட் ப்ரிண்ட் கூட தெரியும். ஆனா உங்க வாழ்க்கைப் பாதையில் என்னோட கால் இருக்காதா...?"

அவள் கேள்வியில் திணறிப்போய் வாய் குழறினான். "அதில்லை வசந்தி. அது அப்படிப்பட்ட கண்ணாடி இல்லை. என்னோட வாழ்க்கைப் பாதையை காட்டும் கண்ணாடி. என்னோட பாதம் தெரியும். கடவுளோட கால் தடமும் தெரியும். வேற யாரோட பாதத்தையும் அதிலே பார்க்க முடியாது."

"என்னை ஏமாத்தப் பார்க்காதிங்க. அப்ப மேனேஜரோட புட் ப்ரிண்ட் மட்டும் எப்படி தெரிஞ்சதாம்?"

"அந்த ஆள் ஆபிஸ்ல என்ன உளறினாலும் எல்லாரும் ஆமா ஆமான்னு தலையாட்டிட்டுதான் வருவோம். அதைப் போய் பெரிசா எடுத்துக்கிறதா?"

"என்னை ஏமாத்தறதா நினைச்சு உங்களை நீங்களே ஏமாத்திக்காதிங்க. ஆபிஸ் நேரத்தில் உங்களோட தெரிஞ்சது மேனேஜர் கால் தடம்தான். அதே மாதிரி மத்த சமயங்களில் உங்களோட இருந்தது என்னோட பாதங்களாகத்தான் இருக்கும். கண்ணாடியை சீக்கிரமா கொண்டு வாங்க. அதை கன்பர்ம் பண்ணிரலாம்."

"அப்ப கடவுளோட பாதம்?"

"கடவுள் உங்க கிட்டே அது தன்னோட பாதம்ன்னு பொய் சொல்லியிருக்கார்."

"என்ன சொல்றே நீ? கடவுள் பொய் சொல்லுவாரா? ஏன் அப்படிச் சொல்லணும்?"

"குழந்தைங்க நச்சரிப்பு தாங்கலைன்னா சமாளிக்க அதுங்க கிட்ட நாம அப்போதைக்கு மனசுக்குத் தோணின எதையாவது சொல்றதில்லையா? ஞாயித்துக் கிழமை உங்க நச்சரிப்புத் தாங்காம உங்க முன்னாடி காட்சி குடுத்துட்டார். இந்தக் கண்ணாடியையும் குடுத்துட்டார். அப்புறம் சும்மா திரும்பிப் போனா நல்லாருக்காதுன்னு நினைச்சு உனக்கு எல்லாமே நான்தான்னு பெருமையடிச்சுட்டுப் போயிருக்கார்."

"வசந்தி, எனக்கு ஒரே குழப்பமா இருக்கே! அப்போ கஷ்ட காலத்தில் என் கூட இருந்தேன்னு கடவுள் சொன்னதெல்லாம் பொய்யா?"

"ஆமா. உங்களோட அல்லும் பகலும் கூட வந்தது என்னோட பாதமாகத்தான் இருக்கணும்."

கணேஷால் ஆர்வம் தாங்க முடியவில்லை. கண்ணாடியை கொண்டு வந்து அங்குமிங்கும் தட்டித் தட்டி, பாதங்களை உற்று உற்றுப் பார்த்தான். கூடவே வரும் அந்தப் பாதத் தடங்கள் நளினமான பெண்ணின் பாதம் போலத்தான் தெரிந்தது.

"வசந்தி, நீ சொல்றது சரிதான் போலிருக்கு. ஆனா..."

"ஆனா என்ன?"

"தனியா ஒரு ஜோடி பாதம் மட்டும் தெரிஞ்சதே... கஷ்ட காலத்தில் நான்தான் உன்னை சுமந்தேன்னு கடவுள் சொன்னாரே... அதுதான் புரியலை."

வசந்தி புன்னகைத்தாள். ஓடிப் போய் ட்ரன்க் பெட்டிக்குள் குடைந்து ஒரு பழைய டயரியை எடுத்து வந்தாள். "ஆகஸ்ட் பனிரெண்டு 1997-ல் பாருங்க, ஒரு ஜோடி பாதம் மட்டுந்தான் இருக்கும்."

"ஆமா."

"18 ஜூன் 2000?"

"ஆமா வசந்தி. கரெக்ட்."

"28 பிப்ரவரி 2001 டு 14 மார்ச் 2001?"

"ஒரு ஜோடி பாதம் மட்டும் தெரியும் இந்த தேதிகளை எப்படி இவ்வளவு துல்லியமா சொல்றே?"

"அப்போ எல்லாம் நான் கோவிச்சுகிட்டு அம்மா வீட்டுக்கு போயிட்டேன். நீங்க மட்டும் தனியா வீட்டில் இருந்திங்க. அதான் ஒரே ஒரு ஜோடி பாதம். 22 செப்டெம்பர் 2003?" - உற்சாகமாக கேட்டுக் கொண்டே கண்ணாடியைப் பார்த்த வசந்தி சட்டென்று பத்ரகாளியாக உருமாறிப் போனாள்.

கணேஷுக்கும் மூச்சடைத்தது போலானது.

அந்த தேதியில் இரண்டு ஜோடி பாதங்கள் தெரிந்தன. அதில் ஒன்று படு நளினமாக இருந்தது.
.
.
.
நெஜம்மாவே
முற்றும்.
.


எழுத்து: சத்யராஜ்குமார்
.

தோள் மேல... தோள் மேல...

அத்தியாயம் - 2

(கீழே முந்தைய அத்தியாயத்தைப் படித்துவிட்டு வரவும்)

மறுநாள் திங்கட்கிழமை.

கணேஷ் கம்பெனிக்குப் போனதும் மேனேஜர் கேட்டார்.

"என்னா கணேஷ்... நேத்து உங்க வீட்டுக்கு கடவுள் வந்திருந்தாராமே... ஏதோ கண்ணாடி எல்லாம் தந்ததா பேசிக்கிறாங்க...!".

கணேஷ் மிரண்டு போனான்.

நேற்று ஞாயிற்றுக் கிழமை.

'நம் வீட்டில் நடந்தது இவருக்கு எப்படித் தெரியும்...?'

யோசித்துக் கொண்டே இருக்கையில் மேனேஜர் சொன்னார்.

"இதப்பாரு கணேஷு... நீ எங்க போற.. என்னென்ன பண்ணுற...யாருகூட என்னவெல்லாம் பேசுற.. எல்லாம் எனக்குத் தெரியும். இவன் எங்கயோ இருக்கானே, இவன்கிட்ட எதுக்குச் சொல்லணும்னு எதையும் எங்கிட்ட மறைக்க முடியாது... தெரிஞ்சுக்கோ...!"

கணேஷ் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் தலையாட்டினான்.

மேனேஜர் தொடர்ந்தார்.

"சரி.. சரி... அதென்ன கண்ணாடி...? அதச் சொல்லு மொதல்ல...!".

கணேஷ் நடந்ததைச் சொன்னான்.

"எங்கே... அந்த வாழ்க்கைக் கண்ணாடியை எடு பார்ப்போம்...?"

கணேஷ் எடுத்ததும் மேனேஜர் கேட்டார்.

"அதுல நம்ம கம்பெனில உன்னோட ஃபுட் ப்ரின்ட்ஸைக் காட்டு பார்ப்போம்...!".

கணேஷ் பதில் சொன்னான்.

"சார்... எல்லா நேரத்துலயும் கடவுள் என் கூடவே இருந்திருக்காரு...!"

"அதெல்லாம் கம்பெனிக்கு வெளியே... கம்பெனிக்குள்ள வொர்க்கிங் டைம்ல கடவுளாவே இருந்தாலும் அல்வ் பண்ண முடியாதுல்ல..! நீ கம்பெனி டைம உன் கண்ணாடில காட்டுப்பா...!"

கணேஷ் கண்ணாடியில் அலுவலக நேரத்தை எடுத்தான்.

கண்ணாடியில் முன்பைப் போலவே இரு ஜோடிப் பாதங்கள் தெரிந்தது.

மேனேஜர் சொன்னார்.

"பாத்தியா... இதுலயும் ரெண்டு ஜோடிப் பாதம் தெரியுது..! ஒரு ஜோடி உன்னுது... இன்னொரு ஜோடி  என்னுது...!".

கணேஷ் கண்ணாடியில் அதைப் பார்த்தான்.

அதிலும், சில இடங்களில் ஒரே ஒரு ஜோடிப் பாதங்கள் மட்டும் தெரிய சந்தேகத்துடன் கேட்டான்.

"சார்... இதுல சில இடங்கள்ல ஒரு ஜோடி மட்டும்தான இருக்கு...!"

மேனேஜர் சொன்னார்.

"ஓ... அதுவா? அது நம்ம கம்பெனியோட ப்ராப்ளமேட்டிக் டைம்ஸ்...!"

அந்த சமயங்களில் இவர் கடவுள்போல தன்னைச் சுமந்திருக்கவில்லை என்று தெரிந்தாலும் கணேஷ் கேட்டான்.

"அந்த மாதிரி சமயங்கள்ல... நீங்க என்னைத் தனியா விட்டுட்டு போயிட்டிங்களா சார்...?".

மேனேஜர் பொறுமையாய் சிரித்தபடி...

"அதெப்படி கணேஷ்... அப்படிப் பொறுப்பில்லாம விட்டுட்டுப் போக முடியும்...? அந்த மாதிரி சமயங்கள்ல நான்தான் உன்மேல உக்காந்திருந்தேனே...!" என்றார்.
.
.
.

இப்போதைக்கு
முற்றும்.

தோள் மேல...

அத்தியாயம் - 1

கணேஷ் ஒரு கம்பெனியின் புரொடக்ஸன் சூப்பர்வைசர்.

ஐம்பத்தி ஐந்து வயதுக்கு கொஞ்சம் அதிகம்.

இன்னும் ஓரிரு வருடங்களில் ரிட்டயர் ஆகப் போகிறான்.

கிட்டத்தட்ட முப்பத்தி ஐந்து வருடங்கள் ஒரே கம்பெனியில் ஒரே வேலை பார்த்துப் பார்த்து அலுத்துவிட்டான்.

முன்னேற்றமே இல்லை, வாழ்க்கையிலும் நிம்மதி இல்லை.

வெறுத்துப்போய் ஒரு நாள் கடவுளிடம் முறையிட்டான்.

முறையிடுதல் என்றால் அப்படி இப்படி இல்லை.

அவன் புலம்பல் தாங்க முடியாமல், கடவுளே நேரில் வந்துவிட்டார் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

கணேஷ் கடவுளிடம் கேட்டான்.

"கடவுளே... நான் என்ன பாவம் செய்தேன்...? என் வாழ்க்கையை ஏன் இப்படி வெறுப்பானதாய் ஆக்கினாய்...?".

கடவுள் பதில் அளித்தார்.

"கணேஷ்...கஷ்டம் யாருக்குத்தான் இல்லை. ஆனால், நீதான் எனது செல்லப்பிள்ளை தெரியுமா...?".

கணேஷ் கேட்டான்.

"எப்படி நம்புவது...?".

கடவுள் ஒரு கண்ணாடியை நீட்டினார்.

"இதோ பார்... இது உன் வாழ்க்கைக் கண்ணாடி. இந்தக் கண்ணாடியில் தெரிவது உன் வாழ்க்கைப் பாதை. உன் வாழ்க்கைப் பாதை முழுவதும் தெரிவது உன்னுடைய ஜோடிப் பாதங்கள். அதனுடன் கூடவே தெரிகிறதே, மற்றொரு ஜோடிப் பாதங்கள்... அதுதான் என்னுடையது. இப்போது தெரிகிறதா... நீ என் செல்லப் பிள்ளை என்பது..?".

கணேஷ் நம்பமுடியாமல் அந்தக் கண்ணாடியையே பார்த்தான்.

கடவுள் சொன்னதுபோல் வாழ்க்கை முழுவதும் அவனுடனே நடந்து வந்திருக்கிறார்.

திருப்தியுடனே பார்த்துக் கொண்டு வந்தவன், கடவுளிடம் ஒரு சந்தேகத்தைக் கேட்டான்.

"கடவுளே... சில இடஙகளில் ஒரு ஜோடிப் பாதம் மட்டும் தெரிகிறதே... அது என்ன...?".

கடவுள் பதில் சொன்னார்.

"அது உன்னுடைய கஷ்டகாலங்கள்...!".

கணேஷ் கடவுளைச் சந்தேகத்துடன் கேட்டான்.

"ஏன் கடவுளே.. கஷ்ட காலங்களில் மட்டும் ஒரு ஜோடிப் பாதங்கள்  தெரிகிறது..? அந்தக் காலங்களில் என்னை மட்டும் தவிக்க விட்டுவிட்டு நீங்கள் எங்கே போனீர்கள்..?".

கடவுள் புன்னகைத்தபடி பதில் சொன்னார்.

"நன்றாகப் பார் கணேஷ். கஷ்டகாலங்களில் கீழே தெரிவது உன் பாதங்களல்ல... என் பாதங்கள். அந்தக் கஷ்டகாலங்களில் எல்லாம், உன்னை என் தோள்களில் தூக்கிச் சுமந்தபடி நான் நடந்து கொண்டிருந்தேன்...!".
.
.
.
தொடரும்...