ரத்த சரித்திரம்

டேனி படிக்கும் வகுப்பில் உயிரியலில் ரத்த ஓட்டத்தைப் பற்றி வகுப்பு எடுத்துக் கொண்டிருந்தார் அறிவியல் ஆசிரியர்.

மிகத் தெளிவாக பாடம் நடத்தும் ஆசிரியர் என்பதால், எல்லோருக்கும் புரியும்படியான எளிமையான உதாரணத்தைக் கையில் எடுத்தார் அவர்.

"மாணவர்களே... நம் எல்லோருக்கும் நடக்கும் ஒரு உதாரணத்தைச் சொல்லுகிறேன். இப்போது நான் தலைகீழாய் நிற்கிறேன் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.அப்போது, ரத்தமானது என் தலையை நோக்கி அதிவேகமாய்ப் பாய்கிறது. அதனால், எனது முகம் இன்னும் அதிகமாய் சிவக்கிறது... இல்லையா..?".

மாணவர்கள் எல்லோரும் கோரசாய், "ஆமாம் சார்..!" என்றார்கள்.

ஆசிரியர் அடுத்துக் கேட்டார்.

"அப்படியானால்... நான் நேராய் நிற்கும்போது, அதே ரத்தமானது, ஏன் என் கால்களில் அவ்வாறு பாய்வதில்லை..? ஏன், என் கால்கள் சிவப்பதில்லை..?".

எல்லா மாணவர்களும் சற்றே யோசனையில் அமைதியாய் இருக்கும்போது, டேனியின் பளிச்சென்று கேட்டது.

"ஏனென்றால், உங்களுடைய கால் காலியாய் இல்லை..!".
.
.
.

ஒரு மனோதத்துவ டாக்டர்...

பாபு அன்று ஒரு மனோதத்துவ டாக்டரைச் சந்திக்க வந்திருந்தான்.


"டாக்டர்... எனக்கு ஒரு பிரச்சினை...." என்றவன் தொடர்ந்தான்.

"நான் கட்டிலில் படுக்கும் போதெல்லாம் யாரோ கட்டிலின் கீழே  படுத்திருப்பது போலவே தோன்றுகிறது. தண்டுவடத்தில் பிரச்சினை இருப்பதால் என்னால் கீழே படுக்கவும் முடியாது. இதற்கு நீங்கள்தான் ஏதாவது செய்தாக வேண்டும்...?"

டாக்டர் யோசித்தார்.

"இதைத்தான் கட்டிலோஃபோபியானு சொல்லுவாங்க. ஒரு ரெண்டு வருசம் வாரம் மூணு தடவைனு ட்ரீட்மென்டுக்கு வாங்க.... சரி பண்ணிடலாம்...!"

"ஃபீஸ் டாக்டர்..."

"அது கம்மிதான்... விஸிட்டுக்கு ஐநூறு ரூபாய்...!".

"சரி டாக்டர்..."

போன பாபு வரவேயில்லை.

ஆறு மாதத்துக்கு பிறகு டாக்டர் பாபுவைச் சாலையில் சந்திக்க நேர்ந்த போது கேட்டார்.

"என்ன... அப்புறம் வரவேயில்ல...?"

பாபு கேட்டான்.

"எது... அந்த ஐநூறு ரூபாய் விசிட்டா...? எங்க வீட்டு ஆசாரி வெறும்

ஐம்பது ரூபாயில என் வியாதிய சரி பண்ணிட்டார்..."

டாக்டர் ஆச்சர்யப்பட்டுக் கேட்டார்.

"எப்படி...?"

"ஐம்பது ரூபாயக் கொடுத்ததும் கட்டிலோட நாலு காலையும் வெட்டிட்டார்...!" என்றான்.
.
.
.