Wednesday, March 31, 2010

கடின உழைப்புக்கு


தின டமாரம் பத்திரிக்கை நிருபர் அந்தப் பெரிய வயதான பணக்காரரைப் பேட்டி எடுக்க வந்திருந்தார்.

"ஆச்சர்யம்... எப்படி இவ்வளவு பெரிய பணக்காரராய் மாற முடிந்தது உங்களால்...?"

அந்த பணக்காரர் மெல்லிய குரலில் பதில் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

"அது என் திருமணம் முடிந்த நேரம்.
எங்களுடையது காதல் திருமணம்.
அதனால் இரண்டு வீட்டிலும் கொஞ்சம் எதிர்ப்பு இருந்தது.
எனக்கோ வேலை வேறு இல்லை.
என்ன செய்வது என்று புரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்தேன்.
என் மனைவிதான் அந்த ஐடியாவைக் கொடுத்தாள்.
அவளிடம் ஒரு நூறு ரூபாய் இருந்தது.
அதை வைத்து ஒரு ஜோடி ஷூ வாங்கினேன்.
கூடவே ஒரு பாலிஷும் பிரஷும்.
காலையில் இருந்து சாயங்காலம் வரையில் அந்த ஜோடி ஷூவை பாலிஷ் செய்து கொண்டே இருந்தேன்.
சாயங்காலம் அதை இருநூறு ரூபாய்க்கு விற்றுவிட்டேன்.
மறுநாள் அதை வைத்து ரெண்டு ஜோடி ஷூ வாங்கினேன்.
அதையும் அதேபோல் மாலை வரை பாலிஷ் செய்தேன்.
அன்று மாலை அந்த இரண்டு ஜோடி ஷூவையும் இருநூறு இருநூறு ரூபாய்க்கு விற்றுவிட்டேன்.
மறுநாள் அதை வைத்து நான்கு ஜோடி ஷூ வாங்கினேன்.
மறுபடி அதை விற்றேன்.
இப்படியே கிட்டத்தட்ட பத்து நாளில் இருபத்தைந்து ஆயிரம் வரை சம்பாதித்து விட்டேன்...".

அந்த நிருபர் மிகுந்த ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்...

"அப்புறம்..?".

அவர் தொடர்ந்தார்.

"அப்புறம்... ஒரு நாள் மாலை என் மனைவியின் தந்தை இரண்டு கோடி சொத்தை வைத்துவிட்டு இறந்துவிட்டார். அது எனக்கு வந்து சேர்ந்தது. நான் பணக்காரனாகிவிட்டேன்...!".
.
.
.

Saturday, March 27, 2010

காக்கும் கடவுள்


ரமேஷ் நடந்து போய்க் கொண்டிருக்கும்போது திடீரென அந்தக் குரல் கேட்டது.

"நகராதே...!" .

ரமேஷ் அப்படியே நின்றுவிட்டான்.

அந்த விநாடி, அவன் நிற்கும் இடத்திற்குச் சற்று முன்னால் கட்டிகொண்டிருந்த கட்டிடத்திலிருந்து ஒரு செங்கல் விழுந்து உடைந்தது.

அந்தக் குரல் மட்டும் கேட்காவிட்டால் அவன் இந்நேரம் பரலோகம் போயிருப்பான்.

நன்றியை மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டே போய்க் கொண்டிருக்கும்போது அந்தச் சாலையின் திருப்பத்தில் மறுபடி அந்தக் குரல் கேட்டது.

"நகராதே...!" .

ரமேஷ் மறுபடி அப்படியே நின்றுவிட்டான்.

அந்த விநாடி சாலையின் திருப்பத்தில் ஒரு கார் அவன் காலை உரசிக் கொண்டு போனது.

நிற்காமல் இருந்தால் அது இந்நேரம் அவனை அடித்துத் தூக்கியிருக்கும்.

ஆச்சர்யத்தில் அவன் கேட்டான்.

"கடவுளே... யார் நீ..?".

அந்தக் குரல் பதில் சொன்னது.

"நான் தான் உனது காக்கும் கடவுள். உனக்கு ஆபத்து வரும் போதெல்லாம் நான் குரல் கொடுப்பேன். அதை நீ கேட்டால் தப்பித்துக் கொள்ளலாம்....!".

நீண்ட பெருமூச்சுக்குப் பின்னர் ரமேஷ் கேட்டான். "எல்லாம் சரி... என் கல்யாணத்தப்ப நீ எங்க போயிருந்த...?"
.
.
.

Thursday, March 25, 2010

மின்மினிதேசத்தில் மின்மினிகள்


நான் என் மகன் டேனியை முதல்முதலாய் என் தந்தையின் கிராமத்திற்கு அழைத்துச் செல்லவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

அன்று மாலை அங்கிருந்த வயற்காட்டிற்குச் சென்ற போது தேன் கூட்டை தெரியாமல் கலைத்துவிட்டோம்.

கூட்டிலிருந்து கோபமாய்ப் புறப்பட்ட தேனிக்கள் எங்களைத் துரத்தித் துரத்திக் கொட்ட ஆரம்பிக்க நாங்கள் இருவரும் பம்ப் ரூமுக்குள் ஓடி ஒளிந்து கொண்டோம்.

பம்ப் ரூம் நல்ல இருட்டு.

பயந்தபடி ஒளிந்திருந்த நான் தேனிக்களின் சத்தம் ஓயக் காத்திருந்தேன்.

அப்போது சில மின்மினிப் பூச்சிகள் மெல்ல பம்ப் ரூமைப் பார்த்து பறந்து வருவதைப் பார்த்த என் மகன் டேனி கத்தினான்.

"அம்மா... அந்தப் பூச்சிகள் நம்மைத் தேடி டார்ச் அடித்து கொண்டு வருகின்றன... ஓடு..!"
.
.
.

Wednesday, March 24, 2010

அகம் ப்ரம்ஹாஸ்மி....


நாயின் நினைப்பு:

இந்த மனிதர்கள் எனக்கு உணவிடுகிறார்கள்.
அன்பு செலுத்துகிறார்கள்.
நான் வாழ அழகிய சிறிய வீட்டைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.
என் மீது மிகுந்த கவனம் செலுத்துகிறார்கள்.
எனக்கென்னவோ.........

இவர்கள் தான் கடவுள் என்று தோன்றுகிறது.


பூனையின் நினைப்பு:
இந்த மனிதர்கள் எனக்கு உணவிடுகிறார்கள்.
அன்பு செலுத்துகிறார்கள்.
நான் வாழ அழகிய சிறிய வீட்டைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.
என் மீது மிகுந்த கவனம் செலுத்துகிறார்கள்.
எனக்கென்னவோ..........

நான் தான் கடவுள் என்று தோன்றுகிறது.
.
.
.

Saturday, March 20, 2010

கார்த்தசாரதி


தினேஷ் சாப்ட்வேரில் பெரிய ஆள்.

நல்ல சம்பளம்.

எனவே, லோன் மற்றும் இன்னபிற சங்கதிகளுக்காக அப்பாவின் காரை மாற்றி ஒரு புதிய, பெரிய கார் வாங்கி அதில் ஞாயிற்றுக்கிழமை அவுட்டிங் போவதாய் முடிவும் ஆகியாயிற்று.

அன்று அதிகாலையிலேயே எல்லோரும் காரில் அவரவருக்கு பிடித்த சீட்டில் உட்கார்ந்து கொள்ள அப்பா மட்டும் தினேஷின் ட்ரைவர் சீட்டுக்குப் பின் சீட்டில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டார்.

தினேஷ் அம்மாவிடம் சொன்னான்.

"அம்மா பார்த்தியா... சீன் மாறிப்போச்சு. அப்பா, இப்ப பின் சீட்டில் உட்கார்ந்துகிட்டு எனக்கு எப்படி டிரைவ் செய்யணும்னு சொல்லிக் கொடுக்கப்போறாரு... இல்லியா?"

"இல்லை...!" அப்பா தலையாட்டிவிட்டு சொன்னார்.

"இத்தனை நாள் நீ எப்படிப் செய்தாயோ... அதே மாதிரி பின் சீட்டில் உட்கார்ந்து ட்ரைவர் சீட்டை உதைத்துக் கொண்டே வரப்போறேன்...!" என்றார்.
.
.
.