தில்லுதுரயின் கடைசி நிமிடங்கள்

மாலை 5 மணிக்கு தில்லுதுரயைப் பரிசோதித்த டாக்டர் வந்த மெடிக்கல் ரிப்போர்ட்களைப் பார்த்ததுமே சொல்லிவிட்டார்.

”இன்னிக்கு ராத்திரிவரை தான் உங்க ஆயுள். நாளைக்கு காலைல நீங்க உயிரோட இருக்க மாட்டீங்க. அதனால உங்களுக்கு புடிச்சது எல்லாத்தையும் இன்னைக்கு ராத்திரிக்குள்ள செஞ்சிக்கங்க.!”.

ஆறு மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்த தில்லுதுர, விஷயத்தை அழுதபடியே மனைவியிடம் சொன்னார்.

மனைவியும் துடித்துப் போனாள்.

கண்களைத் துடைத்தபடி தில்லுதுர கேட்டார்.

“எனக்கு உன் கையால உருளைக்கிழங்கு போண்டாவும், வாழைக்கா பஜ்ஜியும் சாப்பிடணும் போலருக்குமா… கொஞ்சம் செஞ்சி தர்றியா.?”

“இதோங்க… “ என்று எழுந்து ஓடிய மனைவியிடம் சொன்னார், “அப்படியே அதுக்கு தொட்டுக்க கொஞ்சம் தேங்காச் சட்டினியும் செஞ்சிடும்மா.!”

இரவு ஏழு மணிக்கு கேட்டார்.

“ராத்திரி சாப்பாட்டுக்கு வஞ்சிரம் மீன் குழம்பு, மட்டன் கோலா அப்படியே ரத்தப் பொறியல் செஞ்சிடும்மா. இன்னும் ஒரு நாலு மணிநேரந்தான் இருப்பேன்.!”

இரவு பத்து மணிக்கு கேட்டார்.

“நல்ல பசும் பாலை வாங்கி… அதை நல்லா சுண்டக் காய்ச்சி, கொஞ்சமா சர்க்கரை போட்டு, ஸ்ட்ராங்கா ஒரு ஃபில்டர் காஃபி போட்டுக் கொடும்மா.! இன்னும் ஒரு ரெண்டு மணிநேரந்தான் இருக்கு.!”

இரவு 12 மணி.

எதோ நினைத்தபடி... தன்னருகே அயர்ந்து தூங்கும் மனைவியை எழுப்புகிறார் தில்லுதுர.

தூக்க கலக்கத்துடன் திரும்பிப் படுத்த மனைவி கோபத்துடன் சொன்னாள்.

“பேசாம படுங்க… காலைல எந்திரிச்சதும் ஆயிரம் வேல இருக்கு. சொந்தக்காரங்களுக்கு சொல்லி அனுப்பனும், ஐயருக்கு ஏற்பாடு பண்ணனும், சுடுகாட்ல புக் பண்ணனும், எடுத்துட்டுப் போறதுக்கு வண்டி சொல்லணும்… உங்களுக்கென்ன காலைல எழுந்திருக்கிற வேலை கூட இல்ல..!!”.

.

.

.

படையல்

டேனியின் அம்மா ஒரு சைவம்.
அவர் வீட்டிலும் அசைவம் சமைப்பதில்லை.
எனவே, டேனியும் பிறந்ததிலிருந்தே முட்டைகூடச் சாப்பிட்டதில்லை.
ஆனால், அவன் அப்பாவோ பரம்பரையாய் மாமிசப் பட்சிணிகள்.
டேனியின் அம்மாவும் இதுவரை அவன் அசைவம் சாப்பிட வாய்ப்பு அமையாதவாறே பார்த்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறாள்.
கடைகளில் கோழியும் ஆடும் தோலுரிந்து தொங்குவதைப் பார்க்கையில் அதை வினோதமாய்ப் பார்த்ததுண்டே தவிர அது ஏன், எதற்கு அவ்வாறு தொங்குகிறது என்று அவன் ஆச்சர்யமாய் கேட்டதில்லை.
இது இப்படியிருக்க... சோதனையாய் அந்த மாதம் அவன் அப்பா ஊரில் ஒரு கோவில் விசேஷம் வந்தது.
டேனியின் அம்மாவுக்கோ அந்த சமயத்தில் கல்லூரியில் விடுமுறை கிடைக்கவில்லை.
அவளுக்கோ பயமான பயம்.
ஏற்கனவே கணவன் வீட்டில் பையன் கறி, மீனெல்லாம் சாப்பிட்டாத்தான் 'பையன் கொஞ்சம் திடமா வளர்வான்' என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள் வேறு.
'இதுதான் சமயம்' என்று தன் பிள்ளையை அசைவம் சாப்பிடப் பழக்கிவிடுவார்களோ என்று பயந்துகொண்டே இருந்தாள்.
கணவன் 'என்னுடன் இருக்கும்போது அப்படியெல்லாம் உன் விருப்பமில்லாமல் அசைவம் சாப்பிடப் பழக்க மாட்டேன்...' என்று உறுதி கூறி அவனையும் ஊருக்கு உடன் அழைத்துச் சென்றார்.
ஊரில் டேனியும் அவன் அப்பாவும் கோவிலில் நின்று கொன்டிருக்கும்போதுதான் கோழி அறுத்தார்கள்.
டேனி கோழி அறுப்பதையும் அது துடிக்கத் துடிக்க சாமிக்கு ரத்தம் படைப்பதையும் ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
பிறகு, "என்னப்பா செய்றாங்க...?" என்று கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டான்.
கோவிலில் சாமிக்குப் படையல் எல்லாம் முடிந்த பிறகு பந்தியில் டேனி சாப்பிடாதால் அவன் அப்பாவும் 'அசைவம் வேண்டாம்' என்று சொல்லிவிட அவர்களுக்கு சைவச் சாப்பாடே பரிமாறப்பட்டது.
என்றாலும்,அவர்கள் பந்திக்கு நேரெதிரே ஊர்க்காரர்களில் யாரோ ஒருவர்கூட வந்திருந்த ஒரு ஆங்கிலேயன் உட்கார்ந்திருந்தான்.
அவனுக்குப் பரிமாறப்பட்ட கோழியின் தொடையை அவன் கத்தி மற்றும் முள்கத்தியின் உதவியுடன் கொத்திக் கொண்டிருக்கையில் டேனி அவன் அப்பாவிடம் கேட்டான்.
"ஏம்பா...அந்த அங்கிள் அதைக் கத்தியால குத்திகிட்டு இருக்காரு. அந்தக் கோழி இன்னும் சாகலையாப்பா...?".

ஒரு தச்சனும் அவனுடைய பல்பும்

தனது மனோதத்துவ மருத்துவமனையில் எப்போதும் போல் மார்னிங் ரவுண்ட்ஸ் வந்து கொண்டிருந்தார் டாக்டர் லாடு லபக்குதாஸ்.

அப்போது அவரது நோயாளிகளில் ஒருவன் தரையில் அமர்ந்து மரத்துண்டு ஒன்றை பாதியாக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருப்பதை அவர் பார்த்தார்.

ஆனால், மற்றொரு நோயாளியோ உத்திரத்தின் உச்சியில் ஒரு கயிறைக் காலில் கட்டிக்கொண்டு தலைகீழாய்த் தொங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

நம்ம லபக்குதாஸ் கொஞ்சமும் அலட்டிக்கொள்ளாமல் முதல் நோயாளியைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

"என்னப்பா பண்ணிட்டிருக்க..?".

அவன் தனது வேலையிலிருந்து கொஞ்சமும் தனது கவனத்தைத் திருப்பாமல் பதில் சொன்னான்.

"பாத்தா தெரீல... நான் கட்டையை செதுக்கிட்டு இருக்கேன்...!".

லபக்குதாஸ் மேலே தொங்கிக் கொண்டிருந்தவனைக் காட்டிக் கேட்டார்.

"அதோ... அவன் என்னப்பா பண்ணிட்டிருக்கான்...?".

அதற்கு முதலாமவன் பதில் சொன்னான்.

"அவனா... அவன் நம்ம பிரண்டுதான். ஆனா... கொஞ்சம் காமெடியானவன். அவனே அவனை ஒரு லைட்டு பல்புனு நெனச்சுக்கிட்டு மேலே போய் தொங்கிக்கிட்டு இருக்கான்...!"

லபக்குதாஸ் மேலே தொங்கிக் கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்தார்.

ரொம்ப நேரமாய்த் தொங்கிக் கொண்டிருந்திருப்பான் போல. முகமெல்லாம் ரத்தம் பாய்ந்து மிகச் சிவந்து கிடந்தது.

லபக்குதாஸ் கலவரத்துடன் அந்த முதலாமவனிடம் கேட்டார்.

"அவன் உன் பிரண்டுன்னா... அவனுக்கு ஏதாவது நடக்கறதுக்குள்ள அவனைக் கொஞ்சம் கீழே வரச் சொல்லலாமில்ல...?".

லபக்குதாஸ் சொன்னதும் முதலாமவன் கோபமாய்க் கேட்டான்.

"என்னது...? அவனைக் கீழே இறக்கிவிட்டுட்டு நான் எப்படி இருட்டுல வேலை செய்யறது...?".
.
.
.