அற்புதர்

துறவி ஒருவர் அந்த ஊருக்கு வந்திருந்தார்.

ஊர் மக்கள் எல்லோரும் அவரைத் தரிசிக்க வந்த போது அதில் ஒருவர் துறவியின் சீடரைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

"அவ்வளவு பெரியவரா இந்தத் துறவி...?"

அதற்குச் சீடர் சொன்னார்.

"மகான் இவர். நீங்கள் நினைப்பதைக் காட்டிலும் மிகப் பெரிய அற்புதங்களைச் செய்ய வல்லவர் இப்பெரியவர்...!".

வந்தவரோ இன்னும் சந்தேகம் தெளியாமல் கேட்டார்.

"அப்படியெதுவும் அற்புதங்களை இவர் செய்ததாய் நாங்கள் கேட்டதில்லையே..."

அதற்கும் சீடர் எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் சொன்னார்.

"மாமனிதர் இவர்... இவர் எப்படி அற்புதங்களைச் செய்ய வல்லவரோ... அதேபோல் அற்புதங்களைச் செய்யாமல் இருப்பதிலும் வல்லவர்...!".

அற்பர்கள் வியப்பதற்காக அற்புதங்களைச் செய்வதில்லை அற்புதர்கள்.
.
.
.

பாசக்கார பயபுள்ள...

டேனி மாடியிலிருந்து இறங்கும்போதே பயங்கரமாய் அழுதுகொண்டே வந்தான்.

நான் என்னவோ ஏதோ என்று பயந்துவிட்டேன்.

வேகமாய் அவனருகே சென்று, "என்ன டேனி... என்ன ஆச்சு...?"

அவன் அழுதுகொண்டே,"அம்மா.. அம்மா... அப்பா மாடியில சுவத்துல ஃபோட்டோக்கு ஆணி அடிக்கும்போது நழுவி சுத்தியல் அப்பா கையிலயே பலமாப் பட்டுடுச்சு...!"

நான் இவனுக்கு ஒன்றுமில்லை என்று தெரிந்ததும் சற்று ஆசுவாசமானேன்.

அவனோ இன்னும் தேம்பித் தேம்பி அழுது கொண்டிருந்தான்.

இவன் தான் எவ்வளவு நல்லவன்.

அப்பா மேல்தான் பையனுக்கு எவ்வளவு பாசம்.

நான் அவனைச் சமாதானப்படுத்த எண்ணி மெல்ல அவனுடன் பேச ஆரம்பித்தேன்.

"இதப் பாரு டேனி... இது ஒரு சின்ன விஷயம்... இதுக்குப் போயி நீ இவ்வளவு அழுக வேண்டியதில்லை... நீ நிறைய வளர்ந்து இப்ப பெரிய பையனா ஆயாச்சு... இதுக்கெல்லாம் போயி அழுகக்கூடாது... இன்னும் சொல்லப்போனா நீ இதுக்கு சிரிக்கக்கூடச் செய்யலாம்...!"

அழுது கொண்டிருந்த டேனி சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்துச் சொன்னான்.

"போம்மா... அப்பா கையில சுத்தியல் பட்டதும் நான் முதல்ல சிரிக்கத்தான் செஞ்சேன்...!".
.
.
.

தூஸ்ரா

டர்டஜன்சிங் ஒரு இந்திய ஸ்பின்னிங் பவ்லர்.

அவருக்கு இன்று காலையில்தான் திருமணம் முடிந்தது.

மாப்பிள்ளை அழைப்பு எல்லாம் முடிந்து பெண் அழைப்பில் பெண் வீட்டில் அமைதியாய் உட்கார்ந்திருந்தபோது அவர் மொபைலில் ஒரு எம்.எம்.எஸ். வந்தது.

அதைப் பார்த்ததும் டர்டஜன்சிங்குக்கு தலையே வெடித்துவிடும் போலிருந்தது.

அதில் அவருடைய புதிய மனைவி வேறு யாருடனோ திருமணக் கோலத்தில் நின்றிருந்தார்.

அவருக்கு வந்ததே கோபம்.

ஒரே ரகளை செய்துவிட்டார்.

ரகளையின் போது பெண் வீட்டு உறவினரில் ஒருவர் கோபமாய் சொன்னதுதான் உச்சகட்டம்.

"ஆப்டர் ஆல்... இவன் ஒரு ஸ்பின்னர். இவனுக்கு விளையாட்டுல பால் கூட புதுசாத் தரமாட்டாங்க... பொண்ணு புதுசா வேணுமாம்...!".
.
.
.

சுகமான சுமைகள்

துறவி ஒருவர் தனக்குத் தேவையான பொருட்களைத் தூக்கிக் கொண்டு மலை உச்சியை நோக்கி ஏறி கொண்டிருந்தார்.

செங்குத்தான மலை. எனவே, மேலே ஏறஏற சுமை அதிகமாகி மூச்சு வாங்கத் துவங்கியது அவருக்கு.

சற்று தூரம் இன்னும் முன்னால் போனதும், அங்கே ஒரு மலைவாழ் சிறுமி தனது மூன்று வயதுத் தம்பியைத் தூக்கிக் கொண்டு உற்சாகமாய்ப் பாடல் ஒன்றும் பாடிக் கொண்டு மிகச் சாதாரணமாய் மலை உச்சி நோக்கிப் போவதைப் பார்த்தார்.

துறவிக்கோ ஆச்சர்யமான ஆச்சர்யம்.

அவர் சிறுமியைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

"என்னம்மா... இவ்வளவு சிறிய பையைத் தூக்கி கொண்டே மலை ஏற என்னால் முடியவில்லையே... உன்னால் எப்படியம்மா இவ்வளவு பெரியவனைத் தூக்கிக் கொண்டு ஏற முடிகிறது...?"

அதற்கு அந்தச் சிறுமி பதில் சொன்னாள்.

"அய்யா... நீங்கள் தூக்கிக் கொண்டிருப்பது ஒரு சுமையை... ஆனால், நான் தூக்கிக் கொண்டிருப்பதோ என் தம்பியை...!"

துறவிக்குப் புரிந்தது...

'அன்பு எதையும் சுமக்கும்...!'.
.
.
.

ஆல் அரசியல்வாதி இன் எ பஸ்

ஒரு சமயம் தமிழக அரசியல்வாதிகள் அனைவரும் கட்சிப் பாகுபாடு இல்லாமல் ஒரு இன்பச் சுற்றுலா கிளம்புவதாக முடிவானது.

அந்தப் பொன்னாளில் அவர்கள் யாருடைய தொகுதியும் அந்தச் சுற்றுலா வரைவில் வந்துவிடாமல் பார்த்துக் கொண்டு ஒரு அட்டகாசமான பஸ்ஸைப் பிடித்துக் கிளம்பியும் விட்டார்கள்.

எல்லா ஏரியாவும் சுற்றி முடித்துவிட்டு திரும்பும் போது இரவில் அவர்கள் பஸ் பிரேக் பிடிக்காமல் ஒரு வயலோரமாய் இருந்த மரத்தில் மோதி கவிழ்ந்துவிட்டது.

கொஞ்ச நேரம் எல்லோரும் கதறிக் கொண்டிருக்க, அந்த வழியாய் வந்த ஒரு விவசாயி அவர்களைப் பார்த்து அடையாளம் கண்டு கொண்டதும் ஒரு பெரிய குழியைத் தோண்டி அனைவரையும் ஒன்றாய்ப் புதைத்துவிட்டார்.

மறுநாள் போலிஸ் வந்து அந்த விவசாயியை விசாரித்தது.

விவசாயி நடந்ததை அப்படியே சொன்னார்.

ஆச்சர்யப்பட்ட போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் கேட்டார்.

"என்ன... அத்தனை பேரையும் புதைச்சுட்டையா...? அதுல ஒருத்தர் கூடவா உயிரோட இல்ல...?".

அதற்கு அந்த விவசாயி பதில் சொன்னார்.

“இல்ல… நான் புதைக்கும்போது நிறையப் பேரு உயிரோடதான் இருக்கேன்னு கத்தினாங்க. ஆனா, நீங்களே சொல்லுங்க… அரசியல்வாதி சொல்றதையெல்லாம்  நாம நம்ப முடியுமா என்ன…?”.
.
.
.