தில்லுதுரயும் வாட்ச்மேனும்

தில்லுதுர அன்று ஒரு மீட்டிங் அட்டெண்ட் பண்ண வேண்டியிருந்ததால் அவசர அவசரமாக சென்று கொண்டிருந்தார்.

வாட்ச் வேறு நின்றுவிட்டதால் நேரம் என்ன என்பது அவருக்குத் தெரியவில்லை.

கொஞ்சம் லேட்டாகிவிட்டதோ என்று வேறு தோன்றிக் கொண்டிருந்தது.

வழியில் ஒரு மனநல மருத்துவமனையைக் கடக்கும்போது அதன் வாட்ச்மேன கேட்டில் ஏதோ செய்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்.

தில்லுதுர அவரைக் கூப்பிட்டார்.

"வாட்ச்மேன்... கொஞ்சம் டைம் என்னனு சொல்ல முடியுமா...?".

வாட்ச்மேன் திரும்பி தில்லுதுரயைப் பார்த்து, "ஒரு நிமிஷம்..." என்றவர் தனது பேன்ட் பாக்கெட்டில் கையை விட்டு ஒரு சிறு குச்சியை எடுத்தார்.

அதை மேலும் கீழும் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு பிறகு அதைத் தரையில் நட்டு, ஆசாரிகள் உபயோகப்படுத்தும் ஒரு கருவியை எடுத்து அந்தக் குச்சி நேராய்த்தான் நிற்கிறதா என்பதை உறுதி செய்து கொண்டார்.

பிறகு ஒரு காம்பாஸை எடுத்து வடக்குத் திசையை குறித்துவிட்டு, ஒரு ஸ்கேலை எடுத்து அந்தக் குச்சியின் நிழலை அளந்தார்.

பிறகு, எல்லாவற்றையும் ஒரு பேப்பரில் குறித்துக் கொண்டு, தன்னுடைய ஐட்டங்களை எல்லாம் மறுபடி பாக்கெட்டில் வைத்துவிட்டு ஒரு கால்குலேட்டரை எடுத்தார்.

கொஞ்சநேரம் ரொம்ப சீரியஸாய் சில கணக்குகளைப் போட்டுப் பார்த்துவிட்டு, அவர் தில்லுதுர பக்கம் திரும்பினார்.

"நேரமானதுக்கு மன்னிக்கணும் சார்... இப்ப நேரம் சரியாய் அட்ஜஸ்ட் ஆறு நாற்பது. மேலும் இன்றைய தேதி ஜூன் 29,வருஷம் 2010...".

அந்த மனிதன் தனக்கு பெரிதாய் உதவவில்லை என்றாலும்... தில்லுதுர அவனது வேலையில் அசந்து போய் தனது வாட்ச்சை அட்ஜஸ்ட் செய்தபடியே கேட்டார்.

"நீங்க டைம் சொன்னவிதம் உண்மையிலேயே ஆச்சர்யப்படத்தக்கதாய் இருக்கிறது. இருந்தாலும் எனக்கு ஒரு சந்தேகம். நீங்கள் மேகங்கள் மூடிய நாட்களிலும் இரவுகளிலும் இந்தக் குச்சியை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வீர்கள்... எப்படி நேரம் பார்ப்பீர்கள்...?".

தில்லுதுர இப்படிக் கேட்டதும், அந்த வாட்ச்மேன் தனது வலது கை மணிக்கட்டை காட்டியவாறே சொன்னார்.

"இந்த வாட்ச்ல பாத்துக்குவேன்...!".
.
.
.

டைம் மெஷின்

அன்று நான் பொள்ளாச்சி பஸ் ஸ்டாண்டில் இருந்தேன்.

பாலக்காடு செல்லும் பஸ் வர இன்னும் அரை மணியாகும் என்றதால் கிடைத்த சீட்டில் உட்கார்ந்து காத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

எதிரே ஒரு வெயிட் பார்க்கும் மெஷினில் சில குழந்தைகள் தங்களது எடையைப் பார்த்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தன.

எனக்கும் எனது எடையைத் தெரிந்து கொள்ள ஆவலாயிருந்தது.

போய் ஏறி மெஷினில் சக்கரம் எல்லாம் சுற்றி நின்றபின் ஒரு ஒரு ரூபாய் நாணயத்தைப் போட்டேன்.

டர்ரென்று கார்ட் வந்து விழுத்தது.

நாற்பத்தியெட்டு கிலோ.

அதுபோக, எடை காட்டும் மெஷினில் விழும் கார்டில் எப்போதும் எனக்கு இன்னொரு ஆவல் உண்டு.

அது, பின்னால் சொல்லும் ஜோசியம்.

திருப்பிப் பார்த்தேன். அதில்...

"நீங்கள் ஒரு ஆசிரியை. நீங்கள் இப்போது வேறொரு மாநிலம் செல்லக் காத்திருக்கிறீர்கள்..."

'சரியாய்ச் சொல்கிறதே... நான் ஒரு ஆசிரியை என்பதும் கேரளா செல்லப்போகிறேன் என்பதும் மெஷினுக்கு எப்படித் தெரியும்..?'

குழப்பம் அதிகமாக இன்னொரு தடவை சரியாகக் காட்டுகிறதா என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள மறுபடி மெஷினில் ஏறினேன்.

இப்போது கார்டைப் பார்க்க அதில், "நீங்கள் ஒரு ஆசிரியை. நீங்கள் இப்போது வேறொரு மாநிலம் செல்லக் காத்திருக்கிறீர்கள். இப்போது உங்கள் கணவரைச் சந்திக்கப் போகிறீர்கள்..."

நானாவது... என் கணவரைப் பார்க்கப் போவதாவது...!

'அவர் இப்போது அவருடைய அலுவலகத்தில் இருப்பார்...' என்று எண்ணிக்கொண்டே வந்து உட்கார்ந்திருப்பேன்.

பின்னால் அவர் குரல் கேட்டது.

"ஹேய் பத்மினி... இன்னும் பஸ் கிடைக்கலையா... ஒரு அர்ஜன்ட் வேலை - கோவை போகணும். சாயங்காலம் பாக்கலாம்..." என்றபடி அவர் கோயமுத்தூர் செல்லும் பஸ்சில் ஏறி கைகாடியவாறே சென்றார்.

எனக்கு ஆச்சர்யம் அதிகமாகியது.

'இது எப்படி நடக்கும்...?'.

யோசித்து யோசித்து தலை வலிக்கும் போலிருந்தது.

சரி இன்னொரு தடவை பார்த்து விடலாம்.

மீண்டும் மெஷினில் ஏறி இன்னொரு ஒரு ரூபாயைப் போட்டேன்.

இப்போது, 'நீங்கள் ஒரு ஆசிரியை. நீங்கள் இப்போது வேறொரு மாநிலம் செல்லக் காத்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் கணவரைச் சந்தித்துவிட்டீர்கள்... இப்போது கடவுள் உங்கள் அருகில் வரப் போகிறார்...!'

நான் முடிவே செய்துவிட்டேன்.

'கடவுளாவது பக்கத்தில் வருவதாவது... அதுவும் இத்தனை பேர் இருக்கும் பஸ் ஸ்டாண்டில்...?'

யோசித்து முடித்திருப்பேன். முருகன் வேடம் போட்ட ஒரு சிறுவன், "அக்கா...!" என்று என்னெதிரே கை நீட்டி நின்றான்.

எனக்கோ தலையே வெடித்துவிடும் போலாகிவிட்டது.

எப்படி.?

எப்படி..?

எப்படி...?

மெஷினையே சற்று நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்... என்னால் நம்பவே முடியவில்லை.

'இது எப்படி நடக்கும்...?'

'சரி... இதெல்லாம் யதேச்சையாய் நடக்கிறதா... இலலை, உண்மையிலேயே மெஷினுக்கு ஏதாவது சக்தி இருக்கிறதா என்று பார்த்துவிடலாம்.'

கடைசியாய் ஒருமுறை மெஷினில் ஏறி ஒரு ரூபாய் நாணயத்தை மறுபடி போட்டேன்.

அதில், ''நீங்கள் ஒரு ஆசிரியை. நீங்கள் இப்போது வேறொரு மாநிலம் செல்லக் காத்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் கணவரைச் சந்தித்துவிட்டீர்கள்... கடவுளைச் சந்தித்துவிட்டீர்கள் ...இப்போது உங்கள் பஸ்ஸைத் தவறவிட்டு விட்டீர்கள்!" என்றிருந்தது.

"அய்யய்யோ...!' என்று நிமிர்கையில்...

அந்தப் பாலக்காடு பஸ் பஸ் ஸ்டாண்டை விட்டு வெளியேறி என் கண்ணை விட்டு மறைந்து கொண்டிருந்தது.
.
.
.

மனநல மருத்துவமனை - பயணக் கட்டுரை

விடுமுறை முடிந்து புதிய வகுப்புக்கு வந்த மாணவர்களை 'விடுமுறைக்கு எங்கே போனீர்கள்...?' என்ற தலைப்பில் ஒரு பயணக் கட்டுரை எழுதச் சொன்னபோது டேனி என்னும் ஒரு சிறுவன் எழுதிய கட்டுரை இது.


"நான் பெரும்பாலும் விடுமுறைக்கு என் தாத்தா பாட்டி வீட்டுக்குத்தான் போவேன்.

செங்கல்லும் ஓடும் உள்ள அந்த கிராமத்து வீடு...

முழுவதும் அன்பால் நிறைந்தது.

ஆனால், இப்போது தாத்தாவும் பாட்டியும் அங்கே இல்லை.

அவர்கள் வயதானதால் சற்று ஞாபகம் குறைந்து அதற்காக கோவையில் உள்ள ஒரு ஹோமுக்குப் போய்விட்டார்கள்.

அந்த ஹோமில், அவர்களைப் போலவே நிறைய மக்கள் இருக்கிறார்கள்.

அவர்கள் அங்கே சின்னச் சின்ன அறைகளில் வாழ்கிறார்கள்.

அவர்கள் பெரிய மூன்று சக்கர வாகனங்களை உபயோகிக்க அங்கே பழக்கப் படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

அங்கே அவர்களுடைய பெயரை ஒரு அட்டையில் எழுதி அவர்களுடைய கழுத்தில் மாட்டிவிட்டிருக்கிறார்கள்.

இல்லாவிட்டால், அவர்கள் யார் என்பது அவர்களுக்கே ஞாபகம் இருக்காது.

அவர்கள் அங்கே நிறைய கேம்ஸ் விளையாடுகிறார்கள்; எக்ஸர்சைஸ் செய்கிறார்கள்.

ஆனால், அதை அவர்கள் சரியாய்ச் செய்வதில்லை.

அந்த ஹோமில் ஒரு ஸ்விம்மிங் பூல் இருக்கிறது.

அதில், அவர்கள் எல்லோரும் குதித்துக் குதித்து விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

எனக்கென்னவோ அவர்கள் நீச்சலையும் மறந்துவிட்டிருப்பார்கள் என்றே தோன்றுகிறது.

நீங்கள் அந்த ஹோமுக்குப் போனால் அங்கே கேட்டின் முன்னே ஒரு சின்ன கூண்டில் ஒரு பெரியவரைப் பார்க்கலாம்.

அவரைத் தாண்டி இவர்களில் ஒருவர்கூட வெளியே போகவோ வரவோ முடியாது.

அவரும் இங்கே முன்பு இப்படி வந்தவர்தான்.

இப்போது சற்று பரவாயில்லை ஆகி ஹோமிலேயே வேலைக்குச் சேர்ந்துவிட்டார்.

என் பாட்டி மிக அற்புதமாய் பாயாசம் வைப்பார்கள்.

அதை அவரும் இப்போது மறந்திருப்பார் நினைக்கிறேன்.

அங்கே யாரும் சமைப்பதில்லை, சாப்பிடுகிறார்கள்... அவ்வளவுதான்.

அவர்கள் எல்லோரும், எல்லா நாளும் ஒரே மாதிரி, ஒரே சாப்பாட்டைத்தான் சாப்பிடுகிறார்கள்.

முன்பெல்லாம் என் பாட்டி அடிக்கடி சொல்வாள்.

'வாழ்நாள் பூராவும் உன் தாத்தா உழைத்தார். இப்போது இப்ப்டி ஆகிவிட்டது...' என்று.

இப்போது பாட்டிக்கும் அதேபோல் ஞாபகமறதி வந்துவிட்டது.

நான், என் தாத்தா பாட்டி இருவரும் இங்கே என் வீட்டுக்கு வந்துவிட வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.

ஆனால், கேட்டிலிருக்கும் அந்தப் பெரியவர் விடமாட்டார் என்றே நம்புகிறேன்.

நான் பெரியவனாகி ஒருவேளை எனக்கும் இதேபோல் ஆகலாம்.

அப்போது, நான் அந்த ஹோமுக்கே போக விரும்புகிறேன்.

அதிலும், அந்த கேட்டிருக்கும் பெரியவரைப் போல் ஆகவே விரும்புகிறேன்.

ஆனால்,

நான் அவ்வாறு கேட்டில் இருந்தால்...

 ஹோமில் இருக்கும் முதியவர்களை... அவர்களுடைய பேரன் பேத்திகளைப் பார்க்கக் கண்டிப்பாய் அனுமதிப்பேன் என்பது மட்டும் உறுதி...!".
.
.
.

டிக்காலா

ஷஹானாவின் கணவன் ஒரு வீட்டுக் கோழி.

எந்நேரமும் டிவி.. டிவி.. டிவிதான்...!

ஒரு வேலைக்குப் போகலாம்... என்னவாவது சம்பாதிக்கலாம்னு எதுவும் கிடையாது.

வீட்டை விட்டே வெளியே வராதவன் எங்கே வேலைக்குப் போறது... சம்பாதிக்கறது...?

ஷஹானா சொல்லிப் பார்த்தாள்.

சண்டை போட்டுப் பார்த்தாள்.

திட்டிக்கூடப் பார்த்துவிட்டாள்.

அவன் எதுக்கும் அசையறதா இல்ல.

கூட வேலை பாக்கற பொண்ணு சொன்னானு ஒரு மனோதத்துவ டாக்டரப் பாக்கப்போனா பொண்ணு.

டாக்டர் எல்லாக் கதையையும் கேட்டுட்டு, "அவரோட கவனத்த திருப்பற மாதிரி ஏதாவது பண்ணுங்க... ஏதாவது புதுசா பெட் அனிமல்ஸ்...கொஞ்சம் மாற்றம் வரும்... !" என்றார்.

ஷஹானா யோசிச்சுக்கிட்டே போகும்போது வழியில அந்தக் கடையப் பாத்தா.

அது வீட்டுல வளக்கற மிருகம் பறவை விக்கிற கடை.

டாக்டர் சொன்ன ஐடியாவை புடிச்சுக்கலாம்னு ஷஹானா நேரா அந்தக் கடைக்குள்ள புகுந்துட்டா.

கடைல எப்பவும் போல நாய், புறா, கிளி, முயல் எல்லாம் விக்கறதுக்குன்னு இருந்தது.

ஷஹானாவுக்கு இதையெல்லாம் தவிர வேற ஏதாவது புதுசா இருந்தா பரவாயில்லைனு தோணுச்சு.

அதைக் கடைக்காரர்கிட்ட கேட்கவும் செஞ்சா.

கடைக்காரர் சொன்னாரு, "அதோ அந்த ரூம்ல நீங்க கேட்ட மாதிரி புதுசா ஒரு பறவை இருக்கு... வேணும்னா வந்து பாருங்க..."

ஷஹானாவுக்கு அந்தப் பறவையப் பாத்தவுடனே பயந்து போயிட்டா.

கர்ண கொடூரமா... கழுகைவிட பெரியதாய் மூக்கும் முடி முளச்ச கால்களும் பெரிய பெரிய நகங்களும் முட்டை முட்டையாக் கண்ணும்...

ஷஹானா கேட்டா.

"என்ன பறவைங்க இது...?"

கடைக்காரர் பதில் சொன்னாரு.

"இந்தப் பறவை பேரு டிக்காலா. மிகப் பெரிய டெஸ்ட்ராயர்...!'

"இது அப்படி எதை அழிக்கும்...?'

"காட்டறேன் பாருங்க..." என்ற கடைக்காரர் அந்தப் பறவையை பார்த்துச் சொன்னாரு,"டிக்காலா டேபிள்...!"

டிக்காலா உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து சொய்ங்கென்று ரெக்கை ரெண்டயும் விரிச்சுக்கிட்டுப் அந்த டேபிள் மேல பாய்ஞ்சது.

ஒரு பத்து செகண்ட்டுதான் இருக்கும்.

அந்தக் காலால டேபிளப் பிராண்டி மூக்கால கொத்தி கொஞ்ச நேரத்துல அந்த டேபிள் கீழ சுக்கல் சுக்கலாக் கிடந்தது.

கடைக்காரர் அப்பவும் விடல.

"டிக்காலா கப்போர்ட்...!"

அந்தப் பறவை அப்படியே கப்போர்டப் பார்த்துப் பறந்துச்சு.

இன்னொரு பத்து செகண்ட்தான் இருக்கும்

கப்போர்டக் காணோம்.

இந்தப் பறவைய வாங்கிட்டுப் போனா கணவனிடம் கொஞ்சமாவது மாற்றம் வரும்னு தோணுச்சு.

ஷஹானா முடிவு செஞ்சா.

'இது... இதுதான் கரெக்ட்டு'னு டிக்காலவ வாங்கிக்கிட்டு வேகவேகமா வீட்டுக்கு வந்தா.

வீட்டுக்கு வந்தா புருஷன் எப்பவும் போல டிவியே கதின்னு கெடக்கறான்.

ஷஹானா ஆசை ஆசையா பக்கத்துல போனா.

"என்னங்க.. என்னங்க...?"

அவனோ டிவியை விட்டுக் கண்ணை எடுக்காமக் கேட்டான்.

"என்ன...?"

"இங்க பாருங்களேன்... உங்களுக்காக ஒண்ணு வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்...!"

அவன் திரும்பிப் பார்க்காமலே எரிச்சலுடன் கேட்டான்.

"என்னடி அது...?"

ஷஹானா ஆவலோட அந்தப் பறவை பேரச் சொன்னா.

"டிக்காலா...!".

டிவி பார்ப்பதைக் கெடுக்கிறாளேன்னு கடுப்பில் அவன் பதில் சொன்னான்.

"ம்ம்... டிக்காலா மயிரு...!".
.
.
.

டேனியின் அம்மா

டேனி தன் அப்பாவிடம் 'திருமணம் என்றால் என்ன...' என்பது பற்றிக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

எவ்வளவோ சொல்லியும் அவனுக்குப் புரியாமல் போகவே... அவனது அப்பா என்னை எங்கள் திருமண ஆல்பத்தை எடுத்து வரச் சொன்னார்.

சமையலறையில் வேலையை முடித்துவிட்டுப் பாத்திரம் கழுவிக் கொண்டிருந்த நான் கைகளைத் துடைத்துக் கொண்டு போய் நாற்காலியை எடுத்து, பீரோவின் அருகில் தள்ளி...

பீரோவின் மேலே இருந்த அந்தப் பெரிய திருமண ஆல்பத்தை எடுத்துக் கொண்டு அவரிடம் கொடுத்துவிட்டுத் திரும்பவும் சமையலறைக்குள் திரும்பவும் நுழைந்து விட்டேன்.

வெளியே அப்பா மகன் இருவரின் குரல்களும் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.

அவர் ஏதோ சொல்லிக்கொண்டே வர... அவனது சந்தேகங்களும் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

நான் சாப்பிடத் தேவையானவற்றை மேசையில் எடுத்து வைக்கும்போது அவர் ஒருவழியாய் அவனுக்குத் திருமணம் என்ரால் என்ன என்பதை வெற்றிகரமாய்ப் புரியவைத்துவிட்டு அலுப்புடன் ஆல்பத்தை மூடி வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

டேனியும் ஒருவாறு புரிந்த முகபாவத்துடனே எழும்போது, அவனுக்கே உரிய குழந்தைத்தனத்துடன் அப்பாவிடம் கேட்டான்.

"அப்ப இப்படித்தான்... அம்மா நம்ம வீட்டுக்கு வேலை செய்ய வந்தாங்களாப்பா...?".
.
.
.