தில்லுதுரயும் திடுக் பாட்டியும்

நண்பர் நடத்தும் முதியோர் இல்லத்தில் ஏற்பாடு செய்திருந்த டூர்  பஸ்ஸுக்கான ட்ரைவருக்கு அன்று ஏனோ வரமுடியவில்லை.

'இல்லத்தின் முதியவர்கள் ஏமாந்துவிடக்கூடாதே..' என்று அந்த நண்பர் அன்று தில்லுதுரயின் உதவியைக் கேட்டிருந்தார்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் தில்லுதுரயும் சந்தோஷமாய் அந்த பஸ் டிரைவர் வேலையை ஒப்புக் கொண்டார்.

காலை ஆறுமணிக்கு பஸ் கிளம்பியதிலிருந்தே எல்லா முதியவர்களும் தங்கள் வயதை மறந்து ஆட்டம் பாட்டம், கேலி, கிண்டல், பாடல்கள் என அட்டாகசம் செய்தபடி குழந்தைகள் போல குதூகலமாய் வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

எவ்வளவு நேரம் முடியும்..?

எட்டு மணிக்கு எல்லாம் அடங்கி, ஆளாளுக்கு அவரவர் கொண்டு வந்திருந்த தின்பண்டங்களை பகிர்ந்து கொண்டு சாப்பிட ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.
ஒரு பத்து பதினைந்து நிமிடம் இருக்கும்.

வயதான பாட்டி ஒன்று வந்து பஸ்ஸை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த தில்லுதுர தோளைத் தட்டியது.

திரும்பிய தில்லுதுரயைப் பார்த்து தனது பொக்கை வாயை காட்டி சிரித்தபடி, "இந்தா தம்பி.... இதைக் கொஞ்சம் சாப்பிடு..!" என்று கொஞ்சம் உடைந்த முந்திரி, பாதாம், பிஸ்தா போன்றவை இருந்த ஒரு காகிதப் பொட்டலத்தை நீட்டியது.

தில்லுதுரயும் சிரித்தபடியே வாங்கி சாப்பிட்டபடி வண்டியை தொடர்ந்து ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

எல்லாம் காலியாகி இன்னும் ஒரு பதினைந்து நிமிடம் கழிந்திருக்கும்.

அதே பாட்டி அதேபோல் தில்லுதுர தோளைத் தட்டியது.

"இன்னும் கொஞ்சம் சாப்பிடறயா தம்பி..?" என்று அதேபோல் மறுபடி ஒரு பொட்டலத்தை நீட்டியது.

அதே உடைந்த முந்திரி, பாதாம், பிஸ்தா வஸ்துக்கள்.

தில்லுதுர சிரித்தபடி மறுத்தார்.

"போதும் பாட்டி.. நீங்களே சாப்பிடுங்க..!".

பாட்டி புன்னகைத்தபடி பதில் சொன்னது.

"இல்ல தம்பி... எங்க யாருக்கும் பல்லு கிடையாது. அதனால இதை எங்களால சாப்பிட முடியாது.! நீ சாப்பிடலைனா இதை கீழதான் போடணும்..!".

பாட்டி சொன்னதும் ஆச்சர்யத்துடன் திரும்பிய தில்லுதுர கேட்டார்.

"சாப்பிட முடியாதுன்னா... அப்புறம் எதுக்கு இதையெல்லாம் வாங்கினீங்க..?".

தில்லுதுர கேட்டதும் அந்தப் பாட்டி அப்போதும் புன்னகை மாறாமல் பதில் சொன்னது.

"இதை யாரு வாங்கினா.? நாங்க வாங்கின சாக்லெட் பாருக்குள்ள இது இருந்தது. உண்மைல இதைச் சுத்தி இருக்கற சாக்லெட் ரொம்ப டேஸ்ட்டா இருக்கும். அதை நாங்கெல்லாம் சப்பிச் சாப்பிட்டுட்டு இதை வேஸ்ட்டா எறிய வேண்டாமேன்னு உனக்கு குடுத்தேன்...!" என்றார்.
.
.
.

ரியாஷ் டென்டிஸ்ட்டும் டேனியும்

ரியாஷ் டென்டிஸ்ட் கோவையில் தனது டிஸ்பென்சரியின் கிளை புதிதாய் திறந்திருந்த நேரம்.

கோவை மக்களைக் கவர புதிதாய் ஒரு விளம்பரத்தை போஸ்டர் அடித்து ஊரெங்கும் ஒட்டினார்.

மறுநாள் கோவையில் அந்த "வலியில்லா வைத்தியர் ரியாஷ் டென்ட்டிஸ்ட் இப்போது கோவையிலும்.!" போஸ்டரை பார்த்தவர்கள் எல்லோரும் வியந்தே போனார்கள்.

ஒரு வாரத்துக்கு அப்புறம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் அந்தப் போஸ்டரை பார்த்துவிட்டு, "அதெப்படி வலியில்லா வைத்தியர் .?" என்பதை வியந்து பேசிக் கொண்டிருக்கையில் டேனி சொன்னான்.

"அந்த டாக்டர் பொய் சொல்றாரு அங்கிள்.!".

டேனி சொன்னதும் ஆச்சர்யத்துடன் திரும்பிய பக்கத்து வீட்டுக்காரர் அவனிடம் கேட்டார்.

"அதெப்படி அவர் பொய் சொல்றாருனு சொல்ற.?"

அவர் கேட்டதும் டேனி ஆர்வத்துடன் தனது அனுபவத்தை சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

"நேத்து எனக்கு பல்லு வலினு என்னை எங்கம்மா அந்த டாக்டர்கிட்டதான் கூட்டிட்டுப் போனாங்க அங்கிள்.!".

டேனி கேட்பதற்கு ஆள் கிடைத்ததும் தன் கண்களை விரித்த படி கதையை தொடர்ந்தான்.

"சேர்ல ஏத்தி உக்கார வச்சிட்டு வாயைத் திறக்கச் சொல்லி ஒரு விரல விட்டு கடவாய்ப் பல்லுகிட்ட செக் பண்ணாரா... நான் பயத்துல அவர் விரல நல்லா நறுக்குனு கடிச்சு வச்சிட்டேன்.!".

"ம்ம்ம்... அப்புறம்..!" பக்கத்து வீட்டுக்காரர் ஆர்வத்துடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

டேனி தொடர்ந்து சொன்னான்.

"நான் கடிச்ச உடன, அந்த வலியில்லா வைத்தியருனு சொன்னவரு நம்ம எல்லார் மாதிரியுந்தான் 'ஐயோ... அம்மா'னு கத்தினாரு அங்கிள். அப்ப அவருக்கு வலிக்குதுதான.!" என்றான்.
.
.
.

தில்லுதுர என்றொரு கடன்காரன்

தில்லுதுரயின் ரெடிமேட் துணிக்கடை பிசினஸில் பட்டையைக் கிளப்பிக் கொண்டிருந்த காலம் அது.

ஏரியாவே தில்லுதுரயின் கடையை நம்பியிருந்தாலும் தில்லுதுர சரக்கை சப்ளை செய்பவர்களுக்கு ஒரு சிம்மசொப்பனம் தான்.

தெரியாமல் எவனாவது சரக்கை கொடுத்து விட்டால், அதற்கு பணத்தை வசூல் செய்வதற்குள் அவனுக்கு குறைந்தது ஐந்தாறு பிறந்தநாளாவது வந்துவிடும்.

அன்றைக்கும் அப்படித்தான்.

தில்லுதுர திருப்பூரின் மிக பிரபலமான கம்பெனிக்கு ஒரு பத்தாயிரம் பனியன்கள் சப்ளை செய்யச் சொல்லி ஒரு மெயில் அனுப்பியிருந்தார்.

அந்தக் கம்பெனியில் தில்லுதுரயின் பழைய வராக்கடன்களை எல்லாம் பட்டியலிட்டு விட்டு கூடவே ஒரு மெயிலும் அனுப்பியிருந்தார்கள்.

"மன்னிக்கவும் மிஸ்டர். தில்லுதுர...
தங்களது பழைய பாக்கி இவ்வளவு இருப்பதால் தாங்கள் அதை நேர் செய்த பின்பே இந்த ஆர்டரை பிராசஸ் செய்து பொருட்களை அனுப்ப முடியும். தங்களின் மேலான பதிலை எதிர்பார்த்து...!" என எழுதி ஒப்பம் அட்டாச் செய்யப் பட்டிருந்தது.

மெயிலைப் பார்த்த தில்லுதுர உடனடியாய் அவர்களுக்கு இவ்வாறு ஒரு பதில் போட்டார்.

"ஐயா...
வியாபாரம் ஜரூராய் நடந்து கொண்டிருக்கும் சமயம். சரக்கு மிக அவசரத் தேவையாய் இருக்கிறது.
நீங்களோ பழைய கடனை பைசல் செய்தால்தான் சரக்கை சப்ளை செய்ய முடியுமென்று சொல்கிறீர்கள்.
ஆனால், என்னால் அவ்வளவு நீண்டகாலம் காத்திருக்க முடியாதென்பதால் நான் வேறு இடம் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.
அந்த ஆர்டரை கேன்சல் செய்து விடுங்கள்.

அன்பன்,
தில்லுதுர."
.
.
.

பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம்

நம்ம சிங் முதன்முதலாய் தனது தேங்காய் பிசினஸ் விஷயமாய் பொள்ளாச்சி வந்திருந்தார்.

வந்தவர் சில தென்னந்தோப்பு முதலாளிகளைச் சந்திக்க பொள்ளாச்சியை அடுத்திருந்த ஆனைமலையில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் போதுதான் தனது வாழ்க்கையிலேயே முதன்முதலாய் ஒரு கிளியைப் பார்த்தார்.

பார்ப்பதற்கு பச்சைப் பசேலென்று கொழுத்திருந்த அந்தக் கிளி ஒரு ஓட்டு வீட்டின் கூரை மேல் உட்கார்ந்திருந்தது.

இதற்கு முன் கிளியை படத்தில் கூட பார்த்தோ கேட்டோ இருக்காத நம்ம சிங் கிளியின் அழகில் கிட்டத்தட்ட மயங்கியே போனார்.

"ஆஹா எவ்வளவு அழகிய பேர்ட் இது.! பச்சைப் பசேலென்று உடல்; செக்கச் சிவந்த அந்த மூக்கு.! இந்த பேர்ட் மட்டும் கிடைத்தால் குழந்தைகள் சந்தோஷப் படுமே... கிராமமே நம்மைப் பார்த்து அதிசயிக்குமே... பஞ்சாபில் நமக்கு பெரிய மரியாதையே கிடைக்குமே.!"

யோசிக்க யோசிக்க நம்ம சிங் வந்த வேலையை மறந்தார்.

எப்படியாவது அந்தக் கிளியை பிடித்துவிடும் முடிவில் காரை நிறுத்தினார்.

மெல்ல கிளியின் பின்பக்கமாய் வந்து அந்த வீட்டின் கூரையில் சப்தமில்லாமல் ஏறி, கிளி ஏமாந்த ஒரு தருணத்தில் அதைப் பிடித்தே விட்டார்.

அந்தக் கிளியோ பேசும் கிளி.

தன்னைப் பிடித்த நம்ம சிங்கைப் பார்த்து கோபத்துடன் திரும்பிய கிளி சிக்கிய கடுப்புடன் கத்தியது.!

"டாய்... எவன்டா அவன் என்னைப் பிடிச்சது.! விடுடா என்னை.!".

கிளி பேசியதைக் கேட்டதும் பட்டென்று கையை விட்டுவிட்ட நம்ம சிங், அந்தக் கிளியைப் பார்த்து பயபக்தியுடன் சொன்னார்.

"மன்னிச்சுக்கங்க சார். நீங்க பச்சைக் கலர்ல ரெக்கையோட இருக்கறதப் பாத்து நீங்க ஒரு பேர்டுனு நெனச்சுட்டேன் சார்.!" என்றார்.
.
.
.

டேனியின் அனிதா மிஸ்

டேனிக்கு ஆண்டு விடுமுறை முடிந்து பள்ளிக்கூடம் திறந்தாகிவிட்டது.

மூன்று நாட்கள் அவனுடைய யுகேஜி வகுப்புகளுக்கும் போய் வந்துவிட்டான் அவன்.

மூன்றாம் இரவு தூங்கும் முன் அவன் அப்பாவிடம் வந்த டேனி கண்களை விரித்துக் கொண்டு சொன்னான்.

"தெரியுமாப்பா... எங்க அனிதா மிஸ் முந்தாநேத்து சொன்னாங்க... அவங்க
நம்ம வீட்ல ஒரு சீக்ரெட் கேமரா ஃபிக்ஸ் பண்ணிருக்காங்க.!".

ஏதோ விஷயம் இருக்கிறது என்பதை தெரிந்து கொண்ட டேனியின் அப்பாவும்
அதே ஆச்சர்யத்துடன் அவனிடம் கேட்டார்.

"அப்படியா... எதுக்கு.?".

டேனி தன் அப்பாவுக்கு தெரியாத ஒரு விஷயத்தை விளக்கும் ஆர்வத்துடன் அவரிடம் தொடர்ந்து சொன்னான்.

"ஸ்டூடன்ட்ஸ் எல்லாம் டெய்லி நைட்டு பெட்டுக்கு போறதுக்கு முன்னாடி பிரஷ் பண்ணிட்டுத்தான் தூங்கணும். இல்லைனா, ஸ்டூடன்ட்ஸ் காலைல
வந்ததும் எங்க அனிதா மிஸ் அந்த சீக்ரெட் கேமராவை ஓப்பன் பண்ணிப் பாப்பாங்க. யாரெல்லாம் நைட் பிரஷ் பண்ணலையோ அவங்களுக்கெல்லாம் பனிஷ்மென்ட்... தெரியுமா.?".

டேனி சொன்னதும் அவன் அப்பா அதே தொனியில் அவனிடம் சொன்னார்.

"அய்யய்யோ... அப்ப நீ தூங்கப் போறதுக்கு முன்ன இன்னிக்கு பிரஷ் பண்ணனுமா.?".

அவர் கேட்டதும் டேனி கொஞ்சமும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் சொன்னான்.
"இல்லப்பா... வேணாம்.!".

டேனி அப்படிச் சொன்னதும் அரண்டு போன அவன் அப்பா அவனிடம் கேட்டார்.

"என்னது வேண்டாமா... அப்புறம் மிஸ் பனிஷ்மென்ட் கொடுப்பாங்களே.!".

அவர் அப்படிக் கேட்டதும் டேனி கொஞ்சமும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் பதில் சொன்னான்.

"நேத்துக் கூடத்தான் நான் பிரஷ் பண்ணல... ஆனா, மிஸ் ஒண்ணுமே சொல்லலியே.!"
.
.
.