டேனி Vs தில்லுதுர

தில்லுதுர வீட்டுக்கு பிஸ்ஸா டெலிவரி செய்ய வந்தவன் டேனி என்னும் டீனேஜ் பையன்.


தன் வண்டியை ஓரமாய்ப் பார்க் செய்துவிட்டு தில்லுதுர வீட்டு காலிங்பெல்லை அழுத்தினான்.

தில்லுதுர வந்து பிஸ்ஸாவை வாங்கிக் கொண்டு பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, "சாதாரணமா டிப்ஸ் எவ்வளவு வாங்குவீங்க...?"

டேனி லேசான தயக்கத்துடன் சொன்னான்.

"சார் கோவிச்சுக்கக் கூடாது. நான் இந்த வீட்டுக்கு டெலிவரிக்கு வர்றது இதுதான் முதல் தடவை. ஆனா, என்னோட வேலை பாக்கற மத்த பசங்க, 'அந்த ஆளுகிட்ட அஞ்சுரூபா டிப்ஸ் வாங்கிட்டா நீ பெரிய ஆளுடா...!' அப்படின்னு சொன்னாங்க..."

தில்லுதுர தாடையைத் தடவியவாறே யோசித்தபடி சொன்னார்.

"அப்படியா சொன்னானுக... இந்தா, நான் உனக்கு டிப்ஸா இந்த நூறு ரூபாயத் தர்றேன். உன் ஃபிரண்ட்ஸ்கிட்டப் போயி அவனுக சொன்னது தப்புன்னு ப்ரூஃப் பண்ணிக் காட்டு...!".

தில்லுதுர நீட்டிய நோட்டை வாங்கியபடியே டேனி சொன்னான்.

"இதை அப்படியே எங்க காலேஜ் ஆதரவற்றோர் நல நிதியில சேர்த்துடப் போறேன்...!".

சற்றே ஆர்வமாய் தில்லுதுர கேட்டான்.

"தம்பி... காலேஜ்ல என்ன படிக்கற..?".

டேனி சிரித்தபடி சொன்னான்.

"அப்ளைட் சைக்காலஜி...!".
.
.
.

கடவுளின் குழந்தை

டேனியை சமீபத்தில் தான் அந்த நர்சரிப் பள்ளியில் சேர்த்திருந்தேன்.

பள்ளியில் ஒரு புது மாதிரியாய் மேக்னட்டில் ஆங்கில எழுத்துகளைப் ப்ரிண்ட் பண்ணி, டேபிள் போர்டுகளில் ஒட்டவைத்து விளையாடியபடியே வார்த்தைகளை கற்றுக்கொள்ள சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள்.

டேனியும் இப்போது வித விதமாய் வார்த்தைகளை வடிவமைக்கக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறான்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் சி ஏ டி...கேட், டி ஓ ஜி...டாக், டி ஏ டி..டேட்,எம் ஓ எம்..மாம் - போன்ற ஆங்கில வார்த்தைகளை ஃபிரிட்ஜ்-ல் ஒட்டி விளையாடுவான்.

என்னிடமும் தவறாமல், "பாத்தியா...நான் என்ன ஒட்டிருக்கேன்னு...?" என்று மழலை மாறாமல் கேட்பான்.

அன்றும் அப்படித்தான்...

அவசரமாய் வெளியே கிளம்பிக் கொண்டிருந்த நேரம்.

நான் வேகவேகமாய்க் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தபோது, அவன் உற்சாகமாய் அந்த மேக்னட் எழுத்துக்களை எடுத்து வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.

நான் பார்த்ததும்,"அம்மா பாத்தியா...நான் என்ன ஒட்டிருக்கேன்னு...?"

நான் பார்த்தபோது, அவன் கையில் 'ஜி ஓ டி.. காட்' என வைத்திருந்தான்.

பரவாயில்லையே... இந்த நர்சரியில் நல்ல நல்ல வார்த்தைகளைச் சொல்லித் தருகிறார்களே என்று எண்ணியபடியே கிளம்பும் அவசரத்தில் அவனிடம், " சூப்பர் டேனி... ஓடிப்போய் ஃபிரிட்ஜ்-ல ஒட்டிவச்சுட்டு வா... சாயங்காலம் அப்பா வந்தா பாக்கட்டும்....!" என்றேன்.

டேனி உள்ளே போய் சற்று நேரத்தில் குரல் மட்டும் கேட்டது.

"அம்மா... இதுக்கப்புறம் 'ஜில்லா'க்கு என்ன ஸ்பெல்லிங் வரும்...?".
.
.
.

மட்டன் ஸ்டால் மன்னாரு

மன்னாரு என்றும் போல் அன்றும் காலை தனது மட்டன் ஸ்டாலை திறந்து வைத்தான்.

ஆனால், அன்று அவனது கடைக்கு வந்ததோ ஒரு விநோதமான கஸ்டமர்.

மொபைல் விளம்பரத்துல வருமே அதேபோல் ஒரு நாய் வாயில் மூன்று நூறு ரூபாய் நோட்டுகளுடன் வந்தது.

கூடவே, மட்டன் எத்தனை கிலோ வேணும்னு ஒரு சீட்டு.

மன்னாரு அசந்து போனான்.

இந்த நாய் என்னதான் பண்ணுகிறது என்று பார்க்கவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

பேசாமல் அதில் இருந்த அளவுக்கு மட்டனை வெட்டி, ஒரு பொட்டலம் கட்டிக் கொடுத்துவிட்டு அது போகும் வரை காத்திருந்தான்.

நாய் நகர்ந்ததுதான் தாமதம்.

கடையைச் சாத்திவிட்டு மன்னாரும் நாயின் பின்னாலே கிளம்பினான்.

நாய் வாயில் கவ்விய பையுடன் சாலையின் ஓரத்திற்குச் சென்றது.

பச்சை விளக்கு விழும் வரை காத்திருந்து, சாலையின் இரு பக்கமும் பார்த்துக் கிராஸ் செய்தது.

பஸ் ஸ்டாப்புக்கு வந்து பஸ் டைமிங்கைச் செக் செய்துவிட்டு பெஞ்சில் பையை வைத்துவிட்டு சாலையைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தது.

வந்த பஸ்ஸின் எண்ணையும் போகும் ரூட்டையும் கவனித்து பிறகுதான் அதில் ஏறியது.

மன்னாரும் அதே பஸ்ஸில் ஏறிக் கொண்டான்.

நாய் டிக்கட் வாங்கிய அதே இடத்துக்கு டிக்கட் வாங்கிக் கொண்டான்.

அந்த நாய் பஸ்ஸின் ஜன்னலோரம் ஒரு சீட்டைத் தேர்ந்தெடுத்து உட்கார்ந்து கொண்டு வீதியின் இயற்கைக் காட்சிகளை ரசித்துக் கொண்டே வந்தது.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து புளியமரம் ஸ்டாப் வந்ததும் அதுவே இறங்கி வேகவேகமாய் நடக்கத் தொடங்கியது.

மன்னாரும் அதன் பின்னாலேயே தொடர்ந்தான்.

சாலையின் இருபக்கமும் கவனமாய்ப் பார்த்தபடி சென்ற அது ஒரு வீட்டின் கேட்டை முட்டித் திறந்து நுழைந்தது.

கேட்டைத் தாண்டி வீட்டின் முன்னே வந்த அந்த நாய் கதவை முட்டிப் பார்த்தது.

கதவு திறக்கவில்லை.

சற்றே பின்னால் வந்து வேகமாய் ஓடி ஒரு ஜம்ப்.

சரியாய் காலிங்பெல்லில் முட்டியது.

கதவு திறக்கவில்லை.

திரும்பவும் பின்னால் வந்து ஓடி ஜம்ப் செய்து காலிங்பெல்லில் ஒரு முட்டு.

கதவு திறக்க இன்னும் தாமதமாக இதுவே நான்கைந்து முறை தொடர்ந்தது.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து குண்டாய் ஒருவன் கடுகடுவென்ற முகத்துடன் கதவைத் திறந்தான்.

நாயைப் பார்த்துக் கத்தினான்.

"ஏய் நாயே...! அறிவில்ல உனக்கு...? எத்தனை தடவை சொன்னாலும் புத்தி வராது உனக்கு...?"

அவன் திட்டிக்கொண்டே போக மன்னாருக்கு வந்ததே கோபம்.

அந்த குண்டனைப் பார்த்து வேகமாய் ஓடினான்.

"ஏய் என்னப்பா நீ... இந்த நாயப் போயித் திட்டறியே...! உன் நாய் உண்மையிலேயே ஒரு ஜீனியஸ் தெரியுமா...?".

அந்த குண்டன் மன்னாரைப் பார்த்து அலுப்புடன் சொன்னான்.

"எது... இதுவா ஜீனியஸ்...? இந்த வாரத்துலயே ரெண்டாவது தடவையா கதவு சாவிய மறந்துட்டு வந்து காலிங் பெல்லை அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு...!".
.
.
.

தில்லுதுர அட் லோனாவாலா

தில்லுதுர லோனாவாலா போனப்ப நடந்த பயங்கர எக்ஸ்பீரியன்ஸ் இது.

அவரு மும்பையிலிருந்து பூனா கார்ல போகப் போறேன்னு சொன்னதுமே ஆபிஸ்ல அவரோட சினேகிதர் சொன்னாரு, “இதாப் பாரு தில்லு… மும்பை டூ பூனே போறப்ப புது எக்ஸ்பிரஸ்வே-ல போகாதே… அதுக்குப் பதிலா ஓல்ட் ரோட்டுல போனினா சீனெரி எல்லாம் பாக்க சூப்பரா இருக்கும்”னு கொளுத்திப் போட தில்லுதுரயும் அந்த ரூட்லயே போக முடிவு செஞ்சிட்டாரு.

அவருக்கு கார் மலை உச்சில பிரேக் டவுனாகி நிக்கற வரைக்கும் தெரியாது… அந்த முடிவு எவ்வளவு பெரிய தப்புன்னு…!

தில்லுதுர காரைவிட்டு எறங்கி நின்னு பாக்கறாரு… கண்ணுக்கு எட்டுனவரைக்கும் ஒரு ஈ காக்காயக் காணம்.

பயங்கர இருட்டு… மழை வேற.

கொஞ்ச நேரத்துல நல்லா நனஞ்சு நடுங்க வேற ஆரம்பிச்சுடுச்சு.

வண்டி எதுவும் அந்த வழியில வர்ற மாதிரியும் தெரியல.

வேறவழியில்லாம பக்கத்துல ஏதாவது சிட்டி தெரியுதானு தேடி நடக்க ஆரம்பிச்சாரு.

கொஞ்ச நேரம் போயிருக்கும்.

ஒரு கார் அவரைப் பாத்து வருது... வந்து மெதுவா அவர் பக்கத்துல நிக்குது.

தில்லுதுர யோசிக்கவே இல்ல.

டப்புனு காரோட பின்னாடிக் கதவத் தொறந்து பாய்ஞ்சு சீட்ல ஒக்காந்திட்டாரு.

கொஞ்சம் மனசு நிதானமாகி கார் டிரைவருக்கு ஒரு நன்றியச் சொல்லிடலாம்னு முன் சீட்டப் பாத்தாரு.

பாத்ததுதான் மாயம்... நெஞ்சுக் கொலயே ஆட்டம் கண்டுடுச்சு.

கார்ல டிரைவர் சீட்ல ஆளயே காணோம்.

தில்லுதுர அப்பத்தான் கவனிச்சாரு... கார் ஓடற மாதிரி எஞ்சின் சவுண்டையும் காணோம்... ஆனா, கார் நகர்ந்து போய்கிட்டிருக்கு.

தில்லுதுர நெஞ்சப் பிடிச்சுக்கிட்டு மெல்ல ரோட்டப் பாக்கறாரு... சாமி... காரு அந்த பெண்டுல ஒரு பெரிய பள்ளத்தப் பாத்து போயிட்டுருக்கு.

தில்லுதுரைக்கோ குடலே வாய்க்கு வந்திடும் போல ஆயிடுச்சு.

செத்தோம்டானு பயந்து போயி அவர், 'சாமி..சாமி'ன்னு சாமி கும்புட ஆரம்பிச்சுட்டாரு.

கரெக்டா அந்த பெண்டோட சுவத்த கார் முட்டப் போன நேரம்... நனைஞ்சு ஈரமா இருந்த ஒரு  கையி ஜன்னல் வழியா வந்து ஸ்டீரிங் வீல ஒரு திருப்பு திருப்புச்சு.

கார் பெண்ட முட்டாம பத்திரமாத் திரும்பி அடுத்த பெண்டப் பாத்துப் போக ஆரம்பிச்சிருச்சு.

அடுத்த பெண்டுலயும் அதே கையி ஜன்னல் வழியா மறுபடி வந்து ஸ்டீரிங்கத் திருப்புச்சு.

ஒவ்வொரு பெண்டுலயும் இதே நடக்க தில்லுதுர நெஞ்சு இப்ப படபடன்னு அடிக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு.

அவரு பக்கு பக்குனு ரோட்டயே வெறிச்சுப் பாத்துகிட்டு ஒக்காந்திருந்தாரு.

சடார்னு ரோட்ல ஒரு வெளிச்சம்... எதுத்தாப்புல ஒரு வண்டி தாண்டிப் போகுது.

தில்லுதுர மனசுல எல்லா தைரியத்தையும் வரவச்சுகிட்டு... காரை விட்டுக் குதிச்சு கீழே இருக்கற ஊரப் பாத்து கத்திக்கிட்டே எடுத்தாரு பாருங்க ஒரு ஓட்டம்.

அந்த ஊரு டீக்கடைல வந்துதான் நின்னாரு.

கடைல நொழஞ்சு ஒரு ஜக்குத் தண்ணிய மடக்கு மடக்குனு குடிச்சுட்டு... அங்க இருந்தவங்ககிட்ட நடந்ததப் பத்தி நெஞ்சப் புடிச்சுக்கிட்டு சொல்லிட்டு இருக்காரு.

எல்லாரும் அந்த நம்பமுடியாத கதைய வாயப் பொளந்துகிட்டுக் கேட்டுட்டு இருக்காங்க....

அப்பத்தான் அந்த ரெண்டு பேரும் வேர்க்க விறுவிறுக்க கடைக்குள்ள நுழையறாங்க.

அதுல ஒருத்தன் தில்லுதுரயப் பாத்ததும் பக்கத்துல இருந்தவங்கிட்டச் சொன்னான்.

"மாப்ள... இந்த மடையந்தாண்டா நாம காரைத் தள்ளிக்கிட்டு வந்தப்ப நமக்குத் தெரியாம ஏறி உள்ளே உக்காந்திட்டு வந்தவன்...!".
.
.
.
நன்றி: வெங்கட்

ஒரு ஆதிவாசி அத்தியாயம்

ராக்கேஷ் ஒரு பேங்க்-கின் கிராமத்து பிராஞ்ச் அதிகாரி.

அவனிடம் அன்று ஒரு ஆதிவாசி ஆள் லோன் கேட்டு வந்தார்.

ராக்கேஷ் லோன் அப்ளிகேஷனை எடுத்து கையில் வைத்துக் கொண்டு கேட்டான்.

"எதுக்காகப் பணம் வேணும்...?"

அந்த ஆதிவாசி ஆள் பதில் சொன்னார்.

"கொஞ்சம் மாடு வாங்கி பால் வியாபாரம் பண்ணலாம்னு இருக்கேன்...!"

"அடமானமாய் என்ன தருவீங்க...?"

ஆதிவாசி ஆள் லேசாய் குழப்பத்துடன் கேட்டார்.

"அடமானம்னா என்ன..?".

"நீங்க கேக்கற பணத்தோட மதிப்புக்கு சமமா ஏதாவது சொத்து கொடுத்தாத் தான் பேங்க் பணம் கொடுக்கும்.அதைத்தான் அடமானம்னு சொல்லுவோம்...!"

ஆதிவாசி ஆள் சொன்னார்.

"கொஞ்சம் நிலம் இருக்கு... ரெண்டு குதிரை இருக்கு... எது வேணுமோ அதை நீங்க எடுத்துக்கலாம்...!".

ராக்கேஷ் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டு, நிலத்தை அடமானமாக வைத்துக் கொண்டு அவருக்குப் பணத்தை லோனாகத் தர ஏற்பாடு செய்தான்.

சில மாதங்கள் கழிந்தது.

அந்த ஆதிவாசி மீண்டும் பேங்கிற்கு வந்தார்.

தன்னுடைய கணக்குப் புத்தகங்களை எடுக்கச் சொன்னார்.

பைசா பாக்கியில்லாமல் கடன், வட்டி எல்லாவற்றையும் கணக்குப் போட்டு செட்டில் செய்தார்.

ராக்கேஷ் ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டான்.

"கடன் எல்லாவற்றையும் கட்டியாகிவிட்டது. லாபம் எதுவும் இல்லையா...?"

அந்த ஆதிவாசி உற்சாகமாய்ப் பதில் சொன்னார்.

"லாபம் இல்லாமலா...? அது கிடைச்சது நிறைய...!".

ராக்கேஷ் ஆர்வத்துடன் கேட்டான்.

"அதை எல்லாம் என்ன செய்தீர்கள்..?".

"என்ன செய்யறது... பொட்டில போட்டு வச்சிருக்கேன்...!".

ராக்கேஷ் யோசித்தான்.

'இந்த மாச டார்கெட்க்கு சரியான ஆளாக் கிடைச்சுட்டான்...!' என்று நினைத்தபடியே,"ஏன் நீங்க பணத்தை எங்க பேங்க்ல டெபாசிட் பண்ணலாமே...?" என்றான்.

ஆதிவாசி கேட்டார்.

"டெபாசிட்னா என்ன...?".

ராக்கேஷ் விளக்கமாய்ப் பதில் சொன்னான்.

"நீங்க உங்க பேர்ல ஒரு கணக்கை ஆரம்பிச்சு... அதில உங்க பணத்தை போட்டு வச்சா... உங்க சார்பா பேங்க் உங்க பணத்தப் பார்த்துக்கும். உங்களுக்கு எப்ப எப்ப பணம் தேவையோ அப்ப அப்ப நீங்க பணத்தை எடுத்துக்கலாம்...!".

கேட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த ஆதிவாசி நபர் சற்றே சேரில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தபடி கேட்டார்.

"அடமானமாய் என்ன தருவீங்க...?".

.

.

.