பொறியாளர்

மதுரை மாநாட்டில் அம்மா சொன்ன குட்டிக் கதை இது.


ஒரு புகழ்பெற்ற பொறியாளர் ஒருவர் இருந்தார்.

அவர் மூன்று கிலோமீட்டர் தூரம் உள்ள ஒரு பாலத்தைக் கட்டினார்.

அந்தப் பாலத்தின் தன்மை மற்றும் உறுதி பற்றிக் கூறும்போது அவர் சொன்னார்.

"இந்தப் பாலம் முப்பது டன் எடை வரை தாங்கக்கூடியது. ஆனால், அதற்குமேல் ஒரு குண்டூசி வெயிட் அதிகமானால்கூட பாலம் உடைந்து நொறுங்கிவிடும்...!" என்றாராம்.

அதையும் செக் செய்துவிடலாம் என்று, மொத்த எடையுடன் தனது எடையும் சேர்த்து சரியாய் முப்பது டன் எடையுடன் ஒரு லாரி பாலத்தின் மீது அனுப்பப்பட்டது.

லாரி கிளம்பி கிட்டத்தட்ட நடுப்பாலம் வரை வந்துவிட்டது.

அப்போதுதான், அந்த விபரீதம் நடந்தது.

எங்கிருந்தோ பறந்து வந்த நான்கு புறாக்கள் லாரியின் மீது சாவகாசமாய் வந்து அமர்ந்தன.

எல்லோரும், பாலம் எப்போது உடையுமோ என்று திக் திக்கென்று பார்த்துக் கொண்டிருக்க, பாலத்திற்கு எந்த ஒரு சேதமும் இல்லாமல்... லாரி பாலத்தின் மறுபக்கம் வந்து சேர்ந்தது.

எல்லோரும் அந்த பொறியாளரைப் பார்த்து,"என்ன உங்க கணக்கு தப்பாகிவிட்டதே..?" என்று கேட்க, அந்த பொறியாளர் சொன்னார்.

"என் கணக்கு எப்போதும் தப்பாகாது. லாரி பாலத்தின் இந்த முனையிலிருந்து கிளம்பி நடுவே வருவதற்கு ஒன்றரை கிலோமீட்டர் தூரம். அவ்வளவு தூரம் வருவதற்கு செலவான டீசலின் எடையைவிட புறாக்களின் எடை குறைவாகத்தான் இருக்கும். அதனால்தான், பாலம் உடையவில்லை..!" என்று விளக்கம் கொடுத்துவிட்டு தனது மாணவர்களுடன் நடந்து போனாராம்.
.
.
.

டிக்காலா

ஷஹானாவின் கணவன் ஒரு வீட்டுக் கோழி.

எந்நேரமும் டிவி.. டிவி.. டிவிதான்...!

ஒரு வேலைக்குப் போகலாம்... என்னவாவது சம்பாதிக்கலாம்னு எதுவும் கிடையாது.

வீட்டை விட்டே வெளியே வராதவன் எங்கே வேலைக்குப் போறது... சம்பாதிக்கறது...?

ஷஹானா சொல்லிப் பார்த்தாள்.

சண்டை போட்டுப் பார்த்தாள்.

திட்டிக்கூடப் பார்த்துவிட்டாள்.

அவன் எதுக்கும் அசையறதா இல்ல.

கூட வேலை பாக்கற பொண்ணு சொன்னானு ஒரு மனோதத்துவ டாக்டரப் பாக்கப்போனா பொண்ணு.

டாக்டர் எல்லாக் கதையையும் கேட்டுட்டு, "அவரோட கவனத்த திருப்பற மாதிரி ஏதாவது பண்ணுங்க... ஏதாவது புதுசா பெட் அனிமல்ஸ்...கொஞ்சம் மாற்றம் வரும்... !" என்றார்.

ஷஹானா யோசிச்சுக்கிட்டே போகும்போது வழியில அந்தக் கடையப் பாத்தா.

அது வீட்டுல வளக்கற மிருகம் பறவை விக்கிற கடை.

டாக்டர் சொன்ன ஐடியாவை புடிச்சுக்கலாம்னு ஷஹானா நேரா அந்தக் கடைக்குள்ள புகுந்துட்டா.

கடைல எப்பவும் போல நாய், புறா, கிளி, முயல் எல்லாம் விக்கறதுக்குன்னு இருந்தது.

ஷஹானாவுக்கு இதையெல்லாம் தவிர வேற ஏதாவது புதுசா இருந்தா பரவாயில்லைனு தோணுச்சு.

அதைக் கடைக்காரர்கிட்ட கேட்கவும் செஞ்சா.

கடைக்காரர் சொன்னாரு, "அதோ அந்த ரூம்ல நீங்க கேட்ட மாதிரி புதுசா ஒரு பறவை இருக்கு... வேணும்னா வந்து பாருங்க..."

ஷஹானாவுக்கு அந்தப் பறவையப் பாத்தவுடனே பயந்து போயிட்டா.

கர்ண கொடூரமா... கழுகைவிட பெரியதாய் மூக்கும் முடி முளச்ச கால்களும் பெரிய பெரிய நகங்களும் முட்டை முட்டையாக் கண்ணும்...

ஷஹானா கேட்டா.

"என்ன பறவைங்க இது...?"

கடைக்காரர் பதில் சொன்னாரு.

"இந்தப் பறவை பேரு டிக்காலா. மிகப் பெரிய டெஸ்ட்ராயர்...!'

"இது அப்படி எதை அழிக்கும்...?'

"காட்டறேன் பாருங்க..." என்ற கடைக்காரர் அந்தப் பறவையை பார்த்துச் சொன்னாரு,"டிக்காலா டேபிள்...!"

டிக்காலா உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து சொய்ங்கென்று ரெக்கை ரெண்டயும் விரிச்சுக்கிட்டுப் அந்த டேபிள் மேல பாய்ஞ்சது.

ஒரு பத்து செகண்ட்டுதான் இருக்கும்.

அந்தக் காலால டேபிளப் பிராண்டி மூக்கால கொத்தி கொஞ்ச நேரத்துல அந்த டேபிள் கீழ சுக்கல் சுக்கலாக் கிடந்தது.

கடைக்காரர் அப்பவும் விடல.

"டிக்காலா கப்போர்ட்...!"

அந்தப் பறவை அப்படியே கப்போர்டப் பார்த்துப் பறந்துச்சு.

இன்னொரு பத்து செகண்ட்தான் இருக்கும்

கப்போர்டக் காணோம்.

இந்தப் பறவைய வாங்கிட்டுப் போனா கணவனிடம் கொஞ்சமாவது மாற்றம் வரும்னு தோணுச்சு.

ஷஹானா முடிவு செஞ்சா.

'இது... இதுதான் கரெக்ட்டு'னு டிக்காலவ வாங்கிக்கிட்டு வேகவேகமா வீட்டுக்கு வந்தா.

வீட்டுக்கு வந்தா புருஷன் எப்பவும் போல டிவியே கதின்னு கெடக்கறான்.

ஷஹானா ஆசை ஆசையா பக்கத்துல போனா.

"என்னங்க.. என்னங்க...?"

அவனோ டிவியை விட்டுக் கண்ணை எடுக்காமக் கேட்டான்.

"என்ன...?"

"இங்க பாருங்களேன்... உங்களுக்காக ஒண்ணு வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்...!"

அவன் திரும்பிப் பார்க்காமலே எரிச்சலுடன் கேட்டான்.

"என்னடி அது...?"

ஷஹானா ஆவலோட அந்தப் பறவை பேரச் சொன்னா.

"டிக்காலா...!".

டிவி பார்ப்பதைக் கெடுக்கிறாளேன்னு கடுப்பில் அவன் பதில் சொன்னான்.

"ம்ம்... டிக்காலா மயிரு...!".
.
.
.