சின்னச்செருப்பு சின்னச்சாமி

சின்னச்செருப்பு சின்னச்சாமி என்பது அவன் பெயர்.

அவன் ரொம்ப காலமாய் தன் காலுக்கு பத்தாத செருப்பைப் போட்டுக் கொண்டே அலைவான்.

செருப்பு சின்னதாய் இருப்பதால் அது அவன் கால்களைக் கடித்துக் கொண்டே இருக்கும்.

கால்கள் புண்ணாகி வீங்கி அவனைக் கஷ்டப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கும்.

அதைப் பற்றி அவன் கவலைப் பட்டதேயில்லை.

காலங்கள் உருண்டோடின.

அவனுக்குத் திருமணமாகி மகனும் பிறந்தான்.

அவன் மாறவேயில்லை.

பையன் வளர்ந்து படிப்பை முடித்து வேலைக்கும் போக ஆரம்பித்துவிட்டான்.

அவனுக்கும் ஒரே ஆசைதானிருந்தது.

அது... தன் அப்பாவுக்கு சரியான அளவில் ஒரு செருப்பு வாங்கிக் கொடுக்கவேண்டும் என்பதுதான்.

அவன் தன்னுடைய முதல் சம்பளத்திலேயே சின்னச்சாமிக்கு ஒரு ஜோடி புதுச் செருப்பைச் சரியான அளவில் வாங்கி வந்தான்.

சின்னச்சாமியோ அதைப்போட ஒரேயடியாய் மறுத்துவிட்டான்.

“எனக்கு இந்தச் செருப்பு வேண்டாம் மகனே… என்னுடைய அளவு குறைந்த செருப்புகள் கொடுக்கும் நிம்மதியை இந்தச் சரியான செருப்பால் தரவே முடியாது…!”.

மகன் குழப்பத்துடன் கேட்டான்.

“அது எப்படி அப்பா… சரியான அளவுச் செருப்புகளை விட கால்களைக் கடித்து துன்புறுத்தும் அந்த அளவு குறைந்த செருப்புகள் எப்படி உங்களுக்கு நிம்மதியைக் கொடுக்க முடியும்…?”.

சின்னச்செருப்பு சின்னச்சாமி ஒரு மெல்லிய புன்முறுவலோடு பதில் சொன்னான்.

“மகனே… எனது செருப்புகள் காலைக் கடிகின்றன என்பது உண்மைதான். அதனால் என் கால்கள் புண்ணாகினறன என்பதும் உண்மைதான். ஆனால், வீட்டுக்கு வந்து செருப்பைக் கழட்டிவிட்டதும் ‘அப்பாடா…!’ என்றொரு நிம்மதி தோன்றுமே… அதை நீ கொடுக்கும் இந்தப் புதுச் செருப்புகள் தரவே முடியாது அல்லவா…?”.

சின்னச்சாமியின் மகன் விக்கித்து நின்றான்.
.
.
.

சிங்கத்துக்கு சவால்

காட்டில் ஒரு நரி தாகத்துடன் தண்ணீருக்காக அலைந்தது.

நல்ல கோடை.

கத்திரி வெயில் வேறு.

எங்குமே தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை.

அலைந்து அலைந்து கடைசியில் அது ஒரு தண்ணீர்ச் சுனையைக் கண்டது.

வேகமாய் அந்த நரி ஒடிப் போய் தண்ணீரைக் குடித்து தாகம் தீர்ந்ததும் அது தன் முகத்தை அந்தத் தண்ணீரில் கண்டது.

'ஆஹா... நான் தான் எவ்வளவு அழகாய் இருக்கிறேன். இந்தக் காட்டு மிருகங்கள் என்னை விட்டுவிட்டு கண்ட சிங்கத்தை எல்லாம் ராஜாவாய்க் கொண்டாடி அலைகின்றனவே....!' என்று எண்ணியபடி ஒரு பெருங் குரல் எடுத்துக் கத்தியது.

"காட்டு மிருகங்களே கேளுங்கள்... இனி நான் தான் இந்தக் காட்டுக்கு ராஜா...!".

நரியின் குரல் ஓய்வதற்குள்ளேயே மறுபக்கத்திலிருந்து ஒரு சிங்கத்தின் கர்ஜனை கேட்டது.

"யாரடா அது...? என்ன சொன்னாய்...?"

சிங்கத்தின் குரல் கேட்டதும் நரி மெல்லிய குரலில், "அண்ணா... தண்ணி கொஞ்சம் அதிகமாயிட்டதால உளறிட்டேன்...!  மன்னிச்சுக்கங்க அண்ணா...!" என்று சொல்லிவிட்டு ஓடியே போய்விட்டது.
.
.
.

நரமாமிசம் சாப்பிடுபவன் வீட்டு விருந்து

அது நரமாமிசம் சாப்பிடுபவர்கள் வசிக்கும் காடு.

அதில் ஒருவன் நரேன்.

அதன் தலைவர் அன்று அவன் வீட்டுக்கு விருந்துக்கு வருவதாய் இருந்தது.

மதியம் தலைவர் வந்தார்.

வீட்டினுள்ளே குழம்பு கொதிக்கும் வாசம் தூள் கிளப்பியது.

அவர் மிக சந்தோசமாய் சொன்னார்.

"தம்பி... உன் மனைவி இன்றொரு அற்புதமான விருந்தளிக்கப் போகிறாளென்றே நம்புகிறேன்...!".

நரேன் சோகமாய் பதில் சொன்னான்.

"அதில் ஒன்றும் சந்தேகமில்லை... ஆனால், இனி அவள் இல்லாமல் எப்படி வாழப் போகிறேன் என்றுதான் தெரியவில்லை...!".
.
.
.

பர்ச்சேஸ் ஆபிஸர்

நான் கோவையில் ஒரு கம்பெனியில் பர்ச்சேஸ் ஆபிஸராய் இருந்தபோது நடந்தது இது.


நான் ஒரு கம்பெனிக்கு பர்ச்சேஸ் ஆர்டர் போட வேண்டி இருந்தது.

அது ஒரு சின்ன எலக்ட்ரானிக் ஐட்டம்.

டிபார்ட்மென்டில் ஐட்டம் நெம்பர் 699 என்று கொடுத்திருந்தார்கள்.

நானும் அப்படித்தான் போட்டு அனுப்பியிருந்தேன்.

ஆனால், ஒரு வாரம் கழித்து மெட்டீரியல் வந்தபோது பார்த்தால், அவர்கள் தவறுதலாய் ஐட்டம் நெம்பர் 669-ஐ அனுப்பியிருந்தார்கள்.

பெட்டியில் சரியாய் 699 என்றிருந்தாலும் உள்ளே பொருளில் 669 என்று இருந்தது.


பார்க்க எண்கள் இரண்டும் ஒரே போலிருந்ததால் இந்தத் தவறு நடந்திருக்கக்கூடும்.

எனவே, நான் அவர்கள் தவறைச் சுட்டிக்காட்டி, இந்தக் காலதாமதத்தால் என் கம்பெனிக்கு ஏற்படும் நஷ்டம் குறித்து விளக்கமாய் ஒரு கடிதம் எழுதி, அதில் இனி பொருளை அனுப்பும் போது கவனமாய் பார்த்து அனுப்புமாறு அவர்களைப் பணித்திருந்தேன்.

ஒரு வாரம் போயிருக்கும்.

மீண்டும் அதே பொருளை எனக்கு அந்தக் கம்பெனியிலிருந்து அனுப்பியிருந்தார்கள்.

கூடவே ஒரே ஒரு வரியில் ஒரு கடிதம்.

அதில் இவ்வாறு எழுதியிருந்தது.

"தயவுசெய்து ஐட்டம் நெம்பரைத் தலைகீழாய்ப் பார்க்கவும்...!".
.
.
.

போஸ்ட் ஆபீஸிலிருந்து சொர்க்கம் வரை

ஆன்மீகச் சொற்பொழிவாளர் ஒருவர் அந்த ஊரில் மாரியம்மன் கோவில் திருவிழாவில் ஒருவாரம் உரையாற்ற வந்திருந்தார்.

அன்று அவருக்கு ஊருக்குப் பணம் அனுப்பவேண்டிய ஒரு கட்டாயம்.

ஊரில் தபால் நிலையம் எங்கே இருக்கிறது என்பது தெரியாமல் அலைந்து கொண்டிருந்த அவர் எதிரில் வந்த ஒரு சிறுவனை நிறுத்தினார்.

“தம்பி… உன் பேர் என்ன…?”.

அவன் பதில் சொன்னான்.

“டேனி…”.

“நீ இந்த ஊரை சேர்ந்தவனா…?”.

“ஆமாம்…”.
“இங்கே தபால் நிலையம் எங்கே இருக்கிறதென்பது தெரியுமா…?”.

அச்சிறுவன் தெளிவாய்க் கூறினான்.

“நேராய்ப் போய்... மூன்றாவது வலதில் திரும்பி, அடுத்த இரண்டாவது இடதில் திரும்பினால்... இடது பக்கம் நாலாவது கட்டிடம்தான் போஸ்ட் ஆபிஸ்…!”.

“நன்றி தம்பி…” என்ற அந்தப் பெரியவர் மீண்டும் அவனை அழைத்து, “தம்பி… இன்று மாலை மாரியம்மன் கோவிலுக்கு வாயேன். சொர்க்கதிற்கு போவது எப்படி என்ற தலைப்பில் பேசுகிறேன்… உனக்கும் உபயோகமாய் இருக்கும்…!”.

“இல்லை ஐயா… நான் வரவில்லை…!”.

பெரியவர் கேட்டார்.

“ஏன் தம்பி… உனக்கு கடவுள்மீது நம்பிக்கை இல்லையா…?”.

டேனி அமைதியாய்ப் பதிலளித்தான்.

“இல்லை ஐயா… எனக்கு உங்கள்மேல்தான் நம்பிக்கை இல்லை. இதோ இங்கே இருக்கிற இந்தப் போஸ்ட் ஆபிஸுக்கே உங்களுக்கு வழி தெரியவில்லை… நீங்கள் எப்படி எனக்கு சொர்க்கதிற்கு வழி காட்டப் போகிறீர்கள்…?”.

.

.

.