பக்தன்

குரு ஒருவர் ஆழ்ந்த தியானத்தில் இருந்தார்.
அதுசமயம் பக்தன் ஒருவன் அவரைக் காண வந்தான்.
அவர் அமர்ந்திருந்த இடம் ஆற்றங்கரையின் அருகிலிருந்த மிக உயரமான பாறையாயிருந்தது.
அந்தப் பாறையின் கீழே அந்த ஆறு சுழித்து ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
வந்த பக்தன் அவர் காலடியில் இரண்டு வைரக் கற்களை வைத்து வணங்கினான்.
அவன் வாழ்நாளெல்லாம் அலைந்து சேர்த்த செல்வம் அது.
குரு கண்விழிக்கும்வரை அங்கேயே அமைதியாக காத்து நின்றிருந்தான்.
மெல்லக் கண் விழித்த குரு அவனைப் பார்த்தார்.
அவன் தன் காலடியில் வைத்திருந்த வைரக் கற்களையும் பார்த்தார்.
அவர் அதில் ஒன்றைக் கையில் எடுத்துப் பார்த்தபோது அது கை நழுவி ஆற்றின் மையத்தில் போய் விழுந்தது..
பதறிப்போன பக்தன் ஓடிச் சென்று நதியில் குதித்தான்.
இங்கும் அங்கும் மூழ்கி மூழ்கி அதைத் தேடினான்.
நெடுநேரம் தேடிப் போராடிக் களைத்துபோய் மேலேறி வந்தவன், கண்மூடித் தியானத்திலிருந்த குருவை எழுப்பி,"வைரம் எந்த இடத்தில் விழுந்தது என்று சரியாகச் சொல்ல முடியுமா...?" என்று கேட்டான்.
குரு மற்றொரு வைரத்தை எடுத்து நடு ஆற்றில் எறிந்துவிட்டு,"அதோ அங்கேதான்...!" என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் தியானத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டார்.
.
.
.

இதைப் படிக்காதீங்க

ஒரு மீனவன் அதிகாலை ரொம்ப சீக்கிரமா எந்துருச்சிட்டான்.
கடலுக்குள்ள போறதுக்கு இன்னும் வெளிச்சம் வேணும்.
என்ன பண்ணலாம்னு யோசிச்சபடியே நடக்கும்போது அவன் காலடியில ஒரு பை கிடந்தது. பை நிறைய கல்லு.
ஸோ, டைம் பாஸ்க்கு வெளிச்சம் வர்ற வரைக்கும் ஒவ்வொரு கல்லா எடுத்து கடலுக்குள்ள வீசிக்கிட்டு இருந்தான்.
சூரியன் வரும்போது கையில இருந்த ஒரே ஒரு கல்லைத்தவிர, மத்த எல்லாத்தையும் கடலுக்குள்ள வீசியிருந்தான்.
வெளிச்சம் வந்ததும்தான் தெரிந்தது... அவன் கையிலருந்து வீசினது எல்லாம் கல் இல்ல, அத்தனையும் வைரம்.
என்ன பண்றது.... அவன் வாழ்க்கையில ரொம்ப நாள் அதை நினைச்சு நினைச்சு நொந்துக்கிட்டே இருந்தான்.

நீதி: காலைல ரொம்ப சீக்கிரம் எந்திரிக்கக் கூடாது.