டேனியின் அப்பா என்ன செய்கிறார்.?

டேனி முதல் நாள் வகுப்புக்கு சென்றதினத்தில் நடந்தது இது.

வகுப்பில் அன்று ஆசிரியை ஒவ்வொரு மாணவனைப் பற்றியும் தெரிந்து கொள்ளும் ஆவலில் ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் கேட்டுக் கொண்டு வரும்போது டேனியையும் கேட்டார்.

பெயர், குடும்பத்தில் உள்ள நபர்கள் பற்றிக் கேட்ட ஆசிரியை, அடுத்து அவன் அப்பாவின் வேலை பற்றித் தெரிந்து கொள்ளும் ஆவலில் கேட்டார்.

"சரி டேனி... உன் அப்பா என்ன செய்கிறார்..?"

ஒரு கணம் யோசித்த டேனி ஆசிரியையிடம் தெளிவாய் கூறினான்.

"என் அம்மா என்ன சொல்றாங்களோ, அதையெல்லாம் அப்படியே அப்பா செய்வார்..!".
.
.
.

டேனியின் கையில் கேக்

டேனியின் கையில் அவ்வளவு பெரிய கேக் துண்டைப் பார்த்ததுமே உயிரே போய்விட்டது எனக்கு.

டேனியின் க்ளாஸ்மேட் அச்சுத்துக்கு இன்று பர்த்டே..!

டேனியை அழைத்துக் கொண்டு போகவே முதலில் பயமாயிருந்தது.

டேனிக்கு பூச்சிப்பல் இருக்குமோ என்ற ஒரு சந்தேகம் வெகுநாளாய் இருந்ததும், தகுந்தாற்போல் அவனும் அவ்வப்போது பல்வலி என்று சொல்லிக் கொண்டே இருப்பதுமே காரணம் அதற்கு.

வேலைப் பளுவால் டேனியை டாக்டரிடம் அழைத்துச் செல்வதும் தள்ளிப் போய்க் கொண்டே இருந்தது.

இந்த நிலையில் இங்கே வந்து சாக்லெட், கேக் என தின்று தொலைத்தான் என்றால் அந்தத் தலைவலி வேறு வந்துவிடுமே என்று பயந்து கொண்டிருந்தேன்... அது நடந்தே விட்டது.

எனவே, டேனியை தனியாய் கூப்பிட்டு, தணிந்த குரலில் ஆனால் மிரட்டும் தொனியில் சொன்னேன்.

"டேனி... இந்த ஒரு கேக்கோட போதும். அச்சுத்தோட அம்மாகிட்டயோ அப்பாகிட்டயோ இன்னொரு கேக் வேணும்னு கேட்கக் கூடாது. என்ன..?".

நான் பேசி முடித்ததும் பரிதாபமாய் என்னைப் பார்த்த டேனி சொன்னான்.

"இல்லம்மா... ஆனா, இந்த கேக்கை அச்சுத்தோட அம்மா வீட்டுலயே செஞ்சதுன்னு ஒரு ஆன்ட்டிகிட்ட சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாங்க. நான் உடனே, 'கேக் சூப்பரா இருக்கு ஆன்ட்டி.. எப்படி செய்யணும்னு எங்க அம்மாவுக்கு கொஞ்சம் சொல்லிக் குடுக்கறீங்களானு கேட்டேன்..!'. அதுக்கு அவங்க சிரிச்சுக்கிட்டே நான் கேக்காமயே ரெண்டு பெரிய கேக் துண்டை கொடுத்திட்டாங்களே...!" என்றான்.
.
.
.

தில்லுதுரயின் பி.ஏ.

தில்லுதுரயின் உயிருக்குயிரான நண்பரும் தனது அந்தரங்க காரியதரிசியுமான டேவிட், அன்று இரவு தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் போதே இறந்து போனார்.

தில்லுதுர தனது கம்பெனி சம்பந்தமான முடிவுகளாகட்டும் தொடங்கி அடுத்த நாள் மீட்டிங்கிற்கு என்ன உடை உடுத்துவது வரை டேவிட்டின் அட்வைஸ் இல்லாமல் செய்ய மாட்டார்.

எனவே, டேவிட்டின் இடத்துக்கு வருவதற்கு, அலுவலகத்தில் அடுத்த தகுதியுள்ளவர்களிடையே ஒரு பெரும் போட்டி சத்தமில்லாமல் நடந்து கொண்டிருந்தது.

இந்தப் போட்டி பற்றித் தெரிந்தபோது, தில்லுதுர மனது உடைந்து போனார்.

நண்பன் இறந்த சோகத்தைவிட இது பெரியதாய் இருந்தது தில்லுதுரக்கு.

"ஒரு மனிதனைப் புதைக்கும் வரை காத்திருக்கும் நாகரீகம் கூடவா இல்லை நம் மனிதரிடம்..!" என்று தில்லுதுர மனம் வெதும்பிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

மாலையில் கல்லறையில் புதைக்கும் வேலை நடந்து கொண்டிருந்தது.

நண்பனைப் புதைப்பதற்காக, தோண்டிக் கொண்டிருக்கும் குழியை சோகத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தில்லுதுரயிடம், ஆர்வமாய் வந்த ஒரு வேலையாள் கூப்பிட்டார்,"சார்...!".

ஒன்றுமே பேசாமல் வெறுமையாய் திரும்பிய தில்லுதுரயிடம் அவர் கேட்டார்.

"சா.. சார்..! எனக்கு ஒரு சான்ஸ் கொடுத்தீங்கன்னா நான் டேவிட்டோட இடத்துல சர்வ் பண்ண ஆசைப்படறேன் சார்..!".

லேசான கடுப்புடன் திரும்பிய தில்லுதுர அவரிடம் சொன்னார்.

"கண்டிப்பா தர்றேன்..!" என்றவர் தொடர்ந்து சொன்னார்.

"ஆனா நீங்க கொஞ்சம் அவசரப் படறீங்கனு நெனைக்கிறேன். இவரு இந்தக் குழியைத் தோண்ட இன்னும் அரை மணி ஆகும். அதுவரை நீங்க வெயிட் பண்ணியே தீரணும்..!". என்றார்.

தில்லுதுர இன் ஆஸ்த்திரேலியா

கம்பெனி தான் வாங்கியிருந்த நிலங்களில் நவீன விவ்சாயம் பற்றி கற்று வருவதற்காக தில்லுதுரயை ஆஸ்த்திரேலியா அனுப்ப முடிவு செய்தது.

போவதற்கு முன்னரே எல்லோரும், 'ஆஸ்த்திரேலியர்கள் அடுத்த நாட்டவரை மதிப்பதில் சற்று கம்மியானவர்கள். அதனால், அவர்கள் எப்போது எது பற்றிப் பேசினாலும் அதைவிட பெரியதாய் நம் நாட்டில் இருப்பதைப்போல் பேசிவிடு. அப்போதுதான் உன்னை மதிப்பார்கள்..!' என்று ஏற்றிவிட, தில்லுதுர அதே மனதுடன் அங்கே வந்திறங்கினார்.

முதல்நாள் விவசாய நிலத்துக்கு தில்லுதுரயைக் கூட்டிப்போன ஆஸ்த்திரேலியர் அவரிடம் உழுவதற்கு உதவும் உயர்ரக காளை மாடுகளை காட்டினார்.

மாடுகளைப் பற்றி அவர் சொல்ல ஆரம்பித்ததும் தில்லுதுர கேட்டார்.

"என்ன மாடுகள் இவ்ளோ சின்னதா இருக்கு.? எங்க ஊரு மாடுக எவ்வளவு பெருசா இருக்கும் தெரியுமா..? இதைப்போல ரெண்டு மடங்கு சைஸ் இருக்கும்..!".

இந்தியாவைப் பற்றி முழுவதும் தெரிந்த அந்த ஆஸ்த்திரேலியர் கடுப்புடன் தில்லுதுரயை பார்த்துவிட்டு, ஒன்றும் பேசாமல் அடுத்த ஏரியாவுக்கு கூட்டிச் சென்றார்.

அங்கே வயல்வெளிகளில் பயணிக்க உதவும் குதிரைகளை காட்டினார்.

குதிரைகள் ஒவ்வொன்றும் அரேபியப் போர்க்குதிரைகள் போல மினிமினுவென்று உயர உயரமாய் நின்று கொண்டிருக்க, தில்லுதுர அசராமல் அவரிடம் கேட்டார்.

"என்ன குதிரை எல்லாம் இவ்ளோ சோப்ளாங்கியா இருக்கு.? எங்க ஊரு குதிரைகள் எல்லாம் என்ன சைஸ்ல இருக்கும் தெரியுமா.? இது மாதிரி ரெண்டு மடங்கு சைஸ்ல இருக்கும்..!".

கடுப்பாகிப் போன அந்த ஆஸ்த்திரேலியர், "அப்படியா..?" என்று மட்டும் கேட்டுவிட்டு அடுத்த வயலுக்கு கூட்டிப் போனார்.

போகும் வழியில், திறந்த வெளிகளில் ஓடிச் செல்லும் கங்காருக்களைப் பார்த்த தில்லுதுர அந்த ஆஸ்த்திரேலியரிடம் கேட்டார்.

"இது என்னது பாஸ் புதுசா இருக்கு..?".

கொஞ்சம்கூட எந்த உணர்ச்சியும் முகத்தில் காட்டாமல் திரும்பிய அந்த ஆஸ்த்திரேலியர் ,தில்லுதுரயிடம் கேட்டார்.

"ஏம்பா... இந்தியால நீ வெட்டுக்கிளியை பார்த்ததே இல்லியா..?".

ஓவியர் தில்லுதுர

தில்லுதுர வாழ்க்கையில் ஒரு படைப்பாளியாய் மாற முயற்சித்துக் கொண்டிருந்த காலம் அது.

பிசினஸ், பேங்க், லோன், அக்கவுண்ட் என வாழ்க்கை இப்படியே மெஷின்போல போய்விடுமோ என்று பயந்துபோய் விட்டார் அவர்.

'கிரியேட்டிவாய் யாராவது ஒரு ஐடியா சொல்லுங்களேன்..' என்று கேட்டபோது, அவர் நண்பர் ராஜாதான் ஓவியம் கற்றுக்கொள்ளும் யோசனையைச் சொன்னார்.

தில்லுதுரக்கும் அந்த ஐடியா பிடித்துப் போக, உடனே அதைச் செயல்படுத்த ஆரம்பித்தார்.

ஓரிரு மாதங்கள் தபால் மூலம், அப்புறம் லோக்கலில் ஒரு ஆசிரியரிடம் என்று ஒவியக்கலையை கொலை செய்யத் தொடங்கினார்.

மேலும் ரெண்டு மாதம் போயிருக்கும்.

தில்லுதுர வேக வேகமாய் ஓவியராய் வளர்ந்து கொண்டிருந்தார்.

நாய் படம் போட்டால் காக்காய் போலிருந்தது.

மயில் படம் போட்டால் மாரடோனா படம் போலிருந்தது.

தில்லுதுர கடைசியாய் ஓவியத்தில் தன்னுடைய ஏரியாவைக் கண்டே பிடித்துவிட்டார்.

அது... இனி நமக்கு மாடர்ன் ஆர்ட் தான் பெஸ்ட் என்பதே..!

முதன்முதலாய் ஒரு மிகப் பெரிய கேன்வாஸ் வாங்கி, எல்லா நேரமும் அதில் ஆயில் பெயின்டால் தீட்டிக் கொண்டே இருந்தார்.

அவருடைய 'தாட்'டுகள் அதில் ஏற ஏற... அந்த் ட்ராயிங் யாருக்கும் புரியாததாய் அற்புதமாய் வடிவம் பெற ஆரம்பித்தது.

அந்த ஓவியத்தை விடக் கொடுமை அவருடைய ஓவியம் குறித்த பேச்சுக்கள் தான்.

பிக்காஸோ,பிதாகரஸ்,வான்கா,டேலி போன்றோர் குறித்து அடிக்கும் லெக்சரர்கள் இருக்கிறதே, அனுபவித்தர்களால்தான் சொல்ல முடியும்.

எல்லாக் கொடுமையையும் தாண்டி, கடைசியாய் ஒரு ஆறு மாதத்தில் தில்லுதுர அந்த ஓவியத்தை வரைந்து முடித்தே விட்டார்.

அந்த ஓவியம் ஒன்றும் சாதாரண ஓவியம் இல்லையே..!

அதனால், அந்த ஓவியம் குறித்து அலுவலகத்தில் ஒரு அறிமுக விழா நடத்த முடிவு செய்து தேதியும் குறித்தாகிவிட்டது.

அறிமுக விழாவில், அந்த ஓவியமும் அதில் உள்ள தத்துவங்களும், சமகால ஓவியங்களில் அது எவ்வாறு சிறந்தது என்று ஒரு பேருரையும் நிகழ்த்தினார்.

எல்லா மொக்கைகளும் முடிந்த பிறகு ஏதவது ஒரு பொதுத் தொண்டு நிறுவனத்திற்கு அதை வழங்க முடிவு செய்து, எந்த நிறுவனதுக்கு வழங்கலாம் என்று சிறந்த ஐடியா தருபவருக்குப் பரிசும் அறிவித்தார்.

வந்த முடிவுகள் எவ்வளவோ இருந்தாலும், பரிசு பெற்ற ஐடியா ஒன்று இருந்தாலும்... ரிஜெக்ட் செய்யப்பட்ட ஒரு ஐடியாவையே சிறந்தது என்று அவர் நண்பர்கள் எல்லோரும் இன்றுவரை பேசி வருகிறார்கள்.

அது...

"இந்த ஓவியத்தை நீங்கள் கண்பார்வையற்றோர் நிறுவனத்துக்கு வழங்கியிருக்கலாம்..!" என்பதே.
.
.
.