நொந்தகுமாரன்

நந்தகுமாரன் ஒரு காலத்தில் பயங்கர ஃபைனான்சியர்.

இப்போ எல்லாம் போச்சு.

வாங்கியவன் எல்லாம் காணாமல் போவதும், போய் விசாரித்தால் எல்லோரும் தப்பான அட்ரஸ் கொடுத்திருப்பதும் தொடர்ந்து நடக்க நந்தகுமாரன் வாழ்வில் நொந்தகுமாரனாகிவிட்டான்.

செல்வம் போய், கையில் இருந்த காசுபணம் போய், கார் வீட்டையெல்லாம் பேங்க் ஜப்தி செய்ய நந்தகுமாரன் இப்போது நடுத்தெருவுக்கு வந்துவிட்டார்.

குடும்பம் இல்லாதவர் என்பதால் பெரிய பிரச்சினைகள் ஒன்றும் இல்லை.

என்றாலும் வயிற்றுப்பாட்டுக்கே திண்டாட்டம் ஆகிவிட்டது இப்போது.
பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்து போகும் என்பார்கள்.

பணம் போச்சு, கௌரவம் போச்சு, மரியாதை, மதிப்பு, நண்பர்கள் என எல்லாமே போயாச்சு.

எல்லாம் போனாலும் வயிறு என்று ஒன்று இருக்கிறதே,
அது போகவேயில்லை... விடாமல் நந்தகுமாரனைத் துரத்தியது.

பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்த நந்தகுமாரன், யாருக்கும் தெரியாமல் பக்கத்து ஊரில் போய் பிச்சை எடுப்பது என முடிவு செய்தார்.

'எங்கே பிச்சை எடுக்கலாம்...' என கடவுள் முன்னால் திருவுளச் சீட்டு போட்டுப் பார்த்தார்.

கோயில்,கடைத்தெரு,பஸ் ஸ்டான்ட் என ஏகப்பட்ட இடங்கள் எழுதிப் போட்டதில் "கோயில்" என சீட்டு கிடைத்தது.

மறுநாள் காலையிலேயே நந்தகுமாரன் கடவுளின் திருவுள்ளப்படி பக்கத்து ஊர்க் கோவிலில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டார்.

காலையிலிருந்தே பக்தர்கள் வருவதும் போவதுமாய் இருந்தார்களேயொழிய, நந்தகுமாரன் தட்டில் விழுந்ததோ ஐம்பது பைசாவும் ஒரு ரூபாயுமான சில்லறைகளே.

பொழுது சாயும்வரை காத்திருந்தும் ஒரு இருபது ரூபாய்கூடச் சேரவில்லை.
நொந்துபோன நந்தகுமாரன், 'வேறு எங்கே உட்காரலாம்...' என்று பார்த்த போது... சற்று தூரத்தில் ஒரு வைன் ஷாப் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.

மாலை நேரம் ஆனதால், இப்போது அங்கே கொஞ்சம் நடமாட்டமும் அதிகமாயிருக்க... ஊருக்குக் கிளம்பும் முன் அங்கேயும் கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்து பார்க்கலாம் என முடிவு செய்தார் நந்தகுமாரன்.

உள்ளே போனவர்கள் நல்ல போதையில் வெளியேவர, அவர்கள் கையிலிருந்து நந்தகுமாரன் தட்டில் ஐந்தும் பத்துமாய் ரூபாய் நோட்டுகளாய் விழ ஆரம்பித்தது.

தட்டு நிறைய நோட்டுகள் விழவிழ, நந்தகுமாரன் எதிரே தெரிந்த கோவில் கோபுரத்தைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

"பகவானே... என்னிடம் பணம் வாங்கியவர்கள்தான் ஒரு அட்ரஸ் கொடுத்துவிட்டு இன்னொரு அட்ரஸில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால் நீயுமா...?".
.
.
.

கடவுளின் படம்

அது பள்ளியின் ட்ராயிங் வகுப்பு.

குழந்தைகளை அவர்கள் மனதுக்குப் பிடித்ததை வரையச் சொல்லிவிட்டு வகுப்பைச் சுற்றி வந்தார் ஆசிரியை.

குழந்தைகள் எல்லோரும் குனிந்து வேகவேகமாய் வரைந்து கொண்டிருந்ததைப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தவர், அந்தச் சிறுவன் வரைவதைப் பார்த்ததும் நின்றார்.

டேனி தன்னருகில் ஆசிரியை நிற்பதும் தெரியாமல் அக்கறையாய் வரைந்து கொண்டிருந்தான்.

அவன் கவனம் எல்லாம் படத்தின் மேலேயே இருந்தது.

டீச்சர் கேட்டார்.

"டேனி என்ன படம் வரைஞ்சுட்டு இருக்க...?".

டேனி கண்களை உயர்த்தாமல் பதில் சொன்னான்.

"கடவுளோட படம் டீச்சர்...!'.

டீச்சர் அவன் ஆர்வத்தைக் கவனித்தபடியே கேட்டார்.

"ஆனா, கடவுள் எப்படி இருப்பாருன்னு யாருக்கும் தெரியாதே...!".

டேனி மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் சொன்னான்.

"இப்ப நான் வரைஞ்சு முடிச்சதும் தெரிஞ்சுடும் டீச்சர்...!'.
.
.
.

டேய் பட்டாபி

பட்டாபி இறந்த பத்தாவது நிமிடத்தில் சித்திரகுப்தன் எதிரில் நின்றான்.

சித்திரகுப்தன் பட்டாபியின் கணக்குப் புத்தகத்தைத் திறந்தபடியே கேட்டார்.

"அப்பா, அம்மா இருவரில் யாரை உனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்..?".

பட்டாபி லேசான வெறுப்புடன் பதில் சொன்னான்.

"எனக்கு ரெண்டு பேரையுமே பிடிக்காது..!".

சித்திரகுப்தன் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டார்.

"உனக்கு மனைவியைப் பிடிக்குமா இல்லை குழந்தையைப் பிடிக்குமா...?"

பட்டாபி சுவாரஸ்யமே இல்லாமல் கூறினான்.

"ரெண்டு பேரையுமே பிடிக்கததாலதான் நான் என் மனைவியை டைவர்ஸ் பண்ணி, குழந்தையையும் அவ கூடவே அனுப்பிட்டேன்...!".

சித்திரகுப்தன் தொடர்ந்தார்.

"நீ யாரையாவது லவ் பண்ணிருக்கியா...?".

பட்டாபி எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல் சொன்னான்.

"இல்லை... ஏனக்கு காதல்னாலே அறவே பிடிக்காது..!" .

சித்திரகுப்தன் பேரேடை புரட்டியபடியே அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டார்.

"உனக்கு மிகப் பிடித்த நண்பர்கள் பெயரைச் சொல்லு...!"
"எனக்கு நண்பர்கள் யாரும் கிடையாது..!".

சித்திரகுப்தன் வியப்புடன் பட்டாபியை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டார்.

"வீட்டுல நாய், பூனைனு ஏதாவது வளர்த்திருக்கியா..?"

பட்டாபி அதற்கும் அதேபோல் ஒரு அலட்சிய பாவத்துடனேயே பதில் சொன்னான்.

"எனக்கு மிருகங்கள்னாலே அலர்ஜி... அதனால அப்படி எதுவும் வளர்க்கல..!"

பட்டாபி பதில் சொன்னதும் நெற்றியைச் சுருக்கியவாறே யோசித்த சித்திரகுப்தன் மெல்லச் கேட்டார்.

"தம்பி... நீ இறந்து ரொம்ப நாளாயிருக்கும் போலருக்கே. ஆனா, ரொம்ப லேட்டா வந்திருக்க...?".
.
.
.

மாட்டுப் பெண்

(இது என் கணவர் சொன்ன கதை - அவருடைய வார்த்தைகளில்.)


என் நண்பன் சின்னச்சாமி ஒரு பெரிய பால்பண்ணை வைத்திருக்கிறான்.

ஒரு சமயம் அவன் பசு மாடு ஒன்றின் பிரச்சினை சம்பந்தமாக அருகிலிருந்த வெட்ரினரி டாக்டர் ஒருவரைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தோம்.

டாக்டரைப் பார்க்கவோ அங்கே கூட்டமான கூட்டம்.

ஊரிலேயே அவர்தான் கைராசியான டாக்டர் என்று பேச்சு.

அவரிடம் கால்நடை சென்றால், எப்படிப்பட்ட வியாதி என்றாலும் உடனே சொஸ்தமாகிவிடும் என்பது பரவலான நம்பிக்கையாம்.

என் வீட்டில் நாயோ பூனையோ இல்லாததால் எனக்கு இதுபற்ற்யெல்லாம் தெரியாமல்தான் கூடச்சென்றேன்.

டாக்டரைப் பார்க்கக் காத்திருந்த நேரத்தில், அவன் சொன்ன டாக்டர் புராணம்தான் இத்தனையும்.

கொஞ்ச நேரத்தில், எங்கள் டோக்கன் எண்ணைச் சொல்ல நாங்கள் இருவரும் உள்ளே சென்றோம்.

டாக்டர் சின்னச்சாமியிடம் கேட்டார்.

"என்ன பிரச்சினை..?".

சின்னச்சாமி சொன்னான்.

"சார்... என்னோட பண்ணைல இருக்கற ஒரு பசுமாட்டுகிட்ட ஒரு பிரச்சினை. அது சம்பந்தமா உங்ககிட்ட ஒரு தகவல் கேட்டுட்டுப் போலாம்னு வந்தோம்...!".

டாக்டர் கேட்டார்.

"பசுவைக் கூட்டிக்கிட்டு வந்திருக்கீங்களா...?".

"இல்லை சார்..."

"உங்க பண்ணைல எத்தனை பசு இருக்கு...?"

சின்னச்சாமி பதில் சொன்னான்.

டாக்டர் கேட்டார்.

"மத்த பசுக்கள்கிட்ட நீங்க சொன்ன பிரச்சினை இருக்கா..?".

"இல்லை சார்... இந்த ஒரு பசுகிட்ட மட்டும்தான்...!".

டாக்டர் சற்று ஆசுவாசமாய் உட்கார்ந்து என் நண்பனின் முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

"இப்பச் சொல்லுங்க... அந்தப் பசுகிட்ட என்ன பிரச்சினை...?".

நண்பன் சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

"சார்... வாங்கிட்டு வந்த நாளிலிருந்தே இப்படித்தான் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கு. வைக்கோல் வச்சா வைக்கோலச் சாப்பிடாது, அத்துக்கிட்டுப் போய் பேப்பரைச் சாப்பிடும். களணித் தண்ணிய வச்சா அதக் குடிக்காம கால்வாய்த் தண்ணியக் குடிக்கப் போயிடும். இப்பக் குட்டி போட்டிருச்சு. ஆனா,கன்னுக்குட்டிக்கு பால் தர்றதில்ல. கறக்கப் போறவங்களை எட்டி ஒதைக்குது... முட்ட வருது..! மொத்தத்துல கண்ட்ரோலே பண்ண முடியலை. அதான் இதுக்கு என்ன பண்ணலாம்னு உங்ககிட்டக் கேட்டுட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்...!".

நண்பன் சொல்லி முடித்ததும் டாக்டர் கொஞ்ச நேரம் யோசித்தவர், என் நண்பனைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

"நீங்க அந்த மாட்டை மசக்காளிபுரத்துலருந்தா வாங்கினீங்க..?".

நண்பன் ஒரு கணம் என்னைத் திகைப்புடன் பார்த்துவிட்டு, டாக்டரைப் பார்த்து ஆச்சர்யமாய்க் கேட்டான்.

"ஆமா டாக்டர்... உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்..? நீங்க எப்படிக் கண்டுபிடிச்சீங்க...?".

நண்பன் கேட்டதும் டாக்டர் அலுப்புடன் சொன்னார்.

"ஏன்னா... நானும் அந்த ஊர்லதான் பொண்ணெடுத்தேன்...!".
.
.
.

கடவுள் இருக்குமிடம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது

துறவியைச் சந்திக்க வந்திருந்தார் ஒருவர்.


துறவி அவரை ஏறெடுத்து நோக்கினார்.

"என்ன வேண்டும்...?"

"அய்யா... நான் ஒரு புகழ்பெற்ற மடாலயத்தின் தலைவர். எங்கள் மடம் எப்போதும் இளைஞர்களாலும் இறை வழிபாட்டாலும் நிறைந்திருக்கும். ஆனால், இப்போதோ அவ்வாறு யாரும் வருவதில்லை. இருப்பவர்களும் சிரத்தையின்றி ஏனோதானோவென்று இருகிறார்கள். ஏன் இது ஏற்பட்டது...?".

துறவி அமைதியாய்ச் சொன்னார்.

"உங்கள் அறியாமைதான் காரணம். உஙகள் கூட்டதில் உங்கள் நடுவே ஒரு இறைத்தூதர் இருக்கிறார். அவர் யாரென அறிந்து கொண்டால் போதும். இக்குறைகள் எல்லாம் நீங்கிவிடும்...!".

சொல்லிவிட்டு துறவி கண்களை மூடிகொள்ள, மடாலயத்தின் தலைவர் குழப்பத்துடன் ஊர் திரும்பினார்.

அவர் சொன்னதைக் கேட்ட மடத்தின் மற்றவர்களுக்கும் ஆச்சர்யமாயிருந்தது.

இவராயிருக்குமோ..?

அவராயிருக்குமோ...?

யார் இறைத்தூதர்...?

-என்று ஒவ்வொருவரும் மற்றவரிடம் மரியாதையாய் நடந்து கொள்ள ஆரம்பித்தனர்.

ஒவ்வொருவரும் மற்றவரை இறைத்தூதராக எண்ணி பணிவுடனும் மதிப்புடனும் நடத்தினர்.

கொஞ்சநாளில் மடாலயம் மகிழ்ச்சி நிரம்பியதாயிற்று.

இது வெளியே பரவ, மேலும் பலர் மடத்தைத் தேடிவர...

எண்ணற்றவர் இறைப்பணி புரிய...

அங்கே ஆன்மீகமும் புகழும் போடியிட்டு வளர ஆரம்பித்தது.

மடாலயத் தலைவருக்கு இறைத்தூதர் வேறெங்கும் இல்லை... நம்முல்லேயே ஒளிந்திருக்கிறார் என்பது அப்புறம்தான் புரிந்தது.
.
.
.