வாய் கொஞ்சம் நீளம்

ஒரு காகமும் தவளையும் பேசிக் கொண்டிருந்தன.

காகம் தவளையிடம் சொன்னது.

"தவளையே... உனக்குத் தெரியுமா? சொர்க்கத்தில் ஒரு மிகப் பெரிய விருந்து நடக்கப் போகிறது...!".

தவளை உடனே தன் வாயைப் பிளந்தது.

"ஹை... அ அங்ங்ங்கேகேகேயாயாயா..?".

காகம் தொடர்ந்தது.

"அங்கே, நீ இப்பூவுலகில் பார்த்த எல்லாவற்றையும்விட மிகச் சுவையான உணவுகளும் அமிர்த பானங்களும் பரிமாறப்படப் போகிறது..!".

தவளை மறுபடியும் தன் வாயைப் பிளந்தது.

"ஹை... அ அங்ங்ங்கேகேகேயாயாயா..?".

காகம் தொடர்ந்தது.

"நாம் விளையாட உலகின் மிக அழகிய ஜோடியும் சின்ன சொர்க்கம் போன்ற வீடும் அங்கே கொடுப்பார்கள்..!"

தவளை தன் வாயை மேலும் அதிகமாகப் பிளந்தது.

"ஹை... அ அங்ங்ங்கேகேகேயாயாயா..?".

காகம் தொடர்ந்து சொன்னது.

"ஆனால் ஒரு பிரச்சினை. அங்கே பெரிய வாயுடைய யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்க மாட்டார்களாம்...!"

தவளை உடனே தனது வாயை இறுக மூடிக்கொண்டு முணுமுணுத்தது.

"பாவம் முதலை... ஏமாந்துவிடும்..!".
.
.
.

தோள் மேல... தோள் மேல...

அத்தியாயம் - 2

(கீழே முந்தைய அத்தியாயத்தைப் படித்துவிட்டு வரவும்)

மறுநாள் திங்கட்கிழமை.

கணேஷ் கம்பெனிக்குப் போனதும் மேனேஜர் கேட்டார்.

"என்னா கணேஷ்... நேத்து உங்க வீட்டுக்கு கடவுள் வந்திருந்தாராமே... ஏதோ கண்ணாடி எல்லாம் தந்ததா பேசிக்கிறாங்க...!".

கணேஷ் மிரண்டு போனான்.

நேற்று ஞாயிற்றுக் கிழமை.

'நம் வீட்டில் நடந்தது இவருக்கு எப்படித் தெரியும்...?'

யோசித்துக் கொண்டே இருக்கையில் மேனேஜர் சொன்னார்.

"இதப்பாரு கணேஷு... நீ எங்க போற.. என்னென்ன பண்ணுற...யாருகூட என்னவெல்லாம் பேசுற.. எல்லாம் எனக்குத் தெரியும். இவன் எங்கயோ இருக்கானே, இவன்கிட்ட எதுக்குச் சொல்லணும்னு எதையும் எங்கிட்ட மறைக்க முடியாது... தெரிஞ்சுக்கோ...!"

கணேஷ் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் தலையாட்டினான்.

மேனேஜர் தொடர்ந்தார்.

"சரி.. சரி... அதென்ன கண்ணாடி...? அதச் சொல்லு மொதல்ல...!".

கணேஷ் நடந்ததைச் சொன்னான்.

"எங்கே... அந்த வாழ்க்கைக் கண்ணாடியை எடு பார்ப்போம்...?"

கணேஷ் எடுத்ததும் மேனேஜர் கேட்டார்.

"அதுல நம்ம கம்பெனில உன்னோட ஃபுட் ப்ரின்ட்ஸைக் காட்டு பார்ப்போம்...!".

கணேஷ் பதில் சொன்னான்.

"சார்... எல்லா நேரத்துலயும் கடவுள் என் கூடவே இருந்திருக்காரு...!"

"அதெல்லாம் கம்பெனிக்கு வெளியே... கம்பெனிக்குள்ள வொர்க்கிங் டைம்ல கடவுளாவே இருந்தாலும் அல்வ் பண்ண முடியாதுல்ல..! நீ கம்பெனி டைம உன் கண்ணாடில காட்டுப்பா...!"

கணேஷ் கண்ணாடியில் அலுவலக நேரத்தை எடுத்தான்.

கண்ணாடியில் முன்பைப் போலவே இரு ஜோடிப் பாதங்கள் தெரிந்தது.

மேனேஜர் சொன்னார்.

"பாத்தியா... இதுலயும் ரெண்டு ஜோடிப் பாதம் தெரியுது..! ஒரு ஜோடி உன்னுது... இன்னொரு ஜோடி  என்னுது...!".

கணேஷ் கண்ணாடியில் அதைப் பார்த்தான்.

அதிலும், சில இடங்களில் ஒரே ஒரு ஜோடிப் பாதங்கள் மட்டும் தெரிய சந்தேகத்துடன் கேட்டான்.

"சார்... இதுல சில இடங்கள்ல ஒரு ஜோடி மட்டும்தான இருக்கு...!"

மேனேஜர் சொன்னார்.

"ஓ... அதுவா? அது நம்ம கம்பெனியோட ப்ராப்ளமேட்டிக் டைம்ஸ்...!"

அந்த சமயங்களில் இவர் கடவுள்போல தன்னைச் சுமந்திருக்கவில்லை என்று தெரிந்தாலும் கணேஷ் கேட்டான்.

"அந்த மாதிரி சமயங்கள்ல... நீங்க என்னைத் தனியா விட்டுட்டு போயிட்டிங்களா சார்...?".

மேனேஜர் பொறுமையாய் சிரித்தபடி...

"அதெப்படி கணேஷ்... அப்படிப் பொறுப்பில்லாம விட்டுட்டுப் போக முடியும்...? அந்த மாதிரி சமயங்கள்ல நான்தான் உன்மேல உக்காந்திருந்தேனே...!" என்றார்.
.
.
.

இப்போதைக்கு
முற்றும்.

தோள் மேல...

அத்தியாயம் - 1

கணேஷ் ஒரு கம்பெனியின் புரொடக்ஸன் சூப்பர்வைசர்.

ஐம்பத்தி ஐந்து வயதுக்கு கொஞ்சம் அதிகம்.

இன்னும் ஓரிரு வருடங்களில் ரிட்டயர் ஆகப் போகிறான்.

கிட்டத்தட்ட முப்பத்தி ஐந்து வருடங்கள் ஒரே கம்பெனியில் ஒரே வேலை பார்த்துப் பார்த்து அலுத்துவிட்டான்.

முன்னேற்றமே இல்லை, வாழ்க்கையிலும் நிம்மதி இல்லை.

வெறுத்துப்போய் ஒரு நாள் கடவுளிடம் முறையிட்டான்.

முறையிடுதல் என்றால் அப்படி இப்படி இல்லை.

அவன் புலம்பல் தாங்க முடியாமல், கடவுளே நேரில் வந்துவிட்டார் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

கணேஷ் கடவுளிடம் கேட்டான்.

"கடவுளே... நான் என்ன பாவம் செய்தேன்...? என் வாழ்க்கையை ஏன் இப்படி வெறுப்பானதாய் ஆக்கினாய்...?".

கடவுள் பதில் அளித்தார்.

"கணேஷ்...கஷ்டம் யாருக்குத்தான் இல்லை. ஆனால், நீதான் எனது செல்லப்பிள்ளை தெரியுமா...?".

கணேஷ் கேட்டான்.

"எப்படி நம்புவது...?".

கடவுள் ஒரு கண்ணாடியை நீட்டினார்.

"இதோ பார்... இது உன் வாழ்க்கைக் கண்ணாடி. இந்தக் கண்ணாடியில் தெரிவது உன் வாழ்க்கைப் பாதை. உன் வாழ்க்கைப் பாதை முழுவதும் தெரிவது உன்னுடைய ஜோடிப் பாதங்கள். அதனுடன் கூடவே தெரிகிறதே, மற்றொரு ஜோடிப் பாதங்கள்... அதுதான் என்னுடையது. இப்போது தெரிகிறதா... நீ என் செல்லப் பிள்ளை என்பது..?".

கணேஷ் நம்பமுடியாமல் அந்தக் கண்ணாடியையே பார்த்தான்.

கடவுள் சொன்னதுபோல் வாழ்க்கை முழுவதும் அவனுடனே நடந்து வந்திருக்கிறார்.

திருப்தியுடனே பார்த்துக் கொண்டு வந்தவன், கடவுளிடம் ஒரு சந்தேகத்தைக் கேட்டான்.

"கடவுளே... சில இடஙகளில் ஒரு ஜோடிப் பாதம் மட்டும் தெரிகிறதே... அது என்ன...?".

கடவுள் பதில் சொன்னார்.

"அது உன்னுடைய கஷ்டகாலங்கள்...!".

கணேஷ் கடவுளைச் சந்தேகத்துடன் கேட்டான்.

"ஏன் கடவுளே.. கஷ்ட காலங்களில் மட்டும் ஒரு ஜோடிப் பாதங்கள்  தெரிகிறது..? அந்தக் காலங்களில் என்னை மட்டும் தவிக்க விட்டுவிட்டு நீங்கள் எங்கே போனீர்கள்..?".

கடவுள் புன்னகைத்தபடி பதில் சொன்னார்.

"நன்றாகப் பார் கணேஷ். கஷ்டகாலங்களில் கீழே தெரிவது உன் பாதங்களல்ல... என் பாதங்கள். அந்தக் கஷ்டகாலங்களில் எல்லாம், உன்னை என் தோள்களில் தூக்கிச் சுமந்தபடி நான் நடந்து கொண்டிருந்தேன்...!".
.
.
.
தொடரும்...

சின்னச்செருப்பு சின்னச்சாமி

சின்னச்செருப்பு சின்னச்சாமி என்பது அவன் பெயர்.

அவன் ரொம்ப காலமாய் தன் காலுக்கு பத்தாத செருப்பைப் போட்டுக் கொண்டே அலைவான்.

செருப்பு சின்னதாய் இருப்பதால் அது அவன் கால்களைக் கடித்துக் கொண்டே இருக்கும்.

கால்கள் புண்ணாகி வீங்கி அவனைக் கஷ்டப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கும்.

அதைப் பற்றி அவன் கவலைப் பட்டதேயில்லை.

காலங்கள் உருண்டோடின.

அவனுக்குத் திருமணமாகி மகனும் பிறந்தான்.

அவன் மாறவேயில்லை.

பையன் வளர்ந்து படிப்பை முடித்து வேலைக்கும் போக ஆரம்பித்துவிட்டான்.

அவனுக்கும் ஒரே ஆசைதானிருந்தது.

அது... தன் அப்பாவுக்கு சரியான அளவில் ஒரு செருப்பு வாங்கிக் கொடுக்கவேண்டும் என்பதுதான்.

அவன் தன்னுடைய முதல் சம்பளத்திலேயே சின்னச்சாமிக்கு ஒரு ஜோடி புதுச் செருப்பைச் சரியான அளவில் வாங்கி வந்தான்.

சின்னச்சாமியோ அதைப்போட ஒரேயடியாய் மறுத்துவிட்டான்.

“எனக்கு இந்தச் செருப்பு வேண்டாம் மகனே… என்னுடைய அளவு குறைந்த செருப்புகள் கொடுக்கும் நிம்மதியை இந்தச் சரியான செருப்பால் தரவே முடியாது…!”.

மகன் குழப்பத்துடன் கேட்டான்.

“அது எப்படி அப்பா… சரியான அளவுச் செருப்புகளை விட கால்களைக் கடித்து துன்புறுத்தும் அந்த அளவு குறைந்த செருப்புகள் எப்படி உங்களுக்கு நிம்மதியைக் கொடுக்க முடியும்…?”.

சின்னச்செருப்பு சின்னச்சாமி ஒரு மெல்லிய புன்முறுவலோடு பதில் சொன்னான்.

“மகனே… எனது செருப்புகள் காலைக் கடிகின்றன என்பது உண்மைதான். அதனால் என் கால்கள் புண்ணாகினறன என்பதும் உண்மைதான். ஆனால், வீட்டுக்கு வந்து செருப்பைக் கழட்டிவிட்டதும் ‘அப்பாடா…!’ என்றொரு நிம்மதி தோன்றுமே… அதை நீ கொடுக்கும் இந்தப் புதுச் செருப்புகள் தரவே முடியாது அல்லவா…?”.

சின்னச்சாமியின் மகன் விக்கித்து நின்றான்.
.
.
.

கடின உழைப்புக்கு

தின டமாரம் பத்திரிக்கை நிருபர் அந்தப் பெரிய வயதான பணக்காரரைப் பேட்டி எடுக்க வந்திருந்தார்.

"ஆச்சர்யம்... எப்படி இவ்வளவு பெரிய பணக்காரராய் மாற முடிந்தது உங்களால்...?"

அந்த பணக்காரர் மெல்லிய குரலில் பதில் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

"அது என் திருமணம் முடிந்த நேரம்.
எங்களுடையது காதல் திருமணம்.
அதனால் இரண்டு வீட்டிலும் கொஞ்சம் எதிர்ப்பு இருந்தது.
எனக்கோ வேலை வேறு இல்லை.
என்ன செய்வது என்று புரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்தேன்.
என் மனைவிதான் அந்த ஐடியாவைக் கொடுத்தாள்.
அவளிடம் ஒரு நூறு ரூபாய் இருந்தது.
அதை வைத்து ஒரு ஜோடி ஷூ வாங்கினேன்.
கூடவே ஒரு பாலிஷும் பிரஷும்.
காலையில் இருந்து சாயங்காலம் வரையில் அந்த ஜோடி ஷூவை பாலிஷ் செய்து கொண்டே இருந்தேன்.
சாயங்காலம் அதை இருநூறு ரூபாய்க்கு விற்றுவிட்டேன்.
மறுநாள் அதை வைத்து ரெண்டு ஜோடி ஷூ வாங்கினேன்.
அதையும் அதேபோல் மாலை வரை பாலிஷ் செய்தேன்.
அன்று மாலை அந்த இரண்டு ஜோடி ஷூவையும் இருநூறு இருநூறு ரூபாய்க்கு விற்றுவிட்டேன்.
மறுநாள் அதை வைத்து நான்கு ஜோடி ஷூ வாங்கினேன்.
மறுபடி அதை விற்றேன்.
இப்படியே கிட்டத்தட்ட பத்து நாளில் இருபத்தைந்து ஆயிரம் வரை சம்பாதித்து விட்டேன்...".

அந்த நிருபர் மிகுந்த ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்...

"அப்புறம்..?".

அவர் தொடர்ந்தார்.

"அப்புறம்... ஒரு நாள் மாலை என் மனைவியின் தந்தை இரண்டு கோடி சொத்தை வைத்துவிட்டு இறந்துவிட்டார். அது எனக்கு வந்து சேர்ந்தது. நான் பணக்காரனாகிவிட்டேன்...!".
.
.
.