சூப்பர் மேடம்

தில்லுதுரயின் மனைவி அந்த பெட் ஷாப்புக்குள் நாய்க்குத் தீனி வாங்கத்தான் நுழைந்தாள்.

ஆனால், அந்த ஷாப்புக்குள் நுழைந்ததும் அவள் கண்ணில் பட்டது அந்த அழகான பச்சைக் கிளி.

நல்ல பச்சை நிறமும் சிவந்த மூக்குமாய் பார்ப்பதற்கே அருமையாய் இருந்தது அந்தக் கிளி.

அந்தக் கிளியும் தில்லுதுரயின் மனைவியைப் பார்த்ததும், "சூப்பர் மேடம் சூப்பர் மேடம்..." என்று குதிக்க ஆரம்பித்தது.

தில்லுதுரயின் மனைவி அந்தக் கிளியின் விலை என்ன என்று கடைக்காரரைக் கேட்டாள்.

கடைக்காரரோ,"அந்தக் கிளியை நான் சும்மா கூடத் தந்துவிடுவேனம்மா. ஆனால், அது நம்ம வீட்டுக்கு வேண்டாம். ஏன்னா, அது ஒரு மோசமான தொழில்கார பொம்பள வீட்டுல வளர்ந்த பேசும் கிளி. அந்தப் பொம்பளயும் மோசம், அதோட அந்தக் கிளியின் பேச்சும் ரொம்ப மோசம்.."

கடைக்காரர் என்ன சொன்னாலும்...  அது பேசும் கிளி என்பதால் தில்லுதுரயின் மனைவிக்கு ஆர்வம் இன்னும் அதிகம் ஆகிவிட்டது.

கிளியை பேக் பண்ணச் சொல்லிவிட்டு காரில் வந்து உட்கார்ந்தாள்.

காருக்குள் வந்து வைத்ததிலிருந்து கூண்டுக்குள்ளேயே சிறகுகளை அடித்துக் கொண்டு கிளி சூப்பர் மேடத்துடன் காரைச் சேர்த்துக் கொண்டு,"சூப்பர் மேடம் சூப்பர் கார்...சூப்பர் மேடம் சூப்பர் கார்...!"என்று கத்திக் கொண்டிருந்தது.

கொஞ்சம் கடுப்பாயிருந்தாலும் பெரிய எரிச்சலாய் இல்லாததால் அவள் கண்டுகொள்ளவில்லை.

கொஞ்ச நேரத்தில் வீடு வந்து சேர்ந்ததும் கிளியைக் கூண்டோடு கொண்டுவந்து முன்னறையில் மாட்டிவிட்டாள்.

கிளி இப்போது சூப்பர் மேடம் சூப்பர் காருடன் வீட்டையும் சேர்த்துக் கொண்டு,"சூப்பர் மேடம் சூப்பர் கார் சூப்பர் வீடு... சூப்பர் மேடம் சூப்பர் கார் சூப்பர் வீடு...!" என்று கத்திக் கொண்டிருந்தது.

தில்லுதுரயின் மனைவி கிளியின் செய்கை விநோதமாய் இருந்தாலும், குழந்தைகள் வரும் நேரம் என்பதால், இதையெல்லாம் கவனிக்காமல் குழந்தைகளுக்கு டிபன் செய்யப் போய்விட்டாள்.

கொஞ்ச நேரத்தில் குழந்தைகள் வந்ததும் கிளி,"சூப்பர் மேடம் சூப்பர் கார் சூப்பர் வீடு சூப்பர் குழந்தைகள்... சூப்பர் மேடம் சூப்பர் கார் சூப்பர் வீடு சூப்பர் குழந்தைகள்...!" என்று கத்திக் கொண்டிருந்தது.

தில்லுதுரயின் மனைவி நினைத்தது மாதிரியே கிளியை குழந்தைகளுக்கு மிகவும் பிடித்துவிட்டது.

குழந்தைகள் கிளியுடன் விளையாட்டோ விளையாட்டு என கதியாய் கிடந்தார்கள்.

இரவு எட்டு மணி இருக்கும்... தில்லுதுர அலுவலகம் முடிந்து அப்போதுதான் உள்ளே நுழைகிறார்.

குழந்தைகள் அப்பா வந்ததும் கிளியை அறிமுகப் படுத்த அழைத்துச் சென்றார்கள்.

தில்லுதுரயின் மனைவிக்கும் இப்போது ஆர்வமாய் இருந்தது.

சூப்பர் மேடம் சூப்பர் கார் சூப்பர் வீடு சூப்பர் குழந்தைகள் என்பதோடு இப்போது கிளி என்ன சேர்த்து சொல்கிறது என்று ஆர்வத்தோடு வந்து நின்றாள்.

தில்லுதுரயை பார்த்ததும் கிளி இன்னும் உற்சாகமாய் சிறகுகளை அடித்துக் கொண்டு கத்தத் துவங்கியது.

"சூப்பர் மேடம்... சூப்பர் கார்...  சூப்பர் வீடு... சூப்பர் குழந்தைகள்....."என்றா கிளி தில்லுதுரயின் பக்கம் திரும்பி...

"ஹலோ தில்லுதுர...!" என்றது.
.
.
.

அப்பிடி இப்பிடி

சிஷ்யன்: சொர்க்கம் என்பதும் நரகம் என்பதும் உண்டா குருவே..?

குரு: உண்டு.

சிஷ்யன்: இதற்குமுன் நான் போன குரு இல்லை என்கிறாரே..?

குரு: உனக்கு கல்யாணமாகிவிட்டதா..?

சிஷ்யன்: ஆமாம் குருவே... குழந்தைகள் கூட உண்டு.

குரு: முன்னர் நீ போன குருவுக்கு..?

சிஷ்யன்: அவர்தான் துறவி ஆயிற்றே குருவே..! அவருக்குத் திருமணம்
ஆகவில்லை.

குரு: அதனால்தான் அவருக்கு அப்படி உனக்கு இப்படி.
.
.
.

அன்பே சிவம்

வாரப் பத்திரிக்கை ஒன்று ஏற்பாடு செய்திருந்த கூட்டம் அது.
'நிகழ்காலத்தில் ஏழ்மை' என்ற தலைப்பில் பொதுமக்கள் பேச மேடை அமைத்திருந்தது அந்தப் பத்திரிக்கை.
கூட்டத்திற்கு வந்திருந்த பலரும் ஏழ்மை பற்றி உருக்கமாய் ஏகப்பட்ட செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொண்டாலும் அங்கு வந்திருந்த ஒரு பெரியவர் சொன்ன உண்மைக் கதை எல்லோர் கண்ணிலும் கண்ணீரை வரவைத்துவிட்டது.
அவர் சொன்னது...
"எங்கள் ஊரில் நல்லசிவம் என்றொருவர் இருக்கிறார்.
அவருக்குக் காச நோய்.
அவர் மனைவிக்கோ புற்றுநோய்.
அவருக்கு எட்டு குழந்தைகள்.
அதில் முதல் குழந்தை ஊனம்...மூன்றாவது குழந்தை குருடு...
நான்காவது குழந்தைக்கோ மனவளர்ச்சியில்லை.
நல்லசிவம் தன் குடும்பத்தின் மருத்துவச் செலவுக்காக கடன் வாங்கி, கடன் வாங்கி... அதைக் கட்ட முடியாமல் ஒரு கட்டத்தில் குடும்பத்துடன் கொத்தடிமையாக வேலை செய்ய ஆரம்பித்தார்.
இருபது வருடங்களுக்கு மேலாயிற்று.
இன்னும் கடன் அடையவில்லை.
இதில் இரண்டு பெண்களின் திருமணம் வேறு.
நல்லசிவம் நன்றாக மாட்டிக் கொண்டார்.
கடன் கழுத்தை நெரித்தது.
வட்டியோ தலைமீது ஏறிப் பேயாட்டம் போட்டது.
இப்போது அவர்கள் வீட்டு வாடகை கட்டமுடியாமல் விழி பிதுங்கிக் கிடக்கிறார்கள்.
நீங்கள் எல்லோரும் கொஞ்சம் பண உதவி செய்தால் அவர்கள் தப்பிக்க கொஞ்சம் வழி இருக்கிறது...!"
பெரியவர் மேலும் சொல்லச் சொல்ல கூட்டம் கண்களைக் கசக்கி கொள்ள ஆரம்பித்தது.
அப்போது, தாங்கமுடியாத துன்பத்தோடு ஒரு பத்திரிக்கையாளர் கேட்டார்.
"அய்யா... ஒரு பாவப்பட்ட குடும்பத்தின் மீது இவ்வளவு அக்கறையும் பரிவும் கொண்டு பேசுகிறீர்களே நீங்கள் யார்...?".
அந்தப் பெரியவர் கண்ணாடியைக் கழற்றி கண்களைத் துடைத்தபடி அமைதியாய் நிதானமாய்ச் சொன்னார்.
"அய்யா... நான் அந்த ஊரின் ஜமீன்தார். அந்த நல்லசிவம் குடும்பம் என்னிடம்தான் வேலை செய்கிறது...!".