புரட்சிக்காரன் தில்லுதுர

பெட்ரோல் விலையை மறுபடியும் உயர்த்தியாகிவிட்டது.

லிட்டர் இப்போது எண்பது ரூபாய்.

நாட்டின் தலைவர்கள் எப்போதும்போல் கச்சா எண்ணெய் விலை உயர்வு என்கிறார்கள்.

பக்கத்து நாட்டைவிட விலை கம்மி என்கிறார்கள்.

இதன் மூலமாக விலைவாசி மறைமுகமாக ஏறுவதைப் பற்றி யாரும் கவலைப் பட்டதாய்த் தெரியவில்லை.

மக்கள் விழி பிதுங்கி நிற்கிறார்கள்.

ஆளும்கட்சி இதைச் சப்பைக்கட்டு கட்டுகிறது.

எதிர்க்கட்சிகள் இதை வைத்து அரசியல் பண்ணுகிறது.

மக்கள் தலைவன் ஒருவன் ஒருநாள் பந்த்துக்கு அறைகூவல் விடுத்தான்.

ஏமாந்த மக்கள் அவன் பின்னால் ஒன்று திரண்டனர்.

அவன் சொன்னான்.

"மக்களே... நாம் யாரென இந்த அரசுக்குப் புரிய வைப்போம். நமது எதிர்ப்பை மௌனமாய்ப் புரிய வைப்போம். நாளை ஒரு நாள் நமது அடையாள எதிர்ப்பைக் காண்பிப்போம். நாளை யாரும் சொந்த வாகனங்களை ஓட்டக்கூடாது. பிற வாகனங்களை ஓட்டவும் அனுமதிக்கக் கூடாது. இது எதிர்ப்பு மட்டுமல்ல. ஒருநாள் நமது உலகம் மாசற்று இருக்கட்டும்...!"

மக்கள் ஒப்புக்கொண்டார்கள்.

காலையிலிருந்து யாரும் வாகனங்களை எடுக்காமலும் மற்ற வாகனங்களை ஓட விடாமலும் பார்த்துக் கொண்டாரகள்.

மறுநாள், சாலைகள் அனைத்தும் வாகனங்கள் இன்றி சப்தமில்லாமல் இருக்கும் போது தில்லுதுர தனது ஓட்டை பைக்கை டபடப என்று ஒரு முக்கிய சாலையில் ஓட்டிக் கொண்டு வந்தான்.

சாலையில் கவனித்துக் கொண்டிருந்த வாலிபர்கள் அவனது வண்டியைச் சூழ்ந்து கொண்டனர்.

"இன்னிக்கு யாரும் வண்டியை ஓட்டக் கூடாது எனச் சொல்லியிருக்கே... தெரியாதா..?".

தில்லுதுர கேட்டான்,"எதுக்கு...?".

கூட்டத்தில் ஒருவன் கோபமாய்ப் பதில் சொன்னான்.

"பெட்ரோல் விலை ஏற்றம் எல்லோரையும் பாதிக்குதே... அதை எதிர்த்துத்தான்...!".

தில்லுதுர கொஞ்சமும் கோபமின்றி அவர்களிடம் பதில் சொன்னான்.

"ஓகே, பெட்ரோல் விலையேற்றம் உங்களை பாதிக்குது... நீங்க ஸ்ட்ரைக் பண்ணறீங்க. என்னை அது பாதிக்கலியே... நான் ஏன் இதுல கலந்துக்கணும்...?".

வண்டியை மறித்தவர்கள் மிரண்டு போனார்கள்.

"என்னய்யா சொல்லுற... பெட்ரோல் விலையேற்றத்தால நாடே கதிகலங்கிக் கிடக்குது. இருபது ரூபாய்க்கு விற்ற பெட்ரோல் இப்ப எண்பது ரூபாய்க்கு விக்குது. உன்னைப் பாதிக்கலைனு அலட்டிக்காமச் சொல்லுற.,எப்படி...?".

அவர்கள் கேட்டு முடித்ததும் தில்லுதுர அவர்களிடம் சொன்னான்.

"பெட்ரோல், அப்ப இருபது ரூபாய்க்கு விற்ற போதும் சரி... இப்ப எண்பது ரூபாய்க்கு விற்கும் போதும் சரி... நான் ஐம்பது ரூபாய்க்குத்தான பெட்ரோல் போடுவேன். அப்புறம் எப்படி என்னை விலையேற்றம் பாதிக்கும்...?".
.
.
.

திருடர்களைப் பிடிப்பது எப்படி...?

இது நடந்து ஒரு மாதம் இருக்கும்.

என் பக்கத்து வீட்டில் ஒரு நள்ளிரவில் திருடு போய்விட்டது.

அதுவும் நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே.

பக்கத்து காம்பவுண்டில் இருந்தது சுமித்ராவின் குடும்பம்.

அன்று வெளியூர் போவதாக என்னிடம் சொல்லிவிட்டுதான் கிளம்பினார்கள்.

அப்போது, இரவு ஒரு ஒன்பது மணி இருக்கும்.

ட்ரெயினுக்கு நேரமாச்சு என்று அவசர அவசரமாகக் கிளம்பிப் போனார்கள்.

இரவு பதினோரு மணிப்போல் பார்த்த போது அவர்கள் வீட்டில் லைட் எரிந்துகொண்டிருந்தது.

டீவியில் படம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

சரி, ட்ரெயின் மிஸ் ஆகிவிட்டதுபோல... காலையில் விசாரித்துக் கொள்வோம் என்று தூங்கப் போய்விட்டேன்.

காலையில் எழுந்து பார்த்தால் கதவு தாழ்ப்பாளை நெம்பி யாரோ உள்ளே போய்த் திருடி இருப்பதாகத் தெருவே களேபரமாய் இருந்தது.

பிறகு, சுமித்ராவின் கணவருக்குப் போன் செய்து, அவர் வந்து, போலீசுக்குப் புகார் எல்லாம் கொடுத்து ...

அது ரெண்டு மூணு நாட்கள் ஆகிவிட்டது.

ஒருநாள், சுமித்ராவின் வீட்டுக்கு வந்த போலீஸ் என்னையும் விசாரித்தது.

நான் நடந்தவைகளைச் சொல்ல, அதை ஒருமுறை ஸ்டேஷனுக்கு வந்து எழுதித் தர முடியுமா என்று கேட்டார்கள்.

"தாரளமாய்..." என்ற நான் மறுநாள் என் நான்கு மகன் டேனியையும் அழைத்துக் கொண்டு ஸ்டேஷனுக்குப் போனேன்.

நான் எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது, அங்கிருக்கும் 'வான்டட் கிரிமினல்'களின் போட்டோக்களை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த டேனி கிளம்பும்போது அந்த இன்ஸ்பெக்டரிடம் கேட்டான்.

"அங்கிள்... இந்த போட்டோல இருக்கறவங்க எல்லாம் யாரு...?"

அந்த இன்ஸ்பெக்டர் என் மகனிடம் மிகுந்த கனிவுடன் பதில் சொன்னார்.

"அவனுக எல்லாம் ரொம்பக் கெட்ட பசங்க....!".

டேனி லேசான குழப்பத்துடன் திரும்பி,"எதுக்காக கெட்ட பசங்களோட போட்டோவ இங்க மாட்டி வச்சிருக்கீங்க...?".

இன்ஸ்பெக்டர் சொன்னார்.

"அவனுகளைப் பாத்ததும் தேடிப் பிடிக்கறதுக்காகத்தான் அவனுகளோட போட்டோவை இங்கே மாட்டி வச்சிருக்கோம்...!".

இன்ஸ்பெக்டர் சொன்னதும் டேனி தனது சந்தேகம் தீராமல் அவரிடம் மீண்டும் கேட்டான்.

"ஏன் அங்கிள்... அவங்களை இப்பத் தேடிப் பிடிக்கறதவிட இந்த போட்டோவ எடுக்கும் போதே பிடிச்சிருக்கலாமே அங்கிள்...!".
.
.
.

தில்லுதுரயும் தீவிரவாதியும்

ஒரு ஹிந்திக்காரன், நம்ம தில்லுதுர, ஒரு மலையாளி மூவரும் ஒரு பயங்கரத் தீவிரவாத கும்பலிடம் மாட்டிக்கிட்டாங்க.

தீவிரவாதியின் தலைவனோ, அவனோட கோரிக்கைகள் எதுவும் சரியாகததால இவங்க மூணு பேரையும் கொல்லற முடிவுல இருந்தான்.

இவங்களும் ரொம்பக் கெஞ்சிக்கூத்தாடிப் பாத்துட்டாங்க.

அவன் ஒண்ணும் மசியறதாத் தெரியல.

கடைசியா அவன் சொல்லியும் சொல்லிட்டான்.

"இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல உங்க மூணூ பேரையும் கொல்லப் போறேன். உங்களோட கடைசி ஆசை ஏதாவது இருந்தா சொல்லுங்க. முடிஞ்சா நிறைவேத்தி வைக்கிறேன்...!'.

அந்த ஹிந்திக்காரன் சொன்னான்.

"அய்யா... நான் எதுவும் சொல்ல விரும்பலை. கொல்லும்போது கொஞ்சம் வலியில்லாம சட்டுனு கொன்னுடுங்க...!'.

"ஓகே...!' என்ற தீவிரவாதித் தலைவன் தில்லுதுர பக்கம் திரும்பினான்.

"சொல்லு... உன்னோட கடைசி ஆசை என்ன..?".

'கடைசி காலத்தில் நாம் பயந்து செத்ததாக வரலாறு சொல்லிவிடக் கூடாது...' என்று யோசித்த தில்லுதுர,"எனக்கு ஒரு ஐந்து நிமிடம் பேச அனுமதி கொடுங்கள். நான் எங்கள் தமிழரின் வீரம், தமிழரின் ஒற்றுமை, தமிழின் பெருமை பற்றிப் பேச விரும்புகிறேன். அதுவே எனது கடைசி உரையாய் இருக்கணும்னு விரும்பறேன்...!" என்றான்.

"சரி...!' என்ற தீவிரவாதித் தலைவன் அந்த மலையாளியிடம் திரும்பினான்.

"உன்னோட கடைசி ஆசை என்ன..?'.

ஏற்கனவே மிரண்டு போயிருந்த மலையாளி... இன்னும் அதிக மிரட்சியோடு சொன்னான்.

"தயவுசெய்து அவன் பேசறதுக்கு முன்னாடி என்னைக் கொன்னுடுங்க...!'.
.
.
.

மூன்றாவது பதிப்பு

டெட்சுகன் ஒரு ஆரம்ப ஜென் குருக்களில் ஒருவர்.

அவர் ஜென் சூத்திரங்களை சீன மொழியிலிருந்து ஜப்பானிய மொழியில் மொழி பெயர்க்க வேண்டுமென்று முடிவு செய்தார்.

அதற்குத் தேவையான பெரும் பணத்தை சேகரிக்க ஜப்பானின் கிராமங்கள், நகரங்கள் எனப் பல இடங்களுக்குச் சென்று, பலரையும் சந்தித்து நிதி திரட்டினார்.

தேவையான நிதி திரட்டுவதற்குள் கிட்டத்தட்ட பத்தாண்டுகள் ஓடிவிட்டன.

நிதி சேர்ந்த சமயம், உஜி நதியில் ஏற்பட்ட பெரும் வெள்ளப் பெருக்கால் மக்கள் தமது வீடு,வாசல்,உடைமைகளை இழந்து உணவின்றித் தவித்தனர்.

டெட்சுகன் தாம் திரட்டிய பொருள் அனைத்தையும் மக்கள் மறுவாழ்விற்காகச் செலவிட்டார்.

மீண்டும் புதிதாக நிதி திரட்டத் தனது பயணத்தைத் துவக்கினார்.

மீண்டும் பல ஆண்டுகள் கழிந்து ஒருவாறு பணம் சேர்ந்த சமயம்... நாடெங்கும் கொள்ளை நோய் பரவியது.

இந்த முறையும் டெட்சுகன் மக்கள் உயிரைக் காக்க தான் திரட்டிய பணத்தைச் செலவிட்டார்.

பின்னர் மூன்றாம் முறை, அடுத்த இருபது ஆண்டுகள் பொருள் சேர்த்து தனது லட்சியப்படி சீன சூத்திரங்களை ஜப்பானிய மொழியில் ஏழாயிரம் படிகள் எடுத்தார்.

அதன் முதல்பிரதி கியோடோ நகரின் ஓபகு மடாலயத்தில் மக்கள் பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டது.

அதனைப் பார்வையிட்ட ஜென் குருமார்கள் தமது சீடர்களிடம்,"டெட்சுகன் வெளியிட்ட இந்தப் பதிப்பு... மூன்றாவது பதிப்பு. இதைவிடக் கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த முதல் இரண்டு பதிப்புகளும்தான் அற்புதமானவை!" என்று மகிழ்வுடன் சொன்னார்கள்.
.
.
.

எல்லாமே இலவசம்

துறவி ஒருவர் தன்னுடைய சிஷ்யர்களுக்கு பொறுமையைப் பற்றிக் கற்றுக் கொடுக்க ஒரு புதுமையான ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.

அவருடைய சிஷ்யர்கள் யாரும் ஒரு வருடத்திற்கு ஊரைவிட்டு வெளியே செல்லக் கூடாது.

அது மட்டுமல்ல... அவருடைய சிஷ்யர்களை யாரும் நிந்தித்தாலோ அடித்தாலோ கோபப் படக்கூடாது.

மேலும், நிந்தித்தவர்களுக்கு அந்த சிஷ்யர்கள் பரிசுப் பணமும் தர வெண்டும்.

அதுவும் இந்த ஊரில் மட்டும்தான்.

சிஷ்யர்கள் ஊருக்குள் வரும்போது அந்த குருவுக்காக அவர்களை வணங்குபவர்கள் எப்படி இருந்தார்களோ அதேபோல் திட்டுபவர்களும் இருந்தார்கள்.

சிஷ்யர்கள் எப்படி வாழ்த்துக்களை பெற்றுக் கொண்டார்களோ அதேபோல் திட்டுபவர்களையும் பொறுத்துக் கொண்டதோடு அவர்களுக்கு குருவின் சொல்படி பரிசுப் பணமும் கொடுத்து வந்தார்கள்.

இப்படியே இந்த ஊரில் ஒரு வருடம் கழிந்தது.

சிஷ்யர்கள் இப்போது பக்கத்து ஊர்களுக்கும் செல்ல ஆரம்பித்தார்கள்.

அங்கேயும் இவர்களிடம் வாழ்த்துப் பெற வந்தவர்களும் இருந்தார்கள்... திட்ட வந்தவர்களும் இருந்தார்கள்.

ஆனால், வந்தவர்கள் எவ்வளவு திட்டினாலும் அவர்கள் அதைச் சந்தோசமாய் ஏற்றுக் கொண்டு சிரித்தபடியே இருப்பதைப் பார்த்தவர்கள், 'இவர்களுக்குத்தான் எவ்வளவு ஞானம்...?' என்று வியந்து போனார்கள்.

இதை பார்த்துக் கொண்டே இருந்த ஒருவர், ஒருநாள் தாங்க முடியாமல் ஒரு சிஷ்யரிடம் கேட்டார்.

"எப்படி உங்களால் இத்தனை திட்டுக்களையும் கோபம் இல்லாமல் ஏற்றுக் கொள்ள முடிகிறது...?".

அதற்கு அந்த சிஷ்யர், அவரிடம் புன்னகை மாறாமல் சொன்னார்.

"முன்பெல்லாம் நாங்கள் இதற்குப் பணம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தோம்... இப்போதெல்லாம் இது எங்களுக்கு இலவசமாகவே கிடைக்கிறது...."

ஞானம் பெறுவது எவ்வளவு சுலபம் பாருங்கள்...?
.
.
.